“พ่อไม่ได้บอกด้วยเหรอว่าอย่าให้ฉัน?” ชิวไป๋ลู่หัวเราะออกมา
เงินก้อนนี้พ่อตาคงตั้งใจให้ลูกชายตัวเองโดยเฉพาะแน่ ๆ
เฮ่อเจี้ยนหัวแตะจมูก “คุณอย่าพูดก็แล้วกัน พ่อจะได้ไม่รู้”
คราวนี้ชิวไป๋ลู่หัวเราะออกมาจริง ๆ “คุณเก็บไว้เถอะ ถ้ามีที่ต้องใช้เงินก็เอาไปใช้เลย ตอนนี้ฉันยังมีเงินอยู่ตั้งร้อยกว่าหยวน ถึงตอนนั้นบ้านเรายังต้องซ่อมแซมอีกนิดหน่อย ต้องทาสีผนังให้ขาว แล้วก็ทาสีเพดานด้วย ซื้อเฟอร์นิเจอร์เพิ่มอีกสักหน่อย เงินที่ฉันมีพออยู่แล้ว”
“คุณเก็บไว้เถอะ ผมก็ไม่มีที่ต้องใช้เงินอยู่แล้ว ยังไงก็อย่าให้พ่อกับน้องสามรู้ก็พอ” เฮ่อเจี้ยนหัวกลับส่ายหน้า
ชิวไป๋ลู่ถอนหายใจ หยิบธนบัตรสามใบออกมาถือไว้ “ฉันแบ่งให้คุณ 20 หยวน ฉันเก็บไว้ 30 หยวน แบบนี้ได้ไหม เราสองคนเก็บเป็นความลับนะ คุณจะไม่มีเงินติดตัวเลยได้ยังไง ถ้าอยู่ข้างนอกแล้วอยากซื้ออะไรขึ้นมา จะให้กลับมาขอฉันหรือไปยืมคนอื่นล่ะ?”
พอพูดอย่างนั้น เฮ่อเจี้ยนหัวก็ไม่ดึงดันอีก เก็บเงิน 20 หยวนใส่กระเป๋า
เขานึกถึงตอนอยู่ในกองทัพ ผู้บังคับกองร้อยของเขาก็มีเงินติดตัวแค่เหมาเดียว
ถึงไม่มีเงินช่วยเหลือภารกิจ ผู้บังคับกองร้อยของพวกเขาก็ยังได้เงินเดือนรวมเบ็ดเตล็ดเดือนละ 70 หยวน
แต่พอเงินเดือนออก ภรรยาก็เอาไปหมด เขาเลยไม่มีเงินติดตัวแม้แต่เหมาเดียวตลอดทั้งปี มักบ่นว่าภรรยาเป็นแม่เสือ แต่พอเงินออกคราวหน้า ก็ยอมส่งให้แต่โดยดี
ถ้าอยากสูบบุหรี่หรือซื้อบุหรี่จริง ๆ ก็ต้องหาทางประหยัดเงินออกมาสักนิด คอยงัดไหวพริบกับภรรยา ไม่อย่างนั้นก็ไปขอสูบจากคนอื่น