แม่เป็นอัมพาตมาสิบห้าปี พี่สาวคนโตแต่งงานทั้งบ้านมึน

ตอนที่ 5 เธอทำงานไม่ได้อีกแล้ว

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฤดูหนาวปี 2018 เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนก็จะถึงตรุษจีนแล้ว

หลายปีก่อน เขตครอบครัวทหารของบริษัทประปาก็ถูกรื้อถอนไปแล้ว หลังเวนคืนที่ดินก็สร้างตึกใหม่ขึ้นมา ย่านโดยรอบกลายเป็นถนนการค้าที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งในยุคนี้

สวีชุนหลานมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกัน แน่นอนว่าย่อมได้รับเงินเวนคืนด้วย

หวังเป่าเป่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พอดีกับที่กำลังจะแต่งงาน

“ป้าใหญ่ เงินเวนคืนขอให้หนูยืมใช้ก่อนนะคะ แฟนหนูไม่อยากอยู่กับพ่อแม่ นอกจากต้องมีสินสอดแล้ว ยังต้องซื้อบ้านด้วยเงินสดเต็มจำนวน ไม่อย่างนั้นเขาจะเลิกกับหนู”

“แม่หนูให้มาบ้างแล้ว แต่ยังไม่พอค่ะ”

“หนูคิดว่าในเมื่อเราจะซื้อบ้านกัน ก็ซื้อหลังใหญ่ไปเลย แล้วเว้นห้องหนึ่งไว้ให้ป้าด้วย”

“หนูโตมากับป้า ป้าดีกับหนูยิ่งกว่าแม่แท้ ๆ อีกค่ะ”

“เป่าเป่าจะเลี้ยงดูป้าไปจนแก่เฒ่าเองค่ะ”

“ใช่แล้ว พี่ ให้เป่าเป่ายืมเงินไปเถอะ พอทางนี้หมุนเงินได้แล้ว ฉันจะใช้คืนเอง!”

“เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะพอดีจะเปิดสาขาใหม่ ฉันก็คงไม่มาหาเธอหรอก วางใจเถอะ ฉันไม่ได้ขาดเงินแค่เล็กน้อยของเธอ ไม่ต้องกลัวว่าเราจะไม่คืน” สวีชิวจวี้รับปาก

“เราเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่ไม่มีทางคิดแบบนั้นหรอก” หวังฉางจวิน สามีของสวีชิวจวี้ ช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ ด้วย เขาหันไปบอกสวีชุนหลานว่า “เงินก้อนนี้เธอเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ ให้เป่าเป่ายืมไปแก้ขัดก่อนเถอะ”

เด็กที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก จะต่างอะไรกับลูกแท้ ๆ ของตัวเอง

สุดท้ายสวีชุนหลานก็ยกเงินส่วนของตัวเองทั้งหมดให้หวังเป่าเป่า

เขาก็เว้นห้องหนึ่งไว้ให้สวีชุนหลานจริง ๆ

สวีชุนหลานซาบซึ้งใจมาก

เธอจึงขยันขันแข็ง ดูแลเรื่องกินอยู่ของคนทั้งบ้านอย่างเต็มที่ ปีถัดมา ภรรยาของหวังเป่าเป่าก็คลอดลูกสาวตัวน้อย

เด็กผู้หญิงก็ดีเหมือนกัน อย่างไรก็คงเลี้ยงง่ายกว่าหวังเป่าเป่าตอนเด็กแน่

แต่สวีชุนหลานคิดผิด เด็กน้อยคนนี้เลี้ยงยากกว่าหวังเป่าเป่าตอนเด็กเสียอีก

เรื่องเรียนก็เหมือนหวังเป่าเป่า เรียนอะไรก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง

หวังนิวนิวอายุสิบขวบแล้ว ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่สาม

ปีนี้สวีชุนหลานอายุเกือบหกสิบแล้ว เธอแก่ลงมาก

ฤดูหนาวทางใต้ทั้งหนาวทั้งชื้น

วันนั้นก็เหมือนทุกวัน เธอทำอาหารเช้าเสร็จแต่เช้าตรู่ ก็ปลุกหวังนิวนิวให้ลุกจากเตียง แปรงฟัน ล้างหน้า แล้วรีบพาไปส่งโรงเรียน

หวังนิวนิวเลี้ยงยากเหลือเกิน อายุสิบขวบแล้วยังกินข้าวต้องให้ป้อน ไม่อย่างนั้นก็ไม่ยอมกิน แถมยังอารมณ์เสียอยู่บ่อย ๆ

ขากลับ ระหว่างที่เธอข้ามถนน รถบรรทุกคันหนึ่งเสียหลักเพราะถนนลื่น พุ่งตรงเข้าชนเธอ

อีกฝ่ายคิดว่าชนคนตายแล้ว จึงตกใจขับรถหนีไป ต่อมาพบรถที่ก่อเหตุอยู่ริมแม่น้ำ เมื่อตรวจสอบเจ้าของรถก็พบว่าเป็นคนต่างมณฑล มารับงานจิปาถะผิดกฎหมายอยู่แถวนี้

พอติดต่อไปยังบ้านเกิด ที่บ้านมีเพียงชายชราคนหนึ่ง ถามอะไรก็ตอบว่าไม่รู้ไปเสียหมด

เงินหรือ ไม่มี!

อยากได้ชีวิตก็มีแค่ชีวิตเดียว ถ้าจะเอาค่าชดเชยก็มาเอาได้เลย!

ลูกชายอยู่ที่ไหน?

ไม่รู้!

ถ้ามีความสามารถก็จับตัวเขามาเรียกค่าเสียหายเอาเองสิ

สวีชุนหลานได้รับบาดเจ็บ ขาหัก มือก็เจ็บด้วย

เธอทำงานไม่ได้อีกแล้ว

“ป้าใหญ่ ตอนนี้ป้าเป็นแบบนี้ คงไม่สะดวกดูแลนิวนิวแล้ว ย้ายออกไปก่อนเถอะครับ”

“ผมกับภรรยาต้องไปทำงานทั้งคู่ ไม่มีใครดูแลนิวนิว”

“แม่ยายของผมยินดีมาช่วย แต่เขาก็ต้องมีที่พักเหมือนกัน”

“ของของป้าเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว พอออกจากโรงพยาบาลก็ไปเอาเองแล้วกัน” หวังเป่าเป่ายืนอยู่ข้างเตียงคนไข้ ไม่มีความอ่อนโยนอย่างที่เคยมีหลงเหลืออยู่เลย

สวีชุนหลานฟังไม่เข้าใจไปชั่วขณะ

“หา?” เธออ้าปากค้างเล็กน้อย มองหวังเป่าเป่าอย่างเหม่อลอย

“หาอะไรล่ะ ป้าเป็นแค่ป้าใหญ่ ยังคิดจะเกาะอยู่บ้านผมไม่ยอมไปหรือไง?”

“บอกให้ย้ายออก ฟังไม่เข้าใจหรือไง?” ภรรยาของหวังเป่าเป่ากอดอก สีหน้าเบื่อหน่าย

“เป่าเป่า!” สวีชุนหลานไม่อยากเชื่อ

เธอเพิ่งบาดเจ็บเมื่อเช้านี้เอง นี่เพิ่งบ่ายก็มาไล่เธอแล้วหรือ?

เด็กคนนี้เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก บ้านหลังนั้นก็แทบจะเป็นเงินของเธอที่ออกให้

หวังนิวนิวเองก็เป็นเธอที่เลี้ยงมาตั้งแต่เพิ่งคลอด ตอนลูกสะใภ้อยู่เดือนก็เป็นเธอที่คอยดูแล เธอดูแลครอบครัวนี้มาสิบกว่าปี

“ป้าใหญ่ ย้ายออกไปเถอะครับ”

“ยายของนิวนิวมาถึงบ้านแล้ว” หวังเป่าเป่าไม่มองเธอ พูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

สวีชุนหลานยังตั้งสติไม่ได้ ในหัวอื้ออึงไปหมด

เธอไม่มีเงินติดตัวเลย

เงินเวนคืนตอนนั้น เธอยกให้หวังเป่าไปหมดแม้แต่สตางค์เดียวก็ไม่เหลือ

ต่อมาพอฐานะดีขึ้น เธอก็ทำมาค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ในยามว่าง เก็บเงินไว้ได้บ้าง แต่ก็ถูกลูกสาวบ้านลูกคนที่สามหลอกเอาไป

“ป้าใหญ่ ป้าไม่มีลูก ไม่มีใครดูแล แก่ตัวไปพวกเราก็ดูแลป้าเอง เงินก้อนนี้ให้เสี่ยวหมิ่นยืมไปก่อน พอได้เงินเดือนแล้วจะคืนให้”

สวีตงเหมยไม่ได้ให้กำเนิดลูกชายแก่ตระกูลฟู่ จึงหย่าขาดกัน เหลือไว้เพียงเสี่ยวหมิ่นคนเดียว ต่อมาก็ฝากให้สวีชุนหลานเลี้ยงด้วยกัน

เธอจะลำเอียงไม่ได้ เงินเวนคืนให้หวังเป่าเป่าไปแล้ว เงินเก็บส่วนตัวก็ต้องให้เสี่ยวหมิ่น แบบนี้ถึงจะยุติธรรม

เห็นสวีชุนหลานทำหน้าเหม่อและยังมองตัวเองอยู่ หวังเป่าเป่าก็เน้นเสียงขึ้น “ป้าใหญ่ ป้าต้องคิดถึงผมบ้าง อย่าเห็นแก่ตัวแบบนี้สิ”

“พรุ่งนี้ผมยังต้องไปทำงาน แล้วนิวนิวจะทำยังไง จะให้แกไปโรงเรียนเองหรือไง?”

“ป้าคิดอกคิดใจเห็นใจผมบ้างไม่ได้หรือไง?”

“ป้าก็ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของผม อยู่บ้านผมมาสิบกว่าปี กินฟรีอยู่ฟรี ไม่เคยเก็บค่าเช่าป้าสักหยวน ผมก็ถือว่าดีกับป้ามากแล้ว”

สวีชุนหลานกำผ้าห่มแน่น หน้าอกอึดอัดด้วยความโกรธ

“จะพูดกับเธอมากมายทำไม เรามาแจ้งให้รู้ ไม่ได้มาปรึกษาเสียหน่อย”

“เลี้ยงดูมาตั้งสิบกว่าปีก็ถือว่าดีมากแล้ว ไม่อย่างนั้นยายแก่ไร้ลูกไร้หลานอย่างเธอจะไปอยู่ที่ไหนได้?”

ลูกสะใภ้ของหลานสาวที่เธอเคยปฏิบัติต่อเหมือนลูกแท้ ๆ กลอกตาใส่ ก่อนดึงหวังเป่าเป่าเดินออกไป

คำว่า “เป่าเป่า” ที่สวีชุนหลานกำลังจะเรียกกลืนกลับลงคอ เธอมองสองสามีภรรยาเดินหายลับไปจากหน้าประตูห้องคนไข้โดยไม่หันกลับมา

มือขวาของเธอกระดูกหัก จึงใช้มือซ้ายล้วงโทรศัพท์ออกมาอย่างยากลำบาก แล้วกดโทรออก

ครั้งแรก ไม่มีคนรับ!

โทรอีกครั้ง!

ครั้งที่สอง ก็ยังไม่มีคนรับ!

โทรอีกครั้ง!

“อะไรอีกล่ะ ฉันอยู่ข้างนอกนะ!” เสียงผู้หญิงจากปลายสายฟังดูหงุดหงิดอย่างยิ่ง

“เสี่ยวหมิ่น ป้าถูกรถชน ช่วยมาเยี่ยมป้าที่โรงพยาบาลได้ไหม?” สวีชุนหลานถามอย่างระมัดระวัง

“ตลกแล้ว คุณทำงานอยู่ที่บ้านหวังเป่าเป่าแล้วเกิดเรื่อง ทำไมถึงโทรหาฉันล่ะ?”

“ไม่มีเวลา!” เสี่ยวหมิ่นกำลังจะวางสาย

“เดี๋ยวก่อน!” สวีชุนหลานรีบร้อนร้องเรียก

“หมิ่นหมิ่น แม่ยายของเป่าเป่าจะมาช่วยดูแลนิวนิว แต่ไม่มีที่พัก ป้าขอไปพักที่บ้านเธอชั่วคราวได้ไหม?” สวีชุนหลานถามอย่างระมัดระวัง

อย่างไรเสียบ้านของฟู่เสี่ยวหมิ่น เธอก็ให้เงินไปสองแสนหยวนแล้ว ขอพักสักระยะ พอขาหายดี เธอก็กลับไปตั้งแผงหาเงิน แล้วค่อยเช่าบ้านสักหลัง ก็น่าจะไม่มีปัญหา

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...

ปลายสายวางไปแล้ว

สวีชุนหลานมองโทรศัพท์เหม่ออยู่นาน

เธอโทรหาอีกหมายเลขหนึ่ง

คราวนี้มีคนรับสาย

“ชิวจวี กลับจากเที่ยวหรือยัง?” สวีชุนหลานถาม

“ยังเลย พรุ่งนี้ก็จะไปซานย่าอีก”

“ผักดองที่ฉันฝากให้ทำครั้งก่อนเสร็จหรือยัง?”

“วางไว้ก่อนนะ กลับไปแล้วฉันจะไปเอาเอง” อีกฝ่ายเหมือนอยู่ที่สถานีรถไฟความเร็วสูง ด้านหลังมีเสียงดังอึกทึกเล็กน้อย

“ไม่ใช่เรื่องนั้น วันนี้ฉันถูกรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล” สวีชุนหลานอธิบาย

“ดูตัวเองสิ ทำไมไม่ระวังเลย เจ็บตัวแบบนี้แล้วนิวนิวจะทำยังไง?” สวีชิวจวี้โกรธขึ้นมา

ไร้ประโยชน์จริง ๆ ต่อไปใครจะดูแลนิวนิว?

จะพึ่งญาติทางแต่งงานก็ไม่ได้ อย่างมากพอเที่ยวครั้งนี้กลับมา ก็คงถึงคราวเธอแล้ว

สวีชุนหลานรู้สึกหนาวเหน็บในใจ อีกฝ่ายไม่ได้ถามเลยสักคำว่าเธอถูกรถชนเป็นอย่างไรบ้าง

แต่เรื่องที่ควรถามยังไม่ได้ถาม เธอจึงต้องอดทนพูดต่อ “ฉันไม่มีเงินติดตัวแล้ว เงินเวนคืนที่ให้เป่าเป่ายืมไปก่อนหน้านี้ เธอพอจะคืนให้ฉันสักส่วนได้ไหม ฉันอยากเช่าบ้านอยู่ข้างนอก”

“ฮ่า ๆ ๆ...”

“พี่ใหญ่ พี่เอาหน้าแบบไหนมาขอเงินก้อนนี้จากฉัน ตอนนั้นพี่ทำเรื่องแบบนั้น ครอบครัวก็ไม่ได้รังเกียจพี่ ยังทำให้พวกเราถูกคนนินทาชี้หน้ามาตั้งหลายปี”

“อีกอย่าง เพื่อพี่แล้วมือซ้ายของฉันแทบใช้การไม่ได้จนถึงตอนนี้”

“พี่อยู่บ้านเป่าเป่ามาสิบกว่าปี ไม่ได้จ่ายค่าเช่าสักหยวน กินอยู่กับเขา”

“คิดดูสิ ตั้งหลายปี เงินเวนคืนแค่นั้นหมดไปนานแล้ว” สวีชิวจวี้พูดอย่างดูแคลน

เรื่องนั้นเป็นบาดแผลในใจของสวีชุนหลาน มันทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเธอโดยตรง

ตอนนั้นเธออยากตาย ทุกคนต่างห้ามไว้ แต่หลังจากนั้นทุกคนก็พากันรังเกียจเธอ

“แต่ตอนนั้นเราตกลงกันว่าจะให้ยืม อีกอย่าง ตลอดสิบกว่าปีที่อยู่บ้านเป่าเป่า ฉันก็ทำงานทุกอย่างทั้งในบ้านนอกบ้าน” สวีชุนหลานกล้ำกลืนความขมขื่นในใจ แล้วอธิบายเสียงเบา

“กินฟรีอยู่ฟรี แล้วยังจะมาพูดว่าช่วยงานแค่นี้อีกหรือ?”

“พอเถอะ ฉันไม่คุยกับพี่แล้ว ต้องขึ้นรถแล้ว”

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...

ปลายสายวางไปแล้ว

สุดท้ายเธอทำได้เพียงโทรหาสวีตงเหมย แต่โทรติดแค่เสียงเดียวก็ถูกตัดสาย

โทรอีกครั้ง

“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองใหม่ภายหลัง”

โทรอีกครั้ง

“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองใหม่ภายหลัง”

เธอถูกบล็อกแล้ว!

คงเป็นเพราะเสี่ยวหมิ่นบอกแม่ของตัวเองไปแล้ว

“สวีชุนหลาน ถึงเวลาชำระค่ารักษาแล้วค่ะ!” พยาบาลสาวถือใบแจ้งค่าใช้จ่ายมองเธอ

สวีชุนหลานพูดอย่างกระดากใจว่า “ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงิน แล้วก็...ไม่มีญาติค่ะ”

ตอนเช้าเธอรีบร้อนออกจากบ้านจนไม่ได้กินอะไร ตอนนี้บ่ายแล้ว ท้องก็เริ่มร้องประท้วง

สวีชุนหลานกลัวการรบกวนคนอื่นมาตลอดชีวิต หลายปีมานี้สุขภาพเธอดีมาโดยตลอด มีเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างเป็นครั้งคราว ไม่คิดเลยว่าพอเกิดเรื่องขึ้นนิดเดียวก็ได้เห็นธาตุแท้ของคนเหล่านั้น

โทษตัวเองที่ตาบอด มองคนไม่ออก!

พยาบาลยื่นใบค้างชำระให้เธอ

เห็นเธอเป็นแบบนี้ พยาบาลจึงปลอบว่า “ทางฉันจะลองยื่นเรื่องขอใช้กองทุนช่วยเหลือให้ก่อน แต่ก็ใช้วิธีนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะคะ”

เมื่อครู่พยาบาลเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดชัดเจน เธอเองก็สงสารสวีชุนหลาน

ยังดีที่อุบัติเหตุจราจรแบบชนแล้วหนีสามารถขอใช้กองทุนช่วยเหลือได้ พยาบาลช่วยเธอได้เพียงเท่านี้

สวีชุนหลานจึงพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลไปก่อน

ครึ่งเดือนต่อมา สวีชุนหลานจำต้องออกจากโรงพยาบาล แต่เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

เธอใช้ไม้เท้าพยุงตัว เดินกะเผลกไปตามถนนอย่างยากลำบากและสับสน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป