เฮ่อเจี้ยนจวินน่ะ สีหน้าของเขายิ่งทำให้ชิวไป๋ลู่หงุดหงิด
เป็นสีหน้าประมาณว่า ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ดี แต่เธอเป็นผู้หญิง ฉันไม่ถือสาให้มากความหรอก
ฉันยังสนิทกับพี่รองของฉันเหมือนเดิม แค่ขี้เกียจจะสนใจเธอ จะว่ายังไงดีนะ เห็นแล้วอยากซัดเขาสักที
พูดได้แค่ว่า เบื้องหลังประธานเผด็จการจอมเจ้าเล่ห์ทุกคน มักมีภรรยาสาวแสนใสซื่อไร้สมองอยู่คนหนึ่ง
และเบื้องหลังนางเอกผู้ใสซื่อไร้เดียงสาทุกคน ก็ต้องมีพระเอกบ้าบิ่นประเภทที่ว่า “เพื่อเธอแล้ว จะไปมีเรื่องกับคนทั้งโลกก็ช่างปะไร”
ดีแล้วล่ะ ล็อกกันไว้เลย ขอให้รักกันไปจนแก่เฒ่า
เฮ่อเจี้ยนหัวไม่รู้เลยว่าภรรยากำลังคิดอะไรอยู่ เขาแค่รู้สึกว่าสีหน้าของเธอน่ารักมาก อยากมองต่อไปเรื่อย ๆ แต่ก็เขิน
ตอนเข้านอน มีเพียงม่านกั้น เฮ่อเจี้ยนจวินกำลังปลอบภรรยา
จู๋ลี่น่าเพิ่งร้องไห้มา ในฐานะสามีแสนอ่อนโยน เขาย่อมต้องพูดจานุ่มนวลปลอบเธอสักหน่อย
แต่…พี่สะใภ้รองปากร้ายไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง
“น้องสะใภ้จ๊ะ หรือรอให้พวกเราย้ายออกไปก่อน แล้วค่อย…ทำเรื่องนั้นกันดีไหม? พวกเราจะจัดการเรื่องบ้านให้เรียบร้อย แล้วย้ายออกไปเร็ว ๆ นี้แหละ”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!” จู๋ลี่น่าทั้งโมโหทั้งอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
เฮ่อเจี้ยนจวินก็เริ่มโมโหขึ้นมาเหมือนกัน “พี่รอง!”
“อืม พวกเราจะรีบย้ายออกไป” เฮ่อเจี้ยนหัวไม่รู้ว่าน้องชายโมโหอะไร เพราะในหัวเขาคิดแต่เรื่องรีบย้ายออกไป
ตัวภรรยาหอมฟุ้ง แต่เขาทำได้แค่กอดเธอไว้ ทั้งยังไม่กล้ากอดแน่นเกินไป