ลูกสะใภ้สองคน แม่ต้องปฏิบัติให้เท่าเทียมกัน เรียกสะใภ้เล็กแล้วก็ต้องเรียกสะใภ้ใหญ่ด้วย “ไป๋ลู่ เธอก็กินเยอะ ๆ หน่อย วันนี้ต้องไปทำงานแล้ว กินให้อิ่มนะ ไม่อย่างนั้นช่วงเช้าจะไม่มีแรง”
“ขอบคุณค่ะแม่” ชิวไป๋ลู่พยักหน้า
ถึงจะกินต่อก็ไม่มากไปกว่านี้แล้ว เธออยู่ในสภาพที่กินซาลาเปาหนึ่งลูกก็เกือบอิ่ม แต่สองลูกก็ไม่ไหว
ที่สำคัญคือซาลาเปาลูกนี้... ใหญ่มาก
ยุคสมัยนี้ลำบากก็จริง แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยอดอยากจนผอมโซตั้งแต่เล็กจนโต
เด็กในชนบทสมัยนี้เกิดมาก็ต้องเคยหิวกันบ้าง จะบอกว่าไม่เคยอดเลยคงเป็นไปไม่ได้
แต่เด็กทั้งสามคนของตระกูลชิวไม่เคยถูกแบ่งอาหารตามเพศ
ถ้าจะพูดกันจริง ๆ พี่ชายคนโตกลับต้องยอมเสียเปรียบบ้างเพราะอายุมากกว่า เด็กในยุคนี้ไม่ต้องรอให้ผู้ใหญ่พูดอะไร แค่มองน้องชายกับน้องสาวที่ยังเล็ก เขาก็รัดเข็มขัดตัวเองให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่ต้องพูดถึงว่าพ่อแม่ลำเอียงหรือใจกว้าง เพราะทุกบ้านก็เหมือนกันหมด
ชิวไป๋ลู่เป็นผู้หญิง ตอนน้องชายของเธอ ชิวลี่เหว่ย เกิด บ้านกำลังลำบากที่สุด
แต่ไม่ว่าอย่างไร ทุกมื้อก็ยังมีข้าวกิน แค่กินไม่ดีนัก ธัญพืชหยาบกับผักดองก็ช่วยให้อิ่มท้องได้
สองปีที่แต่งเข้าบ้านเฮ่อ ชีวิตกลับดีกว่าตอนอยู่ในหมู่บ้านเสียอีก
เพราะอย่างนั้นชิวไป๋ลู่จึงไม่ได้กินจุมาแต่ไหนแต่ไร
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอกินซาลาเปาลูกเดียวก็พอแล้ว จะฉีกครึ่งลูกก็ไม่สวย อย่างมากก็ดื่มโจ๊กเพิ่มอีกครึ่งชาม