เฮ่อเจี้ยนจงพาลูกชายมาหาพ่อแม่ ทางนี้ก็ยังไม่นอนกัน ทั้งครอบครัวเพิ่งกินมื้อเย็นเสร็จ ล้างจานเรียบร้อย กำลังอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันกันอยู่
พอเขาเข้ามา เฮ่อว่านซงกับอู๋เยว่จือก็ยินดีไม่น้อย พากันถามเรื่องที่โรงงานของเขา แล้วก็ถามถึงอาการป่วยของหลี่ไต้หลาน
คุณย่าหยิบขนมปังกรอบที่เฮ่ออิ่นตี้เอามาให้วันนี้ออกจากตู้ แล้วส่งให้เสี่ยวซี “กินครึ่งหนึ่งนะ อีกครึ่งเอาไปฝากน้องสาว”
ลำเอียงน่ะลำเอียงแน่ แต่ก็ยังไม่ถึงกับไม่แบ่งของกินให้สักคำ
“พ่อกับแม่เก็บไว้กินเถอะ พวกเขายังเด็ก โตขึ้นก็มีโอกาสได้กินอีกเยอะ” เฮ่อเจี้ยนจงห้ามไว้
“พ่อแม่แก่แล้ว กินอะไรไม่ค่อยได้หรอก ให้เด็กกินเถอะ” อู๋เยว่จือยิ้มพลางยัดขนมให้
“พี่สาวรองของลูกกับคนอื่น ๆ แค่มาเยี่ยม ไม่มีธุระอะไรหรอก แค่บังเอิญมาไม่ถูกจังหวะ ลูกทำงานล่วงเวลา ส่วนเมียก็ป่วยพอดี”
“ใช่ครับ คราวหน้าผมจะไปเยี่ยมพี่สาวรองเอง” เฮ่อเจี้ยนจงตอบ
ความจริงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่น้องก็ดีไม่น้อย เขาเองอาจจะรู้อยู่แล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แค่มองหน้าตาก็พอจะดูออก
ลูก ๆ ตระกูลเฮ่อหน้าตาดีกันหมด แต่หน้าตาของเขาธรรมดามาก
เฮ่อเจี้ยนจงคุยกับพ่อแม่อยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หันไปบอกเฮ่อเจี้ยนหัวเรื่องบ้านของเขา “บ้านพี่ขาดอะไรเมื่อไหร่ก็บอกผมได้ ที่โรงงานเรามีกระทะเหล็ก ถังสังกะสีอะไรพวกนี้ พนักงานซื้อได้ราคาถูก แถมไม่ต้องใช้คูปองด้วย”
“งั้นพี่เอาจริงนะ เตาไฟกับหม้อจำเป็นแน่ ๆ แล้วก็คิดว่าจะทำตู้ชุดด้วย บานพับด้านบนก็ต้องซื้อ” เฮ่อเจี้ยนหัวไม่เกรงใจ