การสอบสามวันผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น
วินาทีที่ก้าวออกจากห้องสอบในวันสุดท้าย สวีชุนหลานถึงเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองได้เกิดใหม่จริง ๆ แล้ว
เธอเดินตามฝูงชนออกจากสนามสอบ มองไปไกล ๆ ก็เห็นหทิเทียนกุ้ยฟางกำลังถามไถ่เรื่องการสอบของนักเรียนในชั้นทีละคน คนไหนสีหน้าผ่อนคลาย เธอก็ยิ้มแสดงความยินดี ส่วนคนไหนก้มหน้าหมดอาลัยตายอยาก เธอก็ปลอบโยนให้กำลังใจเสียงเบา
ข้างกายเธอมีเด็กผู้หญิงอายุราวห้าขวบยืนอยู่คนหนึ่ง สวมชุดกระโปรงลายดอกไม้เล็ก ๆ มัดผมจุกเล็ก ๆ สองข้าง หน้าตาน่ารักมาก
สวีชุนหลานเดินเข้าไปหา “คุณครูเถียน!”
“ชุนหลาน!”
“สอบเป็นอย่างไรบ้าง? ดูจากสีหน้าของเธอแล้ว น่าจะทำได้ดีใช่ไหม?” หทิเทียนกุ้ยฟางถามพลางมองเธอ
“อืม ก็ใช้ได้ค่ะ!” สวีชุนหลานตอบ
“นี่คือเสี่ยวหรูใช่ไหม?” เธอชี้ไปที่เด็กหญิงตัวน้อยแล้วถาม
“สวัสดีค่ะพี่สาว หนูชื่อเสี่ยวหรู!” เด็กหญิงตัวน้อยตอบขึ้นเอง
เมื่อมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ร่าเริงน่ารักตรงหน้า ก็ยากเหลือเกินที่จะเชื่อมโยงเธอเข้ากับเด็กหญิงที่เคยพบในตลาดสดเมื่อชาติก่อน คนที่ดูดนิ้วมือและมีแววตาเหม่อลอย
“เสี่ยวหรูน่ารักจังเลย!” เธอลูบศีรษะที่มีผมนุ่มสลวยของเด็กหญิง
“ชุนหลาน ครู...ครูต้องขอบคุณเธอ!”
“ถ้าเธอไม่เตือน ครูก็คงไม่คิดจะกลับไปดู”
“เธอช่วยชีวิตลูกสาวของครูไว้” เมื่อนึกถึงคืนนั้น หทิเทียนกุ้ยฟางก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น
ถ้าเธอไม่ได้กลับไป หรือกลับไปช้ากว่านั้น ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร แค่คิดก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เธอไม่ได้ถามว่าสวีชุนหลานรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร คิดว่าคงเป็นเพราะพ่อแม่สามีสองคนนั้นไปทำอะไรข้างนอก แล้วสวีชุนหลานบังเอิญเห็นเข้า