“ได้ข่าวว่ามะรืนนี้ก็ไปเริ่มงานได้แล้ว แต่ประสิทธิภาพของโรงงานไม้ขีดไฟตอนนี้ก็ธรรมดา เทียบโรงพิมพ์ไม่ได้ ยิ่งเทียบกับกรมการคลังของพี่ก็ยิ่งสู้ไม่ได้เลย” เฮ่อเจี้ยนจวินถอนหายใจ
โรงงานไม้ขีดไฟที่เขาเพิ่งเข้าไปทำงาน พนักงานใหม่ได้เงินเดือนแค่ 23 หยวน ถึงจะเป็นโรงงานของรัฐเหมือนกัน แต่แต่ละโรงงานก็แตกต่างกันมาก
โรงงานไม้ขีดไฟของพวกเขาไม่เพียงผลประกอบการไม่ดี งานยังหนักอีกด้วย
ไม่ใช่แค่งานหนัก สภาพแวดล้อมในการทำงานก็ไม่ดี เพราะต้องสัมผัสสารเคมีอย่างฟอสฟอรัสแดงกับกำมะถันทุกวัน
แม้จะป้องกันอย่างเหมาะสมก็ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายมากนัก แต่เมื่อเทียบกับโรงพิมพ์แล้ว สภาพที่นั่นแย่กว่ากันมาก
ปัญหาใหญ่ที่สุดของโรงพิมพ์คือหมึกพิมพ์กับฝุ่น แต่ผู้คนย่อมยอมรับหนังสือได้มากกว่าของอย่างไม้ขีดไฟอยู่แล้ว แถมความรู้สึกที่มีต่อสิ่งเหล่านี้ก็ไม่เหมือนกันด้วย
“ทำไปก่อนเถอะ ตอนนี้หางานในโรงงานสักแห่งก็ไม่ง่ายแล้ว” เฮ่อเจี้ยนหัวเองก็เป็นห่วงน้องชาย
“นั่นสิ กว่าจะได้งานนี้ก็ลำบากแทบแย่ ตอนนี้แต่ละโรงงานมีโควตาน้อยมาก จะให้ใครเข้าไปแทนตำแหน่งกันง่าย ๆ ได้ยังไง พี่รองยังโชคดีที่ผู้บังคับบัญชาในกองทัพช่วยดูแลนะ แถวถนนหลังบ้านเราก็มีคนหนึ่งปลดประจำการกลับมาตั้งสองปีแล้ว แต่จนป่านนี้ยังไม่มีงานทำเลย”
“นโยบายตอนนี้ไม่เป็นมิตรกับทหารเอาเสียเลย รับใช้ชาติ ปกป้องบ้านเมืองอย่างเหน็ดเหนื่อย พอกลับมาก็ยังจัดหางานให้ไม่ได้ เฮ้อ ทำเอาทหารพวกนี้ทั้งเสียเลือดเสียใจจริง ๆ ฉันสงสารพวกเขามาก รัฐควรสนับสนุนการหางานใหม่ให้ทหารปลดประจำการอย่างจริงจังสิ!” จู๋ลี่น่าถอนหายใจ