ตอนนี้ยังทำให้เป็นระบบอัตโนมัติทั้งหมดไม่ได้ แม้จะเรียกว่าโรงงาน แต่ความจริงงานหลายอย่างก็ยังต้องใช้แรงงานคน
พูดง่าย ๆ ก็คือ ต้องให้คนตีเหล็กที่เผาจนแดงด้วยค้อน
แต่งานแบบนี้รายได้ก็ไม่ได้สูง เขาทำงานมาสิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้เงินเดือนก็แค่ 35 หยวน
ยังสู้ชิวไป๋ลู่จากโรงพิมพ์ที่เพิ่งทำงานได้แค่สองปีไม่ได้เลย
ที่สำคัญ เขาไม่ใช่ช่างเทคนิค แค่ใช้แรงงานเท่านั้น...
เงินเดือน 35 หยวนต้องเลี้ยงคนสี่คน บ้านก็ไม่ใช่บ้านที่โรงงานแบ่งให้
บ้านที่เขาอยู่ตอนนี้มีรูปแบบเหมือนบ้านตระกูลเฮ่อ แต่ตรงกลางมีกำแพงกั้น มีสองครอบครัวอาศัยอยู่ในนี้
ทั้งสองบ้านใช้ห้องน้ำร่วมกัน ส่วนครัวแยกกันคนละฝั่ง
ลานบ้านที่เดิมก็แคบอยู่แล้ว พอแบ่งแบบนี้ยิ่งเล็กเข้าไปใหญ่
บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่โรงงานของพวกเขาเบียดหาที่ให้ได้ท้ายสุด ไม่ได้แบ่งให้เป็นสิทธิ์ของพวกเขา แค่ให้ยืมอยู่เท่านั้น
พูดอีกอย่างก็คือ อาจถูกไล่ออกไปเมื่อไรก็ได้
พื้นที่แคบ ๆ แบบนี้มีคนสี่คนอยู่ด้วยกัน พี่สะใภ้ใหญ่เพราะบ้านเดิมประสบเคราะห์ตั้งแต่หลายปีก่อน พอถูกมองว่ามีชาติกำเนิดไม่ดี ก็ถูกจำกัดโอกาสจนถึงตอนนี้ยังไม่มีงานทำ
ลำบากจริง ๆ
ชิวไป๋ลู่กับจู๋ลี่น่าเดินเข้ามา ก็เห็นหลี่ไต้หลาน พี่สะใภ้ใหญ่ กำลังตากผ้าห่ม ผ้าห่มมีหลายจุดที่สึกจนมองทะลุเห็นเงาคนได้แล้ว
“พี่สะใภ้ใหญ่”
“มากันแล้วเหรอ รีบเข้าบ้านสิ” หลี่ไต้หลานยิ้มให้
ปีนี้เธออายุ 28 แต่ดูเหมือนอายุ 38
“พี่สะใภ้ใหญ่ พ่อกับแม่เรียกพี่กับพี่ใหญ่กลับไปกินข้าวนะ พี่รองกับคนอื่น ๆ มาแล้ว” จู๋ลี่น่ายิ้มแย้ม “ทำไมไม่เห็นพี่ใหญ่กับเด็ก ๆ ล่ะ?”