โม่เป่ยเฉินสวมอาภรณ์สีแดงสดสะดุดตา สีหน้าเย็นชา “ของวิเศษอะไรเล่า เป็นเพียงเศษชิ้นส่วนของของวิเศษเท่านั้น”
หยุนลั่วโยวโกรธจนหัวเราะออกมา “ต่อให้เป็นเพียงเศษชิ้นส่วนของของวิเศษ ก็ไม่ใช่ของเจ้า โม่เป่ยเฉิน ไสหัวออกไปจากคันฉ่องหมื่นเทพเดี๋ยวนี้! ทันที!”
โม่เป่ยเฉินมองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เจ้าตัวน้อย นิสัยเจ้าไม่ค่อยดีนัก คนที่พูดกับข้าเช่นนี้ครั้งก่อน ไม่รู้ว่าเวียนว่ายตายเกิดไปกี่รอบแล้ว”
“เพราะเห็นแก่ที่เจ้าเป็นเจ้าของคันฉ่องหมื่นเทพ ข้าจึงไว้ชีวิตเจ้า”
“อย่าได้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง หากทำให้ข้าโกรธขึ้นมา ผลที่ตามมาเจ้าแบกรับไม่ไหวหรอก”
ชาติก่อนหยุนลั่วโยวเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นข้ามเคราะห์ ผู้ที่ฝึกฝนจนถึงขั้นข้ามเคราะห์จะมีใครบ้างที่ไร้อารมณ์?
เมื่อถูกโม่เป่ยเฉินยั่วโทสะ หยุนลั่วโยวจึงแข็งข้อกับเขา “เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือ?”
โม่เป่ยเฉินมองนางเงียบ ๆ ไม่เอ่ยว่าคิดหรือไม่คิด
หยุนลั่วโยวกลับแค่นหัวเราะแล้วกล่าวต่อ “โม่เป่ยเฉิน คันฉ่องหมื่นเทพยอมรับข้าเป็นนายแล้ว ก่อนตายข้ายังทำให้มันทำลายตัวเองได้ เจ้าคิดว่าหากไม่มีคันฉ่องหมื่นเทพแล้ว เจ้าจะไปซ่อนตัวที่ไหนได้อีก?”
“ถ้าอยากตายไปพร้อมกัน ก็ลองดูได้เลย”
แม้นางจะไม่รู้ว่าสถานการณ์ของโม่เป่ยเฉินเป็นอย่างไรกันแน่ แต่ในชาติก่อนมีผู้บำเพ็ญมากมายที่สูญเสียร่างกายเพราะเหตุผลต่าง ๆ จึงจำต้องซ่อนตัวอยู่ในไม้เลี้ยงวิญญาณเพื่อไม่ให้ดวงวิญญาณแตกสลาย
โม่เป่ยเฉินซ่อนตัวอยู่ในคันฉ่องหมื่นเทพตอนนี้ คิดว่าคงเป็นเหตุผลเดียวกัน
หยุนลั่วโยวกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าโม่เป่ยเฉินคงไม่หุนหันถึงขั้นคิดตายไปพร้อมนาง มิฉะนั้นเมื่อครู่เขาคงฆ่านางไปแล้ว จะปล่อยให้มีเรื่องราวมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร
โม่เป่ยเฉินยังคงไร้สีหน้า แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ขยับ “เจ้าตัวน้อย ข้าไม่เคยยอมให้ใครข่มขู่”
สถานการณ์ชะงักงันอยู่ชั่วขณะ แม้หยุนลั่วโยวจะพูดจาแข็งกร้าว แต่นางไม่ได้คิดอยากตาย นางอุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที ยังต้องฝึกฝนจนถึงขั้นข้ามเคราะห์อีกครั้ง จะตายง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร!
หยุนลั่วโยวครุ่นคิด ก่อนกล่าวกับโม่เป่ยเฉิน “เราร่วมมือกันได้”
โม่เป่ยเฉินไม่ตอบ เพียงปรายตามองนาง
หยุนลั่วโยวกล่าว “เจ้าพักอยู่ในคันฉ่องหมื่นเทพชั่วคราวได้ แต่ห้ามมาขัดขวางข้า”
“คันฉ่องหมื่นเทพเป็นของวิเศษของข้าอยู่แล้ว...”
โม่เป่ยเฉินแก้คำ “เป็นเศษชิ้นส่วนของของวิเศษต่างหาก”
“...” หยุนลั่วโยวถูกเขาขัดจังหวะจนชะงักไปครู่ใหญ่ ไม่รู้จะพูดอะไร กว่าจะได้สติก็ผ่านไปพักหนึ่ง
เดิมทีนางคิดจะเกริ่นนำอย่างละมุนละม่อมสักหน่อย แต่ตอนนี้ไม่สนใจแล้ว จึงพูดตรง ๆ “จะให้เจ้าอาศัยอยู่ในคันฉ่องหมื่นเทพเปล่า ๆ ไม่ได้”
เทพผู้สูงส่งผู้เย็นชาเหลือเกินมองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จนหยุนลั่วโยวเกือบพูดต่อไม่ออก
แต่ถึงพูดไม่ออกก็ต้องพูด เพราะเกี่ยวข้องกับการแบ่งผลประโยชน์ในวันหน้าและอำนาจต่อรองในความสัมพันธ์ของทั้งสอง ในฐานะผู้ยิ่งใหญ่ขั้นข้ามเคราะห์ หยุนลั่วโยวไม่มีทางยอมถอย
“โม่เป่ยเฉิน ข้าว่าเจ้าก็เก่งกาจไม่น้อย หากข้าเจอคนที่สู้ไม่ไหว หรือเรื่องที่จัดการไม่ได้ เจ้าต้องลงมือช่วย นับเป็นค่าเช่าที่เจ้าอาศัยอยู่ในคันฉ่องหมื่นเทพ”
โม่เป่ยเฉินเงียบมองนางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าต่อรองกับข้า”
หยุนลั่วโยวกล่าว “ถ้าอย่างนั้นเจ้าตกลงหรือไม่?”
โม่เป่ยเฉินกล่าว “เศษชิ้นส่วนของแดนหมื่นเทพเล็กเกินไป พลังของข้าถูกกดข่ม จึงลงมือได้ตามใจไม่ได้”
หยุนลั่วโยว “...”
นางครุ่นคิดแล้วเปลี่ยนวิธีพูด “โม่เป่ยเฉิน ลองคิดดูสิ หากข้าเกิดเรื่องขึ้น ของวิเศษชิ้นนี้...”
โม่เป่ยเฉินแก้คำ “เศษชิ้นส่วนของของวิเศษ!”
หยุนลั่วโยวแทบคลั่ง “เศษชิ้นส่วนของของวิเศษก็ยังเป็นของวิเศษ! ก็คือของวิเศษนั่นแหละ!”
โม่เป่ยเฉินคงไม่เคยพบเจอคนที่อารมณ์ร้อนเช่นนี้มาก่อน ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
หยุนลั่วโยวกล่าวต่อ “หากข้าเกิดเรื่องขึ้น ของวิเศษชิ้นนี้ก็มีแต่จะถูกทำลายหรือไม่ก็ถูกคนอื่นชิงไป สำหรับเจ้าแล้วล้วนไม่สะดวกทั้งนั้น เพราะฉะนั้นโม่เป่ยเฉิน เจ้าลงมือช่วยก็เท่ากับช่วยตัวเอง”
โม่เป่ยเฉินครุ่นคิด สุดท้ายจึงยอมถอยอย่างไม่เต็มใจ “ข้าจะไม่ปล่อยให้เศษชิ้นส่วนของของวิเศษเกิดเรื่องขึ้นอีก”
หยุนลั่วโยวรู้ดีว่าการทำให้โม่เป่ยเฉินรับปากเช่นนี้ได้ก็นับว่าเป็นขีดจำกัดแล้ว ไม่อาจหวังอะไรไปมากกว่านี้ นางจึงรู้จักพอและไม่เซ้าซี้ต่อ
เมื่อออกจากทะเลจิต หยุนลั่วโยวมองกำแพงโล่งเตียนทั้งสี่ด้านแล้วขมวดคิ้ว ก่อนส่งกระแสเสียงไปหาโม่เป่ยเฉินในทะเลจิต “โม่เป่ยเฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้อห้ามเหล่านี้จะสลายไปหมดต้องใช้เวลานานเท่าใด?”
“อย่างมากก็ไม่เกินสิบวัน” เสียงเย็นชาของโม่เป่ยเฉินดังขึ้น ไร้ซึ่งไออุ่นแม้แต่น้อย
เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด หยุนลั่วโยวก็ไม่ถือสาท่าทีของเขา นางนั่งลงแล้วเริ่มจัดระเบียบความทรงจำของร่างเดิมอย่างละเอียด
ผู้คนในโลกนี้แบ่งการฝึกฝนออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกมีชีพจรวิญญาณ ดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินมาใช้ เรียกว่าผู้ฝึกวิญญาณ ขั้นการฝึกฝนจากต่ำไปสูง ได้แก่ จอมวิญญาณ เทพวิญญาณ จ้าววิญญาณ และจักรพรรดิวิญญาณ
อีกประเภทหนึ่งมีชีพจรยุทธ์ ฝึกฝนพละกำลังของร่างกาย ทำให้กระดูก เนื้อหนัง และเส้นเอ็นแข็งแกร่ง เรียกว่าผู้ฝึกยุทธ์ เช่นเดียวกับผู้ฝึกวิญญาณ ขั้นการฝึกฝนจากต่ำไปสูง ได้แก่ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์ เทพยุทธ์ จ้าวยุทธ์ และจักรพรรดิยุทธ์
ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกวิญญาณหรือผู้ฝึกยุทธ์ แต่ละขั้นยังแบ่งออกเป็นเก้าขั้นย่อย
แม้มหาวิถีจะแตกต่างกันแต่ปลายทางย่อมบรรจบกัน เมื่อฝึกฝนถึงขีดสุด ร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ก็แข็งแกร่งดุจของวิเศษ ผ่าภูผาแยกขุนเขาได้ ไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกวิญญาณ ทว่าในระหว่างการฝึกฝน ผู้ฝึกวิญญาณได้เปรียบกว่าผู้ฝึกยุทธ์
ผู้ฝึกวิญญาณมีฐานะสูงส่งกว่า!
หยุนลั่วโยวร่างเดิมเกิดในตระกูลหยุนแห่งเมืองปี้อู๋ ในกายไม่มีทั้งชีพจรวิญญาณและชีพจรยุทธ์ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่รู้ว่าถูกเยาะเย้ยมากมายเพียงใด
ตระกูลหยุนไม่ได้ทอดทิ้งนาง แต่ไม่รู้ว่าลองใช้วิธีการไปมากมายเพียงใด ค้นหายาวิญญาณมานับไม่ถ้วน ก็ยังเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ไม่ได้แม้แต่น้อย เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ทุกคนจึงได้แต่ยอมรับชะตา
นอกจากตระกูลหยุนแล้ว ในเมืองปี้อู๋ยังมีตระกูลผู้ฝึกฝนอีกสองตระกูล ได้แก่ตระกูลเจียงและตระกูลลู่
ภายนอกดูเหมือนตระกูลเจียงกับตระกูลลู่เป็นไม้เบื่อไม้เมากัน แต่ทั้งสองตระกูลกลับมีไมตรีกับตระกูลหยุน อีกทั้งตระกูลลู่ยังมีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลหยุนด้วย
ทว่าเมื่อฟังจากคำพูดของเจียงอีเยว่ก่อนตาย เกรงว่าตระกูลเจียงกับตระกูลลู่จะลอบร่วมมือกันมานานแล้ว หมายชิงของวิเศษของตระกูลหยุน
ดังนั้นภัยพิบัติที่ทำให้ตระกูลหยุนถูกล้างตระกูลจึงเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่มีลางบอกเหตุล่วงหน้าแม้แต่น้อย ทำให้ทุกคนไม่ทันระวังตัว
เวลานี้หยุนลั่วโยวเข้าใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเจียงอีเยว่ที่คบหาเป็นสหายกับร่างเดิม หรือลู่หมิงเฟิงที่หมั้นหมายกับร่างเดิม ล้วนมีเป้าหมายอยู่ที่ของวิเศษของตระกูลหยุน
เพียงแต่สถานที่ซ่อนของวิเศษนั้นเหนือความคาดหมายเกินไป ไม่ว่าทั้งสองตระกูลจะค้นหาอย่างไรก็หาไม่พบ จึงไม่คิดรออีกต่อไปและลงมือกับตระกูลหยุนโดยตรง
แน่นอนว่า หากของวิเศษไม่ยอมรับนางเป็นนายโดยบังเอิญ หยุนลั่วโยวก็คงนึกไม่ถึงว่าของวิเศษของตระกูลหยุนจะซ่อนอยู่ในร่างของร่างเดิมผู้ไม่อาจฝึกฝนได้มาตลอด
เห็นได้ว่าที่ซึ่งอันตรายที่สุดก็คือที่ซึ่งปลอดภัยที่สุด ย่อมมีเหตุผลอยู่
ในเมื่อนางข้ามภพมาและรับช่วงชีวิตของร่างเดิมแล้ว แค้นที่ตระกูลหยุนถูกล้างตระกูลย่อมต้องชำระ ตระกูลเจียงและตระกูลลู่ ไม่มีใครหนีพ้น
หากต้องการล้างแค้น ก็ต้องมีพลังแข็งแกร่ง สิ่งเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือหาหนทางฝึกฝนและยกระดับพลังขึ้น
หยุนลั่วโยวลองสัมผัสสภาพร่างกายนี้ แล้วก็ชะงักงันไปทั้งคน
ในความทรงจำของร่างเดิม นางไม่มีทั้งชีพจรวิญญาณและชีพจรยุทธ์ เป็นคนไร้พรสวรรค์แต่กำเนิด ทว่าหยุนลั่วโยวกลับพบว่าในร่างเดิมมีทั้งชีพจรวิญญาณและชีพจรยุทธ์ ทั้งสองอย่างไม่เพียงอยู่ร่วมกัน แต่ยังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
นี่จะเป็นคนไร้พรสวรรค์ที่ฝึกฝนไม่ได้ได้อย่างไร เรียกว่าอัจฉริยะยังไม่เกินไปด้วยซ้ำ!
แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หยุนลั่วโยวย่อมนึกไม่ถึงว่าโม่เป่ยเฉินเป็นผู้ปรับเปลี่ยนสภาพร่างกายให้นาง ไม่ว่าจะอย่างไร ในโลกที่ยึดถือพลังเป็นใหญ่ อนาคตของอัจฉริยชนย่อมสดใสกว่าคนไร้พรสวรรค์
นางจึงไม่ติดใจเรื่องพรสวรรค์อีก รีบฉวยเวลาเริ่มฝึกฝนทันที
เพราะตระกูลหยุนใช้เคล็ดลับลับซ่อนของวิเศษไว้ในร่างหยุนลั่วโยว ที่จริงแล้วตระกูลหยุนตั้งใจอย่างยิ่งที่จะบ่มเพาะนางให้เป็นผู้แข็งแกร่ง แม้นางจะฝึกฝนไม่ได้ แต่ก็เคยอ่านเคล็ดวิชาฝึกฝนของตระกูลหยุนมาจนหมด เวลานี้จึงเป็นประโยชน์ต่อหยุนลั่วโยวพอดี ไม่ต้องกังวลว่าจะไร้หนทางฝึกฝน
ในฐานะผู้ยิ่งใหญ่ขั้นข้ามเคราะห์ในชาติก่อน การสัมผัสพลังวิญญาณและชักนำพลังเข้าสู่กายไม่ใช่เรื่องยาก กลับง่ายดายอย่างยิ่ง อีกทั้งชีพจรวิญญาณในร่างยังแข็งแกร่ง พลังวิญญาณจึงไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว
ร่างกายที่ไม่เคยฝึกฝนมานานกว่าสิบปี พลันได้สัมผัสพลังวิญญาณ ราวกับป่าอันแห้งแล้งกระหายน้ำได้รับฝนชโลม ต้องดื่มให้เต็มอิ่มในคราวเดียว
พลังวิญญาณในอากาศหมุนวนเป็นเกลียว พุ่งเข้าสู่ร่างหยุนลั่วโยวราวกับวาฬยักษ์กลืนน้ำ
หากเป็นผู้เริ่มฝึกฝนใหม่ ๆ เมื่อพบสถานการณ์เช่นนี้ย่อมทำอะไรไม่ถูก แต่ชาติก่อนหยุนลั่วโยวฝึกฝนจนถึงขั้นข้ามเคราะห์ ประสบการณ์ฝึกฝนของนางล้ำลึกกว่าผู้ใดในแผ่นดินเสวียนหลิง
นางชักนำพลังวิญญาณให้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างไม่รีบร้อน ชะล้างจุดชีพจรซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขับสิ่งสกปรกในร่างกายออกมา
ท้ายที่สุดพลังวิญญาณรวมตัวที่ตันเถียน แปรเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณสีขาวน้ำนมเส้นหนึ่ง นับเป็นก้าวแรกของการฝึกฝน และทำให้นางกลายเป็นจอมวิญญาณระดับหนึ่ง
หยุนลั่วโยวไม่ได้หยุดลง การฝึกฝนยังดำเนินต่อไป พลังวิญญาณถูกหลอมรวมอย่างต่อเนื่อง ไหลกลับสู่ตันเถียน พลังวิญญาณในนั้นค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย
แต่หยุนลั่วโยวไม่ทันสังเกตว่า ในระหว่างที่นางฝึกฝน มีแสงสีทองพิเศษสายหนึ่งซึ่งแตกต่างจากพลังวิญญาณแทรกเข้ามาพร้อมกัน แล้วซึมลึกเข้าสู่กระดูกและเลือดเนื้อของนางอย่างเงียบเชียบ
เมื่อหยุนลั่วโยวเริ่มฝึกฝน วันเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว สิบวันล่วงเลยไปในพริบตา พลังฝึกฝนของนางก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จนทะลวงเข้าสู่ระดับจอมวิญญาณขั้นสามในคราวเดียว
ความเร็วในการฝึกฝนเช่นนี้น่าทึ่งเกินไป หากแพร่งพรายออกไปย่อมสร้างความฮือฮาเป็นแน่
โม่เป่ยเฉินในคันฉ่องหมื่นเทพเอ่ยปากเพียงครั้งเดียวในวันแรก จากนั้นก็เงียบงันตลอดสิบกว่าวัน ราวกับไม่มีตัวตน ทำให้หยุนลั่วโยวโล่งอกไปไม่น้อย
เทพผู้สูงส่งผู้นี้เย็นชาเสียจนหนาวเหน็บ เข้าถึงได้ยาก รักษาระยะห่างไว้ย่อมดีกว่า
ข้อห้ามใต้หน้าผาสลายไปหมดแล้ว หยุนลั่วโยวจึงพบว่าตนอยู่ท่ามกลางเทือกเขาอันกว้างใหญ่
รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ในป่ามีเสียงสัตว์ประหลาดคำรามดังบ้างเบาบ้าง ใกล้บ้างไกลบ้าง ชวนให้ต้องระแวดระวัง
หยุนลั่วโยวยืนอยู่กลางเทือกเขา กวาดตามองไปรอบด้านอย่างงุนงง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด
เรือนพักตระกูลเจียงอยู่ในเมืองปี้อู๋ คิดอย่างไรก็ไม่ควรมีป่าดึกดำบรรพ์กว้างใหญ่เช่นนี้อยู่
บางทีตอนที่นางกระตุ้นข้อห้ามขึ้นมา สถานที่อาจเปลี่ยนไปแล้ว แต่ที่นี่คือที่ใดกัน?
หยุนลั่วโยวเงยหน้ามองท้องฟ้า อาศัยประสบการณ์จากชาติก่อนเลือกทิศทางหนึ่งแล้วออกเดิน
น่าแปลกที่เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดจากส่วนลึกของเทือกเขาดังไม่ขาดสาย แต่กลับไม่มีสัตว์ประหลาดตัวใดออกมาขวางทาง ทำให้หยุนลั่วโยวโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
สัตว์ประหลาดในส่วนลึกของเทือกเขาล้วนแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ตอนนี้นางมีพลังฝึกฝนเพียงระดับจอมวิญญาณขั้นสาม หากพบสัตว์ประหลาดเหล่านั้น ก็มีแต่ต้องกลายเป็นอาหารของพวกมันเท่านั้น