“หลานชายเธอเป็นโรคอะไร ป่วยหนักแค่ไหนกัน พ่อแม่ก็แบ่งเงินให้เธอตั้ง 200 ไม่ใช่เหรอ ก่อนหน้านี้เธอยังบอกเองเลยว่าตอนแต่งงานแม่ให้เงินติดตัวมาด้วย เอาออกมาใช้ก่อนสิ ให้หลานชายเธอใช้ไปก่อน”
“หลานชายฉัน ฉันก็ต้องช่วยอยู่แล้ว แต่เงินแค่นั้นมันไม่พอ พี่สะใภ้รอง ให้ฉันยืมหน่อยเถอะ ฉันไม่ได้จะไม่คืนสักหน่อย บ้านที่พี่จะซื้อก็ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร...”
ชิวไป๋ลู่ตัดบทอย่างเด็ดขาด “เธอเข้าใจฉันผิดตรงไหนหรือเปล่า ซื้อบ้านเป็นเรื่องด่วน ส่วนหลานชายเธอป่วยก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”
“พี่สะใภ้รอง! พูดแบบนี้หมายความว่าจะยืนดูคนตายโดยไม่ช่วยเหรอ พี่ทำไมถึงได้เย็นชาเห็นแก่ตัวขนาดนี้ นั่นชีวิตคนทั้งคนนะ!” จู๋ลี่น่าจ้องชิวไป๋ลู่ตาโต
เธอเป็นคนสวยทีเดียว โดยเฉพาะดวงตาทรงเมล็ดซิ่งที่ฉ่ำน้ำ พอเบิกตาจ้องใคร ทั้งตัวก็ชวนให้รู้สึกถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
เหมือนเด็กสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีจากครอบครัว ไม่เคยผ่านความลำบากใด ๆ
แต่...แล้วมันยังไงล่ะ
ชิวไป๋ลู่ยังคงเย็นชาไร้หัวใจ “ใช่ ฉันก็เป็นคนเย็นชาเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ ทุกวันมีคนบริสุทธิ์ตายอยู่ทั่วโลก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”
คงเพราะไม่คิดว่าชิวไป๋ลู่จะพูดตรง ๆ แบบนี้ จู๋ลี่น่าจึงชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอย่างไร
แต่สมเป็นนางเอกต้นฉบับจริง ๆ ขอบตาของเธอแดงขึ้น น้ำตาเอ่อคลอ เธอดูราวกับกำลังอดกลั้นความอัปยศ ต้องแบกรับความร้ายกาจที่สุดในโลกนี้ แต่ก็ยังต้องเข้มแข็งอธิบายอะไรบางอย่าง...