แม่เป็นอัมพาตมาสิบห้าปี พี่สาวคนโตแต่งงานทั้งบ้านมึน

ตอนที่ 3 ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงครางกระเส่าดังต่อเนื่องตลอดทั้งคืน

สวีชุนหลานราวกับปลาตายบนเขียง ถูกพลิกไปพลิกมา ปล่อยให้คนอื่นเชือดเฉือนตามใจ

เธอจบสิ้นแล้ว!

ชีวิตนี้พังพินาศหมดแล้ว

กว่าจะรวบรวมความกล้าได้ ยอมกล้าสักครั้ง ไม่ใช่เพื่อใครทั้งนั้น แค่อยากเป็นตัวของตัวเองสักครั้ง

ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

เอ๊กอีเอ๊กเอ้ก...

เสียงไก่ขันกังวานกรีดผ่านราตรียาวนาน และทำให้เสียง “เอี๊ยดอ๊าด” หยุดลง

ร่างกายพลันเบาสบายขึ้น

จากนั้นก็มีเสียงสวบสาบของการสวมเสื้อผ้าดังขึ้น

ตามด้วยเสียงชายหนุ่มพึมพำชื่นอกชื่นใจ “โอ้!~ ไม่ได้โกหกฉันจริง ๆ ด้วย ยังบริสุทธิ์อยู่จริง ๆ สุดยอดไปเลย!”

พูดจบ ชายหนุ่มก็ก้มลงอย่างอาลัยอาวรณ์ กัดลงบนช่วงไหล่และลำคอของสวีชุนหลานอย่างแรง จากนั้นก็ดึงผ้าที่ใช้ป้องกันไม่ให้เธอกัดลิ้นฆ่าตัวตายออก แล้วโยนลงพื้น

เขากัดเต็มแรงจนสวีชุนหลานเจ็บเสียจนตัวสั่น เลือดค่อย ๆ ซึมออกมาจากลำคอ

เอี๊ยด ประตูถูกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมของหญิงสาว “อ๊า!...”

“คุณเป็นใคร? มาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง?”

“อ๊า... ช่วยด้วย!”

จากนั้นก็มีเสียงฉุดกระชากยื้อยุดกัน

“ปล่อยนะ!”

“อ๊า!”

เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อหนัง...

“อย่าหนีนะ!”

“ฮือ ๆ... แขนฉัน!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

หญิงสาวสะดุดล้มลงกับพื้น แต่ยังคงร้องเรียกไม่หยุด “มีใครอยู่ไหม! ช่วยด้วย!”

“จับขโมย!”

เสียงกรีดร้องแหลมราวกับก้อนกรวดถูกโยนลงในผิวน้ำอันสงบนิ่งยามเช้า ประตูเปิดออกไม่ขาดสาย แล้วเสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังกรูเข้ามา

“ชิวจวี?”

“โอ๊ย แม่เจ้า เธอบาดเจ็บได้ยังไง?”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฮือ ๆ ไม่รู้สิ เช้านี้ฉันเพิ่งเข้าบ้านมาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากบ้าน ฉันเข้าไปขวาง เขาก็ต่อยฉันทีหนึ่ง แล้วยังฟันฉันอีกแผล”

“ดูตาสิ แล้วยังมีแขนอีก ฮือ ๆ...” พูดจบ สวีชิวจวี้ก็ร้องไห้โฮ

“รีบไปแจ้งตำรวจเร็ว!”

“เอ๊ะ ลองดูหน่อยว่ามีของหายไปไหม”

ทุกคนต่างพูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่

“บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว รีบพาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”

“เลือดออกตั้งเยอะ เร็วเข้า ใครก็ได้มาช่วยกันหามคนไปก่อน”

“ไม่เป็นไร ฉันเดินได้ พวกคุณไปดูพี่สาวฉันหน่อยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อคืนฉันกับน้องสาวคนที่สามไปหาพี่ฉุยฮวาถักไหมพรม ดึกมากแล้วเลยนอนค้างที่บ้านเธอ ไม่ได้อยู่บ้าน” สวีชิวจวี้ร้องบอกอย่างร้อนใจ

“ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ พี่สาวเธอพวกเราจะไปดูให้” ป้าอ้วนที่อยู่ชั้นล่างพูดขึ้น

สวีชุนหลานที่ถูกทรมานมาตลอดทั้งคืน แน่นอนว่าย่อมได้ยินเสียงเหล่านั้น

แต่ตอนนี้เธอเปลือยเปล่า ร่างกายเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำและรอยกัดสารพัด

เจ็บ!

เจ็บราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ น้ำตาแห้งเหือดไปนานแล้ว

เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้นอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง!

ขณะที่เธอกำลังลนลาน ป้าอ้วนชั้นล่างก็เดินเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเสียงร้องตกใจสนั่นหวั่นไหว “อ๊า!...”

“สวรรค์ช่วย!”

“ช่างทำบาปทำกรรมจริง ๆ!”

เดิมทีป้าอ้วนตั้งใจจะหันกลับไปปิดประตู แต่ก็สายเกินไปแล้ว เพื่อนบ้านทั้งชายหญิงต่างกรูกันเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง

ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

ฝูงชนที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงอึกทึก พลันเงียบกริบในทันที

มีคนที่เพิ่งมาถึงถามเสียงเบาอยู่ด้านหลังว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมทุกคนยืนนิ่งกันหมด?”

ตอนนี้สวีชุนหลานอยากตาย!

เธอมองคนกลุ่มหนึ่งตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง สายตาของพวกเขาบ้างดูหมิ่น บ้างตกตะลึง บ้างสงสาร แล้วยังมีสายตาที่กวาดมองอย่างละโมบ ราวกับทั้งกายและใจของเธอถูกเชือดเฉือนด้วยมีดทีละเล่ม

เธออยากหาอะไรสักผืนมาปิดบังร่างกาย

คนร้ายคนนั้นราวกับจงใจ ผ้าห่มบนเตียงถูกโยนไปไกลจนอยู่ข้างประตู

เธอสั่นไปทั้งตัว ขดตัวให้เล็กลง แล้วก็ขดตัวให้เล็กลงอีก

ป้าอ้วนรีบก้มเก็บเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งบนพื้นมาคลุมตัวสวีชุนหลาน แต่เสื้อผ้าขาดจนปิดไม่มิด จึงหันกลับไปดึงผ้าห่ม ทว่าคนที่เพิ่งเข้ามาเหยียบผ้าห่มไว้ เธอดึงอยู่หลายครั้งก็ไม่ขยับ จึงโมโหและผลักคนคนนั้นออกไป พลางด่าว่า “ช่วยทำตัวเป็นคนหน่อยได้ไหม เป็นเพื่อนบ้านกันแท้ ๆ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะคอกดังขึ้น ทำให้สวีชุนหลานเงยหน้าขึ้น

“นังสารเลว ทำเรื่องขายหน้าจริง ๆ!”

เมื่อคืนสวีฝู้กุ้ยดื่มไปมาก

เช้านี้ได้ยินเสียงเอะอะ แต่ไม่รู้ทำไมหัวถึงมึนจนลืมตาไม่ขึ้น

เมื่อครู่มีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาในห้องแล้วสาดน้ำเย็นใส่เขา เขาถึงได้มึนงงลุกจากเตียงลงมา

แต่เขาเห็นอะไรอยู่ตรงหน้า?

แบบนี้บ้านสกุลสวยจะอยู่ในเขตครอบครัวทหารต่อไปได้อย่างไร?

ขายหน้าจริง ๆ ขายหน้าสิ้นดี!

แต่เงาร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังสวีฝู้กุ้ยมา ยิ่งทำให้หัวใจที่แทบสิ้นลมหายใจของสวีชุนหลานตายลงอีกครั้ง

เสียวเจี้ยนหมิง!

เป็นเสียวเจี้ยนหมิง!

สวีชุนหลานจ้องดวงตาของเขาเขม็ง

แต่หลังจากแววตาตกตะลึงในตอนแรกแล้ว ในดวงตาของเขาก็ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

ผู้ชายคนนี้ตามจีบเธอมาตั้งแต่เรียนมัธยมต้น จนถึงมัธยมปลายก็ยังคอยตามหลังเธอ

เขาพูดอยู่เสมอว่าจะขอเธอแต่งงาน

แต่พอแม่เป็นอัมพาต ยายเสียวก็ไม่อยากให้ลูกชายต้องแบกรับภาระหนักขนาดนั้น

เขาจึงถอยไป

เข้าใจได้ ถ้าเป็นใครก็คงทำแบบเดียวกัน

เขาไปดูตัว แล้วก็แต่งงาน

เดิมทีเธอก็ไม่ได้รักเขามากนัก ตอนนั้นคิดว่าคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว

ปกติเวลาเจอกัน ทั้งคู่แทบไม่พูดจากันเพื่อเลี่ยงคำครหา

แต่เมื่อสองปีก่อน ภรรยาของเขาคลอดยาก เสียชีวิตทั้งแม่ทั้งลูก

หลังจากนั้นเขาก็มาหาเธออีก ตอนนั้นเธอดีใจมาก

ถึงอย่างไรพวกเธอก็ไม่ใช่คนหนุ่มสาวแล้ว เธออายุสามสิบห้าปีเต็ม

จริง ๆ แล้วตอนแรกก็มีแม่สื่อมาทาบทาม แต่พอเห็นว่าที่บ้านไม่มีลูกชาย แถมยังมีแม่ที่เป็นอัมพาต น้องสาวข้างล่างก็แต่งงานกันไปหมดแล้ว เธอเป็นพี่สาวคนโต แม่ย่อมต้องให้เธอดูแล

ทุกคนก็พากันหนีหมด

ยิ่งปล่อยเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งอายุมากขึ้น คนที่แนะนำให้รู้จักก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ

เธอจำได้ว่าเย็นวันนั้นอากาศดี เขาถือแอปเปิลมาสองลูกมายืนขวางเธอไว้ข้างล่าง แล้วถามว่าเธอจะยอมใช้ชีวิตอยู่กินกับเขาหรือไม่

เธอลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็ตอบตกลง ตอนนั้นเธอมองเขาเป็นหนทางสุดท้ายที่จะช่วยให้หลุดพ้น

อย่างน้อยก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รู้จักนิสัยใจคอกันดี มาใช้ชีวิตอยู่กินกัน ก็น่าจะพอไหว

แต่ตอนนี้...

เสียวเจี้ยนหมิงดูเหมือนจะเห็นแสงในดวงตาเธอดับวูบลง เขาหันหน้าหนีโดยไม่ลังเล

ชั่วขณะที่เขาหันหน้าไป น้ำตาของสวีชุนหลานซึ่งเหือดแห้งไปแล้วก็ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง

เธอร้องไห้ไปพลาง แล้วก็หัวเราะออกมา

หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!

ดูราวกับคนเสียสติ!

หลังจากสวีฝู้กุ้ยตะคอกจบ เขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ คว้าไม้กวาดหลังประตูขึ้นมา แล้วพุ่งเข้ามา

ป้าอ้วนที่ยืนอยู่ข้างหน้ารีบคว้าตัวเขาไว้ แล้วเกลี้ยกล่อมว่า “พ่อชุนหลาน ใจเย็นก่อน เด็กคนนี้ก็เจอเรื่องเลวร้ายมาหนักหนาแล้ว”

“ปล่อยฉัน ฉันจะตีให้ตายนังตัวกาลกิณีนี่!” สวีฝู้กุ้ยจ้องด้วยสายตาอำมหิต ท่าทางราวกับไม่ได้กำลังมองลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง แต่กำลังมองศัตรูตัวฉกาจ

ตอนนั้นป้าอ้วนดึงผ้าห่มบนพื้นขึ้นมาคลุมตัวเธอได้แล้ว ก่อนจะหันกลับไปดึงสวีฝู้กุ้ยที่กำลังเดือดดาลต่อ

เสียงพูดคุยของผู้คนจากที่อึกทึกเมื่อครู่ค่อย ๆ เบาลง ทุกคนพากันกดเสียงพูด แต่เสียงซุบซิบนินทาที่จงใจพูดเบา ๆ กลับดังบาดหูกว่าเสียงอึกทึกเมื่อครู่เสียอีก

“นี่ ๆ เสียวเจี้ยนหมิงก็มาด้วย!”

“เห็นแล้ว”

“เอ่อ... น้องสาวเธอไม่ใช่บอกว่าจะแต่งงานหลังเทศกาลโคมไฟหรือ?”

“ฉันว่าแต่งไม่สำเร็จแล้วล่ะ”

“ก็จริงนะ ถ้าเป็นเธอ เธอยังจะเอาไหม?”

“ฉันไม่เอาหรอก โดนคนอื่นย่ำยีจนเละไปหมดแล้ว”

“นั่นสิ คนทั้งเขตก็เห็นกันหมด แถมยังเป็นคนรู้จักอีก เฮ้อ... ยังไงฉันก็รับไม่ได้”

“เห็นไหม เล่นกันได้พิสดารจริง ๆ!”

“ดูสิ!~ บนเตียงยังมีเลือดด้วย!”

“สงสัยตรงนั้นจะเละไปหมดแล้ว”

“พวกคุณมากันก่อน รู้ไหมว่ามีคนเดียวหรือหลายคน?”

“ฉันไม่รู้หรอก”

“พี่!~ พี่เป็นอะไรไป?” สวีชิวจวี้ใช้แขนที่บาดเจ็บแหวกฝูงชน เบียดเข้ามา

“สวรรค์เอ๋ย ทำไมถึงไม่ลืมตาดูบ้าง!”

“พี่!”

สวีชุนหลานรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้ามืดลง โลกพลิกกลับตาลปัตร ก่อนที่เธอจะจมดิ่งสู่ความมืด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป