“ผู้ชายสำคัญกว่าผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไรถึงจะเห็นค่าผู้หญิงกันล่ะ? หรือยุคสมัยมันล้าหลังเกินไป ผู้หญิงแล้วทำไม?”
ชิวไป๋ลู่ไม่ได้โต้แย้ง คำพูดนั้นเป็นความจริง
ส่วนที่เหลือเธอไม่ได้ตั้งใจฟังแล้ว พอนอนลงตรงนี้ก็เริ่มง่วงขึ้นมา
กระทั่งได้ยินเสียง เธอจึงเงยหน้าขึ้น เห็นเฮ่อเจี้ยนหัวเดินเข้ามา “ผมทำให้คุณตื่นหรือเปล่า? ส่งพี่ใหญ่กลับไปแล้วนะ”
“อ้อ หนาวไหม?” ชิวไป๋ลู่ถามอย่างงัวเงีย
“ไม่หนาว ผมกับเจี้ยนจวินเดินกลับมาด้วยกัน ยิ่งเดินอากาศก็ยิ่งอุ่น” เฮ่อเจี้ยนหัวเอาหลังมือแตะแก้มเธอให้ลองสัมผัสดู ปรากฏว่ามือก็ไม่เย็นจริง ๆ
“คุณนอนต่อเถอะ ฉันจะไปล้างมือ แปรงฟัน แล้วค่อยนอน”
ชิวไป๋ลู่ครางรับเบา ๆ พลางหรี่ตามองเขาเดินออกไป
พอสองสามีภรรยากลับมานอนด้วยกันอีกครั้ง เฮ่อเจี้ยนหัวก็กอดภรรยาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ “เบียดไหม?”
เสียงชิวไป๋ลู่เจือรอยยิ้มปนง่วงงุน “เบียดจะแย่อยู่แล้ว ทำยังไงดีล่ะ? คุณไปนอนกับพื้นไหม?”
เฮ่อเจี้ยนหัวหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำสั่นสะเทือนผ่านอ้อมกอดมาถึงเธอ “พื้นอิฐเย็นเกินไป นอนไม่ไหว ทนอีกหน่อยนะ อีกพักหนึ่งเราก็ย้ายบ้านได้แล้ว”
“รอเตียงทำเสร็จแล้วเราค่อยย้ายกันเถอะ ส่วนอย่างอื่นค่อย ๆ จัดการก็ได้” ชิวไป๋ลู่เสนอ
“ได้ ฟังพ่อบอกว่าทำเตียงก็เร็วเหมือนกัน พ่อจะทำจากไม้เอล์มให้เรา ไม้เอล์มแข็งแรง พ่อบอกว่ารอเคลียร์พื้นที่ทางโน้นให้โล่งแล้ว จะขนไม้มาที่นี่ จากนั้นค่อยให้ลุงใหญ่มาทำ ไม่อย่างนั้นพอทำเสร็จแล้วจะย้ายลำบาก”