“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่อยากดูหนัง คุณรีบไปให้พ้นเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกคนแล้วนะ” สวีตงเหมยถอยไปจนถึงข้างต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วอาศัยลำต้นพยุงตัวลุกขึ้น จ้องฉินเหลยอย่างระแวดระวัง เตรียมพร้อมจะหนีได้ทุกเมื่อ แต่เห็นได้ชัดว่าภูมิประเทศตรงนี้ไม่เอื้อประโยชน์ให้เธอเลย
“อย่าทำตัวห่างเหินกันขนาดนั้นสิ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งคู่นะ”
“ฉันเห็นคุณร้องไห้อยู่คนเดียวตรงนี้ เลยหวังดีเข้ามาปลอบ แต่คุณกลับระแวงฉันเหมือนระแวงพวกอันธพาล น่าเสียใจจริง ๆ” ฉินเหลยแสร้งทำสีหน้าเศร้า
สวีตงเหมย: …
ลองมองตัวเองให้ดีสิ ตอนนี้ท่าทางของคุณก็เหมือนอันธพาลชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง
แต่ปากกลับพูดว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วง ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว คุณกลับไปได้เลย ฉันก็จะกลับบ้านเหมือนกัน”
“งั้นให้ฉันไปส่งคุณกลับบ้านไหม” ฉินเหลยยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่คิดว่าตัวเองหล่อ แล้วยื่นมือไปคว้าสวีตงเหมย
“ไม่ต้องค่ะ” สวีตงเหมยเบี่ยงตัวหลบ ก่อนหันหลังจะวิ่งหนี “ฉันกลับเองได้”
“อ๊า!” แต่ฉินเหลยคว้าแขนเธอไว้ได้แล้ว ทำเอาเธอตกใจจนร้องลั่น
สวีตงเหมยพยายามสะบัดแขนให้หลุดสุดแรง แต่กำลังของชายหญิงต่างกันมาก เธอจึงสะบัดไม่ออก มือใหญ่ข้างนั้นแน่นราวกับคีมเหล็ก
ฉินเหลยยังยื่นมืออีกข้างมาจะโอบเอวเธอ
สวีตงเหมยย่อมไม่ยอม เริ่มดิ้นรนพลางตะโกนว่า “ปล่อยฉันนะ!”
“ช่วยด้วย!”
“มีคนลวนลาม!”
“ปล่อยฉัน!”
“คุณทำตัวดี ๆ หน่อย ไปเล่นกับฉันที่ป่าละเมาะฝั่งโน้นสักพัก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ” ฉินเหลยกระซิบข่มขู่ข้างหูเธอ
“ไอ้คนลามก!” สวีตงเหมยถ่มน้ำลายใส่หน้าฉินเหลยเต็ม ๆ
เพียะ!
ฉินเหลยยกมือตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง
“นังสารเลว ให้หน้าหน่อยก็เหลิงแล้วหรือไง”