“ได้ยินหรือยัง? บ้านผู้อำนวยการโรงงานแป้งในเมืองเรามีเรื่องใหญ่ล่ะ ได้ยินว่าเขามีความสัมพันธ์ไม่เหมาะสมกับพนักงานหญิงคนหนึ่งในโรงงาน มีคนเห็นเข้าเลยไปร้องเรียน”
“จริงเหรอ? นี่เป็นปัญหาเรื่องความประพฤตินะ แบบนี้ไม่โดนปลดจากตำแหน่งหรือ?”
“ปลดจากตำแหน่งน่ะยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ! สามีของพนักงานหญิงคนนั้นถือมีดไปแทงเขา! ได้ยินว่าถูกหามส่งโรงพยาบาลแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าจะรอดหรือเปล่า ส่วนคนแทงถูกหลายคนจับตัวไว้ได้คาหนังคาเขา แล้วตำรวจก็พาตัวไปแล้ว” ป้าหลิว หญิงวัยกลางคนที่เล่าเรื่อง พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ป้าหลิวรู้ได้ยังไง?”
“น้องสามีฉันเป็นพนักงานโรงงานแป้งน่ะ เรื่องเกิดเมื่อบ่ายวานนี้ เขาเห็นกับตาเลย จะเป็นเรื่องโกหกได้ยังไง?” ป้าหลิวตบอก “ฉันเคยพูดจาเหลวไหลที่ไหนกัน?”
“ป้าหลิวพูดถูก เมื่อเช้าฉันก็ได้ยินเรื่องนี้เหมือนกัน เรื่องใหญ่โตจริง ๆ คนที่แทงคนอื่นแบบนั้นคงต้องติดคุกใช่ไหม?” คนที่รู้เรื่องอีกคนรีบพูดเสริม
“ต้องติดคุกอยู่แล้ว ต่อให้มีเหตุผลหรือแค้นแค่ไหนก็แทงคนไม่ได้หรอก”
“พนักงานหญิงคนนั้นนี่หน้าด้านจริง ๆ มีสามีอยู่แล้วแท้ ๆ ยังไปยุ่งกับผู้อำนวยการโรงงานอีก”
“น้องสามีฉันบอกว่าเรื่องนี้ก็เพื่อให้ได้บ้านน่ะ ครอบครัวพวกเขาไม่มีสิทธิ์แบ่งบ้านพักตั้งแต่แรกแล้ว หอพักพนักงานโรงงานแป้งยิ่งหายากกว่าของพวกเราอีก ดูท่าแล้วคงทำไปเพื่อหวังได้บ้าน แต่ตอนนี้บ้านก็ไม่ได้ แถมเรื่องยังบานปลายขนาดนี้” ป้าหลิวส่ายหน้าถอนหายใจ
“เฮ้อ จริงด้วย เดี๋ยวนี้ทุกบ้านต่างก็รอแบ่งบ้านกันอยู่ แต่ก็ทำเรื่องเหลวไหลแบบนี้ไม่ได้หรอก! พวกเราทำงานหนักกันทุกวัน อดทนมาหลายปีขนาดนี้ก็ยังไม่ได้บ้าน ถ้าทุกคนทำแบบนี้กันหมด บรรยากาศคงเสียกันพอดี ต่อไปใครได้นอนกับผู้อำนวยการโรงงานก็ได้บ้านไปอย่างนั้นเหรอ?” หญิงคนหนึ่งพูดอย่างโมโห