สวีชุนหลานมองคนที่ล้มอยู่บนพื้นอย่างสงบนิ่ง ทุกอย่างนี้เธอเคยประสบมาแล้วในชาติก่อน หลี่เสี่ยวหงกระดูกสันหลังส่วนเอวหัก กระดูกแตกละเอียด ตอนนอนโรงพยาบาลเจ็บจนร้องไห้โวยวาย ตอนนั้นเธอมีแต่ความสงสารและเข้าใจ
ดังนั้นไม่ว่าแม่จะปฏิบัติกับเธออย่างไร เธอก็ไม่เคยรู้สึกน้อยใจ เพราะนั่นคือแม่แท้ ๆ ของเธอ แม่กำลังทุกข์ทรมาน ตอนนั้นหัวใจของเธอแทบสลาย สงสารยังไม่ทันเลย จะรังเกียจได้อย่างไร
คนในบ้านนี้ไม่มีใครสักคนไปดูแลแม่แทนเธอแม้แต่วันเดียว ทุกครั้งที่ไปก็วางท่าอยู่เหนือกว่า คอยชี้แนะงานของเธอ จับผิดข้อบกพร่อง แล้วค่อยไปนั่งคุยเล่นปลอบใจหลี่เสี่ยวหง ช่างเป็นภาพแม่เมตตาลูกกตัญญูเสียจริง
จะมีชีวิตสงบสุขได้อย่างไร ก็แค่มีคนแบกรับความลำบากแทนเท่านั้นเอง
ตอนนี้พอเปลี่ยนเป็นลูกสาวคนอื่น ทุกอย่างกลับต่างกันไปหมด
สวีชุนหลานกล้ำกลืนความรู้สึกหลากหลายไว้ในใจ “น้องสาม พี่ช่วยเธอไม่ได้หรอก แม่เราเป็นอัมพาตแบบนี้ คงไม่หายภายในวันสองวันแน่”
“พวกเราที่เป็นลูกสาวทั้งสามคนต้องยืนหยัดขึ้นมา”
“ถ้าพวกเราไม่ยืนหยัด แล้วจะให้พ่อไปทำหรือไง” ตอนพูดเธอเหลือบมองสวีฝู้กุ้ย แย้มมุมปากเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“พี่รองก็เคยดูแลแม่อยู่พักหนึ่งไม่ใช่หรือ”
“ตอนที่พี่รองดูแล ก็ไม่ได้กลับมาบ้านแล้วอาละวาดแบบนี้นี่”
“ตอนนี้พี่รองต้องไปทำงาน พ่อเป็นเสาหลักของบ้าน ส่วนพรุ่งนี้พี่ก็ต้องสอบแล้ว พอสอบเสร็จพี่จะไปแทนเธอเอง”