คราวนี้เธอใช้ตั๋วซื้อฝ้ายที่สะสมไว้จนหมด พอมีโอกาสก็ค่อยสะสมใหม่ คราวหน้าจะได้แบ่งให้บ้านน้องสามบ้าง
ส่วนผ้าที่ได้มาตอนน้องรองแต่งงานกับตอนน้องสามแต่งงาน รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เธอก็จะแบ่งให้ทั้งสองบ้านด้วย
ทุกวันนี้ของที่ได้รับจากงานเลี้ยงแต่งงานมักถือเป็นของพ่อแม่สามี ไม่ว่าจะได้มาตอนใครแต่งงาน ก็แบ่งกันคนละครึ่งก็พอ
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่แบ่งกะละมังล้างหน้าให้บ้านละใบ ก็ประหยัดเงินค่าซื้อกะละมังไปได้แล้วไม่ใช่หรือ
คุณย่ายุ่งจนหัวหมุน ชิวไป๋ลู่จึงรับหน้าที่ทำอาหารเย็นแทน
จู๋ลี่น่ายังคงเหมือนเดิม กินอย่างเดียว ไม่ทำอะไร ไม่ล้างอะไรทั้งนั้น
เรื่องล้างจานนั้นเธอไม่มีทางยอมทำเด็ดขาด แต่พอถึงเวลาชิวไป๋ลู่ทำกับข้าว เธอก็จะเดินวนเข้าครัวมาสองรอบ หยิบต้นหอมบ้าง กระเทียมบ้าง ทำเหมือนว่ามาช่วยแล้ว
ความคิดของจู๋ลี่น่ายังเป็นแบบคนศตวรรษที่ 21 ที่ว่า ผู้หญิงแต่งงานเข้าบ้านสามีแล้วอย่าได้พูดว่าตัวเองทำงานบ้านเป็นเด็ดขาด เพราะถ้าเริ่มทำเมื่อไร งานบ้านก็จะไม่มีวันจบ
แนวคิดนี้โดยเนื้อแท้แล้วก็ไม่ผิด คนเราล้วนเห็นแก่ตัว งานที่คนอื่นทำได้ ทำไมฉันต้องไปทำด้วยล่ะ
แต่เรื่องนี้ก็ต้องดูยุคสมัยและสถานการณ์จริงประกอบด้วย
ความเคารพต้องมีให้กันทั้งสองฝ่าย ถ้าพ่อแม่สามีแย่มาก ชิวไป๋ลู่ก็ไม่ทำเหมือนกัน
แต่เห็น ๆ อยู่ว่าช่วงสองวันนี้คุณย่ายุ่งมาก มีเรื่องให้จัดการตั้งหลายอย่าง แล้วยังจะให้ทำอาหารวันละสามมื้ออีก ในฐานะลูกสะใภ้ เธอก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้