“พ่อบ้าน เร็วเข้า รีบมานี่!”
“ส่งโรงพยาบาล!” ป้าคนหนึ่งตะโกนขึ้น
บ้านที่ขยับตัวช้าหน่อยก็มาถึงกันหมดแล้ว
“คุณครูเถียน เกิดอะไรขึ้น?”
“อย่าเพิ่งถาม!” ป้าคนแรกที่วิ่งออกมาตะโกน
“หลีกทางหน่อย เร็วเข้า พาเด็กไปโรงพยาบาล”
ลุงบ้านป้าคนนั้นกระโดดขึ้นจักรยานอย่างคล่องแคล่ว รับเด็กมาแล้วรีบปั่นไปโรงพยาบาล
ผู้ชายเคลื่อนไหวเร็วกว่าผู้หญิง
หทิเทียนกุ้ยฟางวิ่งตามหลังไป ตอนนั้นเพื่อนบ้านก็เข็นรถมาถึงพอดี
“คุณครูเถียน ขึ้นมา!”
“ฉันจะพาคุณไปเอง”
สองผู้เฒ่าที่ยืนอยู่ในบ้านถึงกับแข็งค้าง ตั้งแต่หทิเทียนกุ้ยฟางพุ่งชนประตูเข้ามา จนเสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วลาน และเด็กถูกพาขึ้นรถออกไป ทั้งหมดก็ใช้เวลาเพียงสองสามนาทีเท่านั้น
พวกเขาไม่มีเวลาตั้งตัวเลย
“ตาแก่ คราวนี้แย่แล้ว!” ยายเฒ่ามือสั่น คว้าแขนชายชราที่อยู่ข้าง ๆ
“โทรศัพท์ เรียกหมิงเอ๋อร์กลับมา” ชายชราผมขาวเอ่ยขึ้น
หลังกลับถึงบ้าน สวีชุนหลานก็เขียนข้อสอบแต่ละวิชาจากความทรงจำในชาติก่อนออกมาใหม่ โดยพื้นฐานแล้วรื้อฟื้นได้ราวเจ็ดถึงแปดส่วนขึ้นไป เรื่องที่ชาติก่อนไม่ได้เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังคงเป็นปมในใจ เธอไม่เคยทำใจยอมรับได้ จนกลายเป็นบาดแผลในความฝัน ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เธอถูก “ทบทวน” เรื่องนี้ซ้ำ ๆ ในฝันโดยไม่รู้ตัว
บางทีลึก ๆ ในใจ นี่อาจเป็นโอกาสแรกที่เธอจะเปลี่ยนชะตาชีวิต แต่กลับต้องพลาดไปอย่างน่าเสียดาย
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนเกิดใหม่เธอยังได้เข้าสอบอีกครั้ง ทั้งยังเปรียบเทียบระดับการศึกษาในยุคนั้นมาแล้ว เธอจึงมั่นใจเต็มที่กับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งนี้