เสียงครางกระเส่าดังต่อเนื่องตลอดทั้งคืน
สวีชุนหลานราวกับปลาตายบนเขียง ถูกพลิกไปพลิกมา ปล่อยให้คนอื่นเชือดเฉือนตามใจ
เธอจบสิ้นแล้ว!
ชีวิตนี้พังพินาศหมดแล้ว
กว่าจะรวบรวมความกล้าได้ ยอมกล้าสักครั้ง ไม่ใช่เพื่อใครทั้งนั้น แค่อยากเป็นตัวของตัวเองสักครั้ง
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
เอ๊กอีเอ๊กเอ้ก...
เสียงไก่ขันกังวานกรีดผ่านราตรียาวนาน และทำให้เสียง “เอี๊ยดอ๊าด” หยุดลง
ร่างกายพลันเบาสบายขึ้น
จากนั้นก็มีเสียงสวบสาบของการสวมเสื้อผ้าดังขึ้น
ตามด้วยเสียงชายหนุ่มพึมพำชื่นอกชื่นใจ “โอ้!~ ไม่ได้โกหกฉันจริง ๆ ด้วย ยังบริสุทธิ์อยู่จริง ๆ สุดยอดไปเลย!”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ก้มลงอย่างอาลัยอาวรณ์ กัดลงบนช่วงไหล่และลำคอของสวีชุนหลานอย่างแรง จากนั้นก็ดึงผ้าที่ใช้ป้องกันไม่ให้เธอกัดลิ้นฆ่าตัวตายออก แล้วโยนลงพื้น
เขากัดเต็มแรงจนสวีชุนหลานเจ็บเสียจนตัวสั่น เลือดค่อย ๆ ซึมออกมาจากลำคอ
เอี๊ยด ประตูถูกเปิดออก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมของหญิงสาว “อ๊า!...”
“คุณเป็นใคร? มาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง?”
“อ๊า... ช่วยด้วย!”
จากนั้นก็มีเสียงฉุดกระชากยื้อยุดกัน
“ปล่อยนะ!”
“อ๊า!”
เสียงของมีคมแทงทะลุเนื้อหนัง...
“อย่าหนีนะ!”
“ฮือ ๆ... แขนฉัน!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
หญิงสาวสะดุดล้มลงกับพื้น แต่ยังคงร้องเรียกไม่หยุด “มีใครอยู่ไหม! ช่วยด้วย!”
“จับขโมย!”
เสียงกรีดร้องแหลมราวกับก้อนกรวดถูกโยนลงในผิวน้ำอันสงบนิ่งยามเช้า ประตูเปิดออกไม่ขาดสาย แล้วเสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังกรูเข้ามา
“ชิวจวี?”
“โอ๊ย แม่เจ้า เธอบาดเจ็บได้ยังไง?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ฮือ ๆ ไม่รู้สิ เช้านี้ฉันเพิ่งเข้าบ้านมาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากบ้าน ฉันเข้าไปขวาง เขาก็ต่อยฉันทีหนึ่ง แล้วยังฟันฉันอีกแผล”
“ดูตาสิ แล้วยังมีแขนอีก ฮือ ๆ...” พูดจบ สวีชิวจวี้ก็ร้องไห้โฮ
“รีบไปแจ้งตำรวจเร็ว!”
“เอ๊ะ ลองดูหน่อยว่ามีของหายไปไหม”
ทุกคนต่างพูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่
“บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว รีบพาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”
“เลือดออกตั้งเยอะ เร็วเข้า ใครก็ได้มาช่วยกันหามคนไปก่อน”
“ไม่เป็นไร ฉันเดินได้ พวกคุณไปดูพี่สาวฉันหน่อยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อคืนฉันกับน้องสาวคนที่สามไปหาพี่ฉุยฮวาถักไหมพรม ดึกมากแล้วเลยนอนค้างที่บ้านเธอ ไม่ได้อยู่บ้าน” สวีชิวจวี้ร้องบอกอย่างร้อนใจ
“ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ พี่สาวเธอพวกเราจะไปดูให้” ป้าอ้วนที่อยู่ชั้นล่างพูดขึ้น
สวีชุนหลานที่ถูกทรมานมาตลอดทั้งคืน แน่นอนว่าย่อมได้ยินเสียงเหล่านั้น
แต่ตอนนี้เธอเปลือยเปล่า ร่างกายเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำและรอยกัดสารพัด
เจ็บ!
เจ็บราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ น้ำตาแห้งเหือดไปนานแล้ว
เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้นอยู่หลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง!
ขณะที่เธอกำลังลนลาน ป้าอ้วนชั้นล่างก็เดินเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยเสียงร้องตกใจสนั่นหวั่นไหว “อ๊า!...”
“สวรรค์ช่วย!”
“ช่างทำบาปทำกรรมจริง ๆ!”
เดิมทีป้าอ้วนตั้งใจจะหันกลับไปปิดประตู แต่ก็สายเกินไปแล้ว เพื่อนบ้านทั้งชายหญิงต่างกรูกันเข้ามาราวกับฝูงผึ้ง
ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ฝูงชนที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงอึกทึก พลันเงียบกริบในทันที
มีคนที่เพิ่งมาถึงถามเสียงเบาอยู่ด้านหลังว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมทุกคนยืนนิ่งกันหมด?”
ตอนนี้สวีชุนหลานอยากตาย!
เธอมองคนกลุ่มหนึ่งตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง สายตาของพวกเขาบ้างดูหมิ่น บ้างตกตะลึง บ้างสงสาร แล้วยังมีสายตาที่กวาดมองอย่างละโมบ ราวกับทั้งกายและใจของเธอถูกเชือดเฉือนด้วยมีดทีละเล่ม
เธออยากหาอะไรสักผืนมาปิดบังร่างกาย
คนร้ายคนนั้นราวกับจงใจ ผ้าห่มบนเตียงถูกโยนไปไกลจนอยู่ข้างประตู
เธอสั่นไปทั้งตัว ขดตัวให้เล็กลง แล้วก็ขดตัวให้เล็กลงอีก
ป้าอ้วนรีบก้มเก็บเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งบนพื้นมาคลุมตัวสวีชุนหลาน แต่เสื้อผ้าขาดจนปิดไม่มิด จึงหันกลับไปดึงผ้าห่ม ทว่าคนที่เพิ่งเข้ามาเหยียบผ้าห่มไว้ เธอดึงอยู่หลายครั้งก็ไม่ขยับ จึงโมโหและผลักคนคนนั้นออกไป พลางด่าว่า “ช่วยทำตัวเป็นคนหน่อยได้ไหม เป็นเพื่อนบ้านกันแท้ ๆ”
ทันใดนั้นก็มีเสียงตะคอกดังขึ้น ทำให้สวีชุนหลานเงยหน้าขึ้น
“นังสารเลว ทำเรื่องขายหน้าจริง ๆ!”
เมื่อคืนสวีฝู้กุ้ยดื่มไปมาก
เช้านี้ได้ยินเสียงเอะอะ แต่ไม่รู้ทำไมหัวถึงมึนจนลืมตาไม่ขึ้น
เมื่อครู่มีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาในห้องแล้วสาดน้ำเย็นใส่เขา เขาถึงได้มึนงงลุกจากเตียงลงมา
แต่เขาเห็นอะไรอยู่ตรงหน้า?
แบบนี้บ้านสกุลสวยจะอยู่ในเขตครอบครัวทหารต่อไปได้อย่างไร?
ขายหน้าจริง ๆ ขายหน้าสิ้นดี!
แต่เงาร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังสวีฝู้กุ้ยมา ยิ่งทำให้หัวใจที่แทบสิ้นลมหายใจของสวีชุนหลานตายลงอีกครั้ง
เสียวเจี้ยนหมิง!
เป็นเสียวเจี้ยนหมิง!
สวีชุนหลานจ้องดวงตาของเขาเขม็ง
แต่หลังจากแววตาตกตะลึงในตอนแรกแล้ว ในดวงตาของเขาก็ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
ผู้ชายคนนี้ตามจีบเธอมาตั้งแต่เรียนมัธยมต้น จนถึงมัธยมปลายก็ยังคอยตามหลังเธอ
เขาพูดอยู่เสมอว่าจะขอเธอแต่งงาน
แต่พอแม่เป็นอัมพาต ยายเสียวก็ไม่อยากให้ลูกชายต้องแบกรับภาระหนักขนาดนั้น
เขาจึงถอยไป
เข้าใจได้ ถ้าเป็นใครก็คงทำแบบเดียวกัน
เขาไปดูตัว แล้วก็แต่งงาน
เดิมทีเธอก็ไม่ได้รักเขามากนัก ตอนนั้นคิดว่าคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว
ปกติเวลาเจอกัน ทั้งคู่แทบไม่พูดจากันเพื่อเลี่ยงคำครหา
แต่เมื่อสองปีก่อน ภรรยาของเขาคลอดยาก เสียชีวิตทั้งแม่ทั้งลูก
หลังจากนั้นเขาก็มาหาเธออีก ตอนนั้นเธอดีใจมาก
ถึงอย่างไรพวกเธอก็ไม่ใช่คนหนุ่มสาวแล้ว เธออายุสามสิบห้าปีเต็ม
จริง ๆ แล้วตอนแรกก็มีแม่สื่อมาทาบทาม แต่พอเห็นว่าที่บ้านไม่มีลูกชาย แถมยังมีแม่ที่เป็นอัมพาต น้องสาวข้างล่างก็แต่งงานกันไปหมดแล้ว เธอเป็นพี่สาวคนโต แม่ย่อมต้องให้เธอดูแล
ทุกคนก็พากันหนีหมด
ยิ่งปล่อยเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งอายุมากขึ้น คนที่แนะนำให้รู้จักก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ
เธอจำได้ว่าเย็นวันนั้นอากาศดี เขาถือแอปเปิลมาสองลูกมายืนขวางเธอไว้ข้างล่าง แล้วถามว่าเธอจะยอมใช้ชีวิตอยู่กินกับเขาหรือไม่
เธอลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็ตอบตกลง ตอนนั้นเธอมองเขาเป็นหนทางสุดท้ายที่จะช่วยให้หลุดพ้น
อย่างน้อยก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก รู้จักนิสัยใจคอกันดี มาใช้ชีวิตอยู่กินกัน ก็น่าจะพอไหว
แต่ตอนนี้...
เสียวเจี้ยนหมิงดูเหมือนจะเห็นแสงในดวงตาเธอดับวูบลง เขาหันหน้าหนีโดยไม่ลังเล
ชั่วขณะที่เขาหันหน้าไป น้ำตาของสวีชุนหลานซึ่งเหือดแห้งไปแล้วก็ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง
เธอร้องไห้ไปพลาง แล้วก็หัวเราะออกมา
หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!
ดูราวกับคนเสียสติ!
หลังจากสวีฝู้กุ้ยตะคอกจบ เขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ คว้าไม้กวาดหลังประตูขึ้นมา แล้วพุ่งเข้ามา
ป้าอ้วนที่ยืนอยู่ข้างหน้ารีบคว้าตัวเขาไว้ แล้วเกลี้ยกล่อมว่า “พ่อชุนหลาน ใจเย็นก่อน เด็กคนนี้ก็เจอเรื่องเลวร้ายมาหนักหนาแล้ว”
“ปล่อยฉัน ฉันจะตีให้ตายนังตัวกาลกิณีนี่!” สวีฝู้กุ้ยจ้องด้วยสายตาอำมหิต ท่าทางราวกับไม่ได้กำลังมองลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง แต่กำลังมองศัตรูตัวฉกาจ
ตอนนั้นป้าอ้วนดึงผ้าห่มบนพื้นขึ้นมาคลุมตัวเธอได้แล้ว ก่อนจะหันกลับไปดึงสวีฝู้กุ้ยที่กำลังเดือดดาลต่อ
เสียงพูดคุยของผู้คนจากที่อึกทึกเมื่อครู่ค่อย ๆ เบาลง ทุกคนพากันกดเสียงพูด แต่เสียงซุบซิบนินทาที่จงใจพูดเบา ๆ กลับดังบาดหูกว่าเสียงอึกทึกเมื่อครู่เสียอีก
“นี่ ๆ เสียวเจี้ยนหมิงก็มาด้วย!”
“เห็นแล้ว”
“เอ่อ... น้องสาวเธอไม่ใช่บอกว่าจะแต่งงานหลังเทศกาลโคมไฟหรือ?”
“ฉันว่าแต่งไม่สำเร็จแล้วล่ะ”
“ก็จริงนะ ถ้าเป็นเธอ เธอยังจะเอาไหม?”
“ฉันไม่เอาหรอก โดนคนอื่นย่ำยีจนเละไปหมดแล้ว”
“นั่นสิ คนทั้งเขตก็เห็นกันหมด แถมยังเป็นคนรู้จักอีก เฮ้อ... ยังไงฉันก็รับไม่ได้”
“เห็นไหม เล่นกันได้พิสดารจริง ๆ!”
“ดูสิ!~ บนเตียงยังมีเลือดด้วย!”
“สงสัยตรงนั้นจะเละไปหมดแล้ว”
“พวกคุณมากันก่อน รู้ไหมว่ามีคนเดียวหรือหลายคน?”
“ฉันไม่รู้หรอก”
“พี่!~ พี่เป็นอะไรไป?” สวีชิวจวี้ใช้แขนที่บาดเจ็บแหวกฝูงชน เบียดเข้ามา
“สวรรค์เอ๋ย ทำไมถึงไม่ลืมตาดูบ้าง!”
“พี่!”
สวีชุนหลานรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้ามืดลง โลกพลิกกลับตาลปัตร ก่อนที่เธอจะจมดิ่งสู่ความมืด