เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันของวันถัดมาแล้ว
เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือผนังสีขาวจ้าของโรงพยาบาล
“พี่ ตื่นแล้วเหรอ?” ใบหน้าซีดเซียวของสวีชิวจวี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า
ตอนนี้แขนข้างหนึ่งของเธอห้อยอยู่ตรงหน้าอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
สวีชุนหลานเบือนหน้าหนี ไม่ตอบ ไม่สนใจ
เธอไม่เชื่ออีกฝ่าย!
เรื่องเมื่อคืนช่างน่าสงสัยเหลือเกิน
ทำไมถึงมีเธออยู่ที่บ้านคนเดียว?
แล้วสวีชิวจวี้กับสวีตงเหมยไปไหน?
เมื่อเห็นท่าทีของสวีชุนหลาน สวีชิวจวี้กำหมัดแน่น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า “พี่กำลังโกรธฉันอยู่ใช่ไหม?”
“เมื่อคืนหลังกินข้าวเสร็จ ฉันกับตงเหมยไปหาพี่ฉุยฮวาที่บ้านเพื่อถักไหมพรม”
“พี่ก็รู้ว่าฝีมือเธอดี แถมยังมีลวดลายให้เลือกเยอะ”
“พอดึกมากแล้ว พวกเราเลยไม่ได้กลับ ฉันกับตงเหมยนอนเบียดกันกับเธอในผ้าห่มผืนเดียว พอถูไถผ่านคืนไปได้”
“พี่!”
“ฮือ ๆ ๆ...”
“พี่ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
“อีกอย่าง ตอนฉันกลับมาเมื่อเช้าก็ถูกฟันไปทีหนึ่ง มือซ้ายใช้การไม่ได้แล้วด้วย”
“ฮือ ๆ ๆ...”
“ฉันยังไม่รู้เลยว่าควรทำยังไงต่อ”
“พวกเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน ฉันจะทำร้ายพี่ได้ยังไง?”
ใช่สิ พวกเธอเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนี่นา
ความสงสัยเพียงเล็กน้อยที่เพิ่งผุดขึ้นในใจสวีชุนหลานเริ่มสั่นคลอน
เธอสับสนและงุนงง
ตอนนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก สวีตงเหมยถือกล่องข้าวเดินเข้ามา
“ตื่นแล้วเหรอ?”
“ฉันไปซื้อโจ๊กมาจากโรงอาหารนิดหน่อย”
เธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่งลงข้างเตียง เปิดกล่องข้าวแล้วยื่นโจ๊กให้สวีชุนหลาน
สวีชุนหลานจ้องมองเธอ
“มองฉันแบบนั้นทำไม?”
“คงไม่ได้กำลังโกรธฉันกับพี่รองอยู่ใช่ไหม?”
“พวกเราเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน พี่เจอเรื่องแบบนี้แล้วพวกเราจะได้ประโยชน์อะไร?” สวีตงเหมยพูดเสียงเรียบ
สวีชุนหลานหลับตาลง เธอจะสงสัยพี่น้องแท้ ๆ ของตัวเองได้อย่างไร?
เธอเลี้ยงตงเหมยมากับมือ ส่วนชิวจวี้ก็มักยกของดี ๆ ให้เธอตั้งแต่เด็ก เธอคิดว่าพวกพี่น้องไม่ได้มีความแค้นใหญ่โตอะไรกัน ไม่น่าจะเป็นไปได้จริง ๆ
สวีตงเหมยกับสวีชิวจวี้สบตากัน ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
สุดท้ายสวีชุนหลานก็ไม่ได้ดื่มโจ๊กในกล่องนั้น
ตอนบ่าย เธอก็ออกจากโรงพยาบาล
เพิ่งเดินเข้าเขตครอบครัวทหาร เธอก็รู้สึกได้ว่ามีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องเธออยู่ราง ๆ ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงตามร่างกาย
เธออยากตาย
อยากตายจริง ๆ!
การมีชีวิตอยู่ช่างเหนื่อยเหลือเกิน
สวีชิวจวี้กับสวีตงเหมยประคองเธอคนละข้าง พาเดินกลับบ้าน
เพิ่งก้าวเข้าบ้าน ใบหน้าบึ้งตึงของสวีฝู้กุ้ยก็ปรากฏตรงหน้า
“ฮึ!” เขาส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแรง พลางจ้องสวีชุนหลานด้วยความโกรธ
“พ่อ พี่...พี่กลับมาแล้วค่ะ” สวีชิวจวี้พูดอย่างระมัดระวัง
“กลับมาก็กลับมาสิ ทำไม? จะให้จัดพิธีต้อนรับหรือไง?”
“น่าอับอายจริง ๆ!”
“ตอนนี้ฉันยังไม่กล้าออกจากบ้านเลย” สวีฝู้กุ้ยโกรธจนอกกระเพื่อมขึ้นลง
ขอบตาของสวีชุนหลานแดงก่ำ เธอถามทีละคำว่า “ผู้ชายคนนั้นล่ะ?”
“จับตัวได้หรือยัง?”
“อะไรนะ? จับตัว?” สวีฝู้กุ้ยทำเหมือนได้ยินเรื่องตลกเหลือเชื่อ
“จะไปจับที่ไหน?”
“คิดว่าเขตครอบครัวทหารของเราเป็นสถานีรถไฟที่มีกล้องวงจรปิดหรือไง?”
“ตอนนี้ฉันออกไปข้างนอก ใคร ๆ ก็ถามว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเป็นใคร!” สวีฝู้กุ้ยพูดอย่างเดือดดาล
“สวัสดีครับ ขอสอบถามหน่อยครับ ที่นี่เป็นบ้านของสวีชุนหลานหรือเปล่า?” ขณะที่พ่อลูกกำลังเผชิญหน้ากัน ตำรวจในเครื่องแบบสองนายก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู
“เอ่อ ใช่...ใช่...ใช่ครับ...” เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือตำรวจ สวีฝู้กุ้ยก็รีบก้มตัวต้อนรับเข้าบ้านทันที
“ชุน...ตงเหมย ไปเอาน้ำมา” สวีฝู้กุ้ยสั่ง
“ไม่ต้องลำบากครับ พวกเราได้รับแจ้งความ มีบางเรื่องที่ต้องขอให้สหายสวีชุนหลานช่วยให้ข้อมูล” ตำรวจชายร่างสูงแสดงบัตรประจำตัวพร้อมกล่าว
“สหายสวีชุนหลาน ตอนนี้คุณรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?” ตำรวจหญิงเดินเข้ามาจับมือสวีชุนหลาน แล้วถามเสียงเบา
นับตั้งแต่เกิดเรื่อง นี่เป็นคนแรกที่ถามเธอว่าเป็นอย่างไรบ้าง
สวีชุนหลานเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาแดงเรื่อ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“รบกวนคนอื่นออกไปก่อนครับ” ตำรวจชายพูดตามหน้าที่
“ไม่ต้องกังวลนะคะ รู้อะไรก็บอกตามนั้น” ตำรวจหญิงปลอบเธอ
ตำรวจชายถามว่า “ชื่ออะไรครับ?”
สวีชุนหลานตอบว่า “สวีชุนหลานค่ะ”
ตำรวจชายถามว่า “อายุเท่าไหร่ครับ?”
สวีชุนหลานตอบว่า “สามสิบห้าค่ะ”
หลังจากถามคำถามทั่วไปไปสองสามข้อ เขาก็ถามต่อว่า “คุณรู้จักผู้ต้องสงสัยไหมครับ?”
“ไม่รู้จักค่ะ” สวีชุนหลานส่ายหน้าตอบ
“เขามีลักษณะเด่นอะไรบ้างครับ?” ตำรวจชายถามต่อ
สวีชุนหลานกำมือแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อย
การสอบปากคำคือการให้ผู้เสียหายหวนคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นอีกครั้ง และต้องประสบกับความเจ็บปวดซ้ำอีกรอบ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น “ฉันมองหน้าเขาไม่ชัด แต่ฉันใช้กรรไกรแทงโดนหูเขา”
“แล้วก็...เขาหัวล้านค่ะ” สวีชุนหลานหลับตา ตอบอย่างติด ๆ ขัด ๆ
“ในเมื่อคุณมองหน้าเขาไม่ชัด แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเขาหัวล้านครับ?” ตำรวจชายถามต่อ
“ฉัน...ฉัน...” น้ำตาเม็ดโตหยดลงมาไม่ขาดสาย
ตำรวจหญิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ “ไม่ต้องกลัวนะคะ เรื่องผ่านไปแล้ว ตอนนี้ลองนึกถึงลักษณะของเขาอีกครั้ง เพื่อให้เราจำกัดวงผู้ต้องสงสัยได้”
สวีชุนหลานสูดหายใจลึก ก่อนพูดช้า ๆ ว่า “ตอนนั้นฉันคิดจะคว้าผมเขา แต่คว้าไม่โดน เขาไม่มีผมค่ะ”
“เขาแตะต้องคุณอย่างไร เริ่มจากตรงไหนครับ?” ตำรวจชายถามต่อ
หลังถามจบ เขาเห็นสวีชุนหลานตัวสั่นอย่างหนัก จึงอดรู้สึกสงสารไม่ได้และพูดว่า “ไม่ต้องอายนะครับ ยิ่งเล่ารายละเอียดได้จริงและชัดเจนเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีกับคุณ”
“พวกเราจะบันทึกเรื่องเหล่านี้อย่างละเอียด ตอนจับตัวได้แล้วจะนำไปตรวจสอบกับผู้ต้องสงสัยครับ”
“ให้ฉันถามเองค่ะ” ตำรวจหญิงกล่าว
“เนื้อหาการสอบปากคำวันนี้จะถูกบันทึกไว้ตลอด และเก็บเป็นความลับนะคะ” พูดจบเธอก็ตบมือสวีชุนหลานเบา ๆ
หลังผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดการบันทึกคำให้การก็เสร็จสิ้น
“กลับไปพักผ่อนที่บ้านให้ดีนะคะ หากคดีมีความคืบหน้า พวกเราจะแจ้งให้คุณทราบทันที” ตำรวจหญิงกำชับก่อนกลับ
หลังจากนั้น สวีชุนหลานก็ไม่เคยได้รับข่าวคราวใด ๆ อีกเลยจนกระทั่งตาย
หลังตำรวจกลับไป สวีชุนหลานก็ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง
เธอมองแสงแดดริบหรี่ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างเหม่อลอย ฝุ่นผงเล็กจ้อยล่องลอยเต้นระบำอยู่ในลำแสงไร้ทิศทางและไร้จุดหมาย
รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีข่าวว่าคนชั่วถูกลงโทษ เมื่อเผชิญคำเยาะเย้ยถากถางจากคนรอบข้าง สวีชุนหลานเคยคิดฆ่าตัวตาย แต่ถูกคนห้ามไว้
หลี่เสี่ยวหงคุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น วิงวอนเธอ บอกว่าจะตายไปพร้อมกับเธอ
สวีชิวจวี้ก็ถามเธอเช่นกันว่า มือซ้ายของตัวเองใช้การไม่ได้ ตกงานแล้ว แม่สามีก็คอยกลั่นแกล้ง เธอควรทำอย่างไรดี?
หวังเป่าเป่ากอดเธอร้องไห้ เขาขาดน้าสาวคนโตไม่ได้
ดูเหมือนว่าเธอจะยังสำคัญอยู่
เธอยอมถอยอีกครั้ง!
เพื่อคนในครอบครัว เธอต้องมีชีวิตอยู่ พวกเขายังต้องการเธอ
หลังจากนั้น ก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องแต่งงานกับเสียวเจี้ยนหมิงอีก
สวีชุนหลานยังคงดูแลแม่ ทำงานรับจ้างรายวัน ตื่นแต่เช้ามืดและกลับบ้านค่ำมืด เหนื่อยแทบหมดแรงเหมือนเดิม
เหมือนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิม
สวีชิวจวี้บาดเจ็บที่มือซ้ายและถูกให้ออกจากงาน เธอบอกว่าบาดเจ็บเพราะพยายามจับคนร้ายให้สวีชุนหลาน
ภาระหนี้สินของสวีชุนหลานเพิ่มขึ้นอีกก้อน
เมื่อสวีชิวจวี้ตกงาน แน่นอนว่าเธอไม่ต้องจ่ายเงินหนึ่งร้อยหยวนอีกต่อไป ส่วนหวังเป่าเป่าก็สมควรให้สวีชุนหลานเป็นคนดูแลอย่างสมเหตุสมผล
ใครใช้ให้เขาติดหนี้สวีชิวจวี้ล่ะ!
เมื่อเวลาผ่านไป หลี่เสี่ยวหงก็ไม่พูดอีกเลยว่า “ชุนหลานบ้านเราลำบากจริง ๆ”
“ชีวิตนี้ฉันโชคดีที่มีชุนหลานคอยช่วยเหลือ”
“ชุนหลานรู้ความที่สุด!”
เธอเจอใครก็พูดว่า “ตงเหมยกตัญญูจริง ๆ วันหยุดยังแวะมาเอาถุงมือคู่หนึ่งมาให้ฉัน นุ่มนิ่มมากเลย”
“ชิวจวี้น่ะเหรอ? ฉันไม่รู้ว่าเธอหาเงินได้เท่าไหร่ แต่ได้ยินว่ากิจการไปได้ดี”
“ยุคนี้ดีแล้ว เธอเป็นคนหัวไว เลยเปิดร้านของตัวเองขึ้นมา”
“ดูสิ เสื้อคลุมที่ฉันใส่อยู่นี่ก็เอามาจากร้านของเธอ”
“ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องเอามาให้ เธอก็ไม่ยอมฟัง ฉันแก่จนเป็นยายเฒ่าแล้ว นั่งอยู่บนรถเข็นทั้งวัน จะใส่ให้ใครดู?”
เวลาหลี่เสี่ยวหงพูดเรื่องพวกนี้ เธอมักยิ้มอย่างอ่อนโยนและภาคภูมิใจ แต่ไม่เคยเหลียวมองลูกสาวคนโตที่คอยปรนนิบัติรับใช้เธอทุกวันอยู่เบื้องหลังเลยสักครั้ง