หงส์เทพสะเทือนหล้า

ตอนที่ 3 บุรุษรูปงามผู้ชั่วร้ายในสระโลหิต

9 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หยุนลั่วโยวตกตะลึงอย่างยิ่ง!

บนแผ่นดินเสวียนหลิงแปลกหน้าแห่งนี้ ก่อนที่พลังบำเพ็ญของร่างนี้จะฟื้นคืน ญาณอันแข็งแกร่งในขั้นข้ามเคราะห์คือไพ่ตายและหนทางเอาชีวิตรอดของนาง ทว่าบัดนี้ญาณของนางกลับถูกกดข่มไว้อย่างสิ้นเชิง

หยุนลั่วโยวมองชายหนุ่มใต้ร่าง พลางกล่าวเสียงเข้มว่า “เจ้าทำอะไรข้า?”

ยามเขาหลับตา ให้ความรู้สึกสงบและไร้พิษภัย งดงามราวกับมิใช่คนธรรมดา ทว่าพอลืมตาขึ้น ความรู้สึกที่มีต่อเขากลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ดวงตาดำสนิทของเขาลึกล้ำยิ่งนัก ประหนึ่งหุบเหวไร้ก้นบึ้ง เพียงเผลอไผลก็อาจถูกดูดกลืนจิตใจลงไปจนมิอาจหวนกลับ อีกทั้งยังแผ่ความเย็นชาไร้ใจอันสูงส่งออกมา เป็นความเย็นชาที่ไม่ว่าผู้ใดหรือเรื่องใดก็ไม่อาจทำให้หวั่นไหว ต่อให้โลกพินาศลงต่อหน้าเขา ก็ไม่อาจกระทบอารมณ์ของเขาได้

ด้วยประสบการณ์สองชาติภพ หยุนลั่วโยวมองออกในพริบตาว่าแก่นแท้ของชายผู้นี้คือความเย็นชาและไร้ใจ ไม่แยแสต่อทุกสิ่ง

เพียงอาศัยบารมีของเขาก็สามารถกดข่มผู้คนจนไม่กล้าคิดต่อต้าน ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือพลังของเขาแข็งแกร่งเกินไป จนกดข่มดวงจิตของนางโดยไม่รู้ตัว

ดวงจิตของนางอยู่ในขั้นข้ามเคราะห์เชียวนะ!

ต่อให้จะอ่อนกำลังลงเพราะกลับชาติมาเกิด ก็ใช่ว่าใครจะกดข่มได้ตามใจชอบ

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงเส้นประสาทที่ตึงเครียดทั่วร่างนาง จึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “เจ้าตัวน้อยขวัญอ่อนจริง แค่นี้ก็กลัวแล้วหรือ”

หยุนลั่วโยว “...” ช่างเหมือนพยัคฆ์ตกต่ำถูกสุนัขรังแก นางเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ขั้นข้ามเคราะห์แท้ ๆ กลับถูกคนผู้นี้เรียกเจ้าตัวน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

น้ำในสระโลหิตปั่นป่วนรุนแรงยิ่งขึ้น ท้ายที่สุดก็เดือดพล่านจนท่วมร่างทั้งสอง

เบื้องหน้าหยุนลั่วโยวปรากฏสีแดงฉานปกคลุมทั่วหล้าอีกครั้ง นางเบิกตากว้าง แล้วเห็นสายน้ำโลหิตทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่ร่างชายหนุ่มจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

พลังที่พันธนาการนางไว้สลายไปพร้อมกับสายน้ำโลหิต หยุนลั่วโยวทะยานตัวขึ้นจากสระ กระโดดหนีห่างจากชายอันตรายผู้นั้น

ทว่าเมื่อหยุดลง นางกลับพบว่าชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นเยียบ “ข้าคือเทพจวินโม่เป่ยเฉิน!”

หยุนลั่วโยวไม่รู้ว่าโม่เป่ยเฉินเป็นใคร ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

แต่เรื่องนั้นไม่ได้ขัดขวางการตัดสินใจของนาง นางรู้ว่าเขาเป็นบุรุษที่อันตรายอย่างยิ่ง

มือที่ห้อยอยู่ข้างกายกำแน่นเป็นหมัด นางจ้องชายตรงหน้าไม่กะพริบตา ตั้งท่าระวังตัว ไม่มีผู้ใดรู้ว่าในเวลานี้ฝ่ามือของหยุนลั่วโยวชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะความตึงเครียด

โม่เป่ยเฉินสวมเสื้อคลุมแพรสีแดงชาดตัวกว้าง อวดโฉมร้อนแรงดุจสระโลหิตเดือดพล่าน ชวนให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เมื่อประกอบกับเส้นผมดำสนิทและผิวพรรณที่ขาวกว่าคนทั่วไป ก็ยิ่งงดงามจับตา

ผู้ที่มีรูปโฉมโดดเด่นเกินไป ยามไม่ยิ้มก็มักดูเย็นชาและกดดันกว่าคนทั่วไป หยุนลั่วโยวกล้ายืนยันว่า แม้ชาติที่แล้วนางจะมีชีวิตจนถึงขั้นข้ามเคราะห์ เป็นปีศาจเฒ่าที่ผ่านโลกมาสองชาติภพ แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ได้พบเห็นบุรุษรูปงามประณีตและเปี่ยมบารมีถึงเพียงนี้

“เจ้าตัวน้อย ใครส่งเจ้ามาที่นี่?” โม่เป่ยเฉินเอ่ยขึ้น ริมฝีปากบางเผยอออกเล็กน้อย แม้สีปากจะจางยิ่ง แต่กลับทำให้ผู้คนละสายตาไม่ได้ จนเผลอจดจ่ออยู่กับริมฝีปากของเขา

หยุนลั่วโยวรู้สึกว่าความภาคภูมิใจเล็กน้อยในฐานะผู้ยิ่งใหญ่ขั้นข้ามเคราะห์ของนาง ถูกชายผู้นี้บดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลี

นางเบนความสนใจออกจากริมฝีปากของโม่เป่ยเฉิน น้ำเสียงตึงเครียด “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร!”

สีหน้าของโม่เป่ยเฉินเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้

หยุนลั่วโยวมั่นใจว่านางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวโม่เป่ยเฉิน! ยังไม่ทันเห็นว่าเขาลงมืออย่างไร นางก็ถูกเขาบีบคอยกขึ้นจากพื้นแล้ว “เจ้าเป็นใคร? เข้ามาใกล้ข้าด้วยจุดประสงค์ใด พูดมา!”

ใบหน้าของหยุนลั่วโยวแดงก่ำอย่างรวดเร็ว ถูกบีบจนหายใจไม่ออก ทำได้เพียงถีบขาไปมา มือที่เกาะข้อมือชายหนุ่มออกแรงไม่หยุด หวังจะง้างมือเขาออกเพื่อช่วยคอตนเอง

มือของโม่เป่ยเฉินราวกับคีมเหล็ก ไม่อาจเขยื้อนได้แม้แต่น้อย

หยุนลั่วโยวเค้นเสียงอย่างยากลำบาก “ปล่อยข้า เจ้าคนเสียสติ!”

อุตส่าห์ได้กลับชาติมาเกิดทั้งที ยังไม่ทันได้เริ่มต้นใช้ชีวิตก็ต้องมาตายที่นี่แล้วหรือ? ช่างโชคร้ายจริง ๆ!

นี่คือความคิดสุดท้ายของหยุนลั่วโยวก่อนหมดสติ

โม่เป่ยเฉินคลายมือ ความฉงนฉายวาบผ่านดวงตา

ดูท่าเจ้าตัวน้อยผู้นี้จะหลงเข้ามาจริง ๆ เพียงแต่ที่แห่งนี้มีผนึกพิเศษ ต้องมีทั้งสายเลือดและของวิเศษระดับเทพ ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งก็ไม่มีทางเปิดออกได้ นางฝ่าผนึกเข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน?

โม่เป่ยเฉินมองหยุนลั่วโยวที่ร่วงลงบนพื้น แล้วโคจรพลังเทพอันน้อยนิดในร่างเพื่อตรวจสอบอาการของนาง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาในทันที “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ บนแผ่นดินแห่งนี้ยังมีเศษเสี้ยวของแดนหมื่นเทพหลงเหลืออยู่ด้วย”

แม้จะเป็นเพียงเศษชิ้นส่วนของของวิเศษระดับเทพที่แตกหัก ก็ใช่ว่าผู้ใดจะทำให้มันยอมรับเป็นนายได้ หากไร้พลังและสายเลือดที่ของวิเศษยอมรับ ก็อย่าหวังว่ามันจะเกิดสัมผัสตอบสนอง นับประสาอะไรกับการยอมรับเป็นนาย

ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าตัวน้อยผู้นี้จะทำให้เขาประหลาดใจได้ ทั้งที่ร่างกายไร้ประโยชน์ถึงเพียงนั้น ยังทำให้เศษเสี้ยวของแดนหมื่นเทพยอมรับเป็นนายได้ โม่เป่ยเฉินรู้สึกว่าตนประเมินนางต่ำไปเมื่อครู่

สายตาของเขากวาดผ่านร่างหยุนลั่วโยว ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย กำลังพิจารณาอย่างจริงจังว่าจะจัดการนางอย่างไรดี

จะฆ่านางก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถึงตอนนี้จะฆ่าเจ้าตัวน้อยผู้นี้ไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?

แม้ผนึกของเขาจะคลายออกแล้ว แต่พลังเทพก็ยังไม่มากพอให้จากแผ่นดินนี้ไปได้ เมื่อพลังเทพในร่างสลายไปจนหมด เขาก็จะดับสูญไปด้วย เว้นเสียแต่ว่าจะมีสิ่งใดสักอย่างช่วยรักษาพลังเทพในร่างไม่ให้สลาย

ตัวอย่างเช่น การอาศัยอยู่ในแดนหมื่นเทพเป็นการชั่วคราว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าไร้อารมณ์ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลงของโม่เป่ยเฉินก็เย็นชาลงอีกหลายส่วน เจ้าตัวน้อยผู้นี้ช่างโยนปัญหายุ่งยากให้เขาจริง ๆ!

ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี รอให้ข้อจำกัดของที่นี่สลายไปจนหมด แล้วปล่อยให้พลังเทพสูญสิ้นจนกลายเป็นเถ้าธุลี หรือยอมลดตัวลงชั่วคราว อาศัยอยู่ในเศษเสี้ยวของแดนหมื่นเทพแห่งนี้?

โม่เป่ยเฉินแทบไม่ต้องคิด ก็เลือกหนทางหลัง

เขาหดร่างเข้าไปในคันฉ่องหมื่นเทพ จึงพบว่าของวิเศษชิ้นนี้เสียหายหนักหนานัก ไม่ใช่แดนหมื่นเทพที่สามารถสร้างโลกนับไม่ถ้วนในความทรงจำของเขาเลย

เศษเสี้ยวของแดนหมื่นเทพนี้ยังไม่ได้เปิดมิติขึ้นมาด้วยซ้ำ ไม่มีที่ให้เขาพำนัก หากคิดจะอยู่ข้างใน ก็ทำได้เพียงดำรงอยู่ในฐานะจิตวิญญาณศาสตราชั่วคราว

โม่เป่ยเฉินไม่เคยอัดอั้นถึงเพียงนี้มาก่อน ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขาจำต้องยอมประนีประนอม

ส่วนจิตวิญญาณศาสตราตัวน้อยเดิมของคันฉ่องหมื่นเทพ ซึ่งอ่อนแออย่างยิ่งเพราะของวิเศษแตกหัก ก็ถูกเขาขู่จนหนีไปหลบอยู่ข้าง ๆ แสร้งทำเป็นตาย ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาเลย

“เจ้าตัวน้อย หากไม่เห็นแก่ที่เจ้าช่วยคลายผนึกให้ข้า ทั้งยังสร้างปัญหาใหญ่โตเช่นนี้ เจ้าคงตายไปนานแล้ว!”

เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังแว่วเข้าหูหยุนลั่วโยว นางใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหมดสติขึ้นมาได้ สระโลหิต บุรุษ โม่เป่ยเฉิน!

หยุนลั่วโยวพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ระวังภัยรอบด้าน จนแน่ใจว่าโม่เป่ยเฉินไม่อยู่ใกล้ ๆ แล้ว นางจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก

ยามนี้หยุนลั่วโยวจึงมีเวลาพินิจทุกสิ่งรอบตัวอย่างละเอียด สระโลหิตขนาดมหึมาที่เห็นเมื่อครู่หายไปแล้ว ไม่รู้ว่าโม่เป่ยเฉินทำลายมัน หรือมีเหตุผลพิเศษอื่นใด

ชาติที่แล้วหยุนลั่วโยวเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นข้ามเคราะห์ สายตาและความรู้ความเข้าใจของนางย่อมเหนือกว่าคนทั่วไป

เพียงมองแวบเดียว นางก็ดูออกว่าตำแหน่งที่ตนอยู่ในตอนนี้คือมิติอิสระซึ่งถูกผนึกไว้ ส่วนหน้าที่ของมัน หยุนลั่วโยวคาดว่าอาจใช้ผนึกโม่เป่ยเฉินและสระโลหิตแห่งนั้น

เพียงแต่ไม่รู้ว่าโม่เป่ยเฉินเป็นใคร ถึงทำให้ผู้คนต้องลงทุนลงแรงมากมายเพื่อผนึกเขาไว้ที่นี่

แม้พลังที่ใช้ผนึกมิตินี้จะแข็งแกร่งมาก แต่เมื่อโม่เป่ยเฉินออกมาจากสระโลหิตแล้ว พลังที่นี่ก็เริ่มสลายไป อีกไม่นานคงเลือนหายจนหมด และส่งนางกลับไปยังมิติปกติ

เมื่อหยุนลั่วโยวเข้าใจเรื่องนี้แล้วก็ไม่รีบร้อน นางถือโอกาสใช้เวลาช่วงนี้ศึกษาคันฉ่องหมื่นเทพอะไรนั่นให้ดี

ทว่าเมื่อญาณของนางเพิ่งเข้าสู่คันฉ่องหมื่นเทพ ก็รีบถอยหนีออกมาด้วยความตกใจทันที

หยุนลั่วโยวแทบคลุ้มคลั่ง ใครก็ได้ช่วยบอกนางทีว่าเหตุใดโม่เป่ยเฉินจึงมาอยู่ในคันฉ่องหมื่นเทพได้?!

ทั้งที่นางต่างหากคือเจ้าของคันฉ่องหมื่นเทพ ทั้งที่เพิ่งทำให้มันยอมรับเป็นนาย โม่เป่ยเฉินเข้าไปในคันฉ่องหมื่นเทพได้อย่างไรกัน? เหตุใดเจ้าของอย่างนางจึงไม่รู้อะไรเลย?

เหตุใดกันนะ?

หยุนลั่วโยวแทบหลั่งน้ำตา

โม่เป่ยเฉินในคันฉ่องหมื่นเทพเห็นท่าทางของหยุนลั่วโยวก็พลันหน้าดำคร่ำเครียด เจ้าตัวน้อยนี่กำลังรังเกียจเขาหรือ? เขาเป็นถึงเทพจวินเป่ยเฉินผู้สูงศักดิ์ ไม่เคยมีใครกล้ารังเกียจเขาเช่นนี้มาก่อน!

อีกทั้งเขายังไม่ได้รังเกียจเศษเสี้ยวของแดนหมื่นเทพที่ผุพังเกินทนนี้เลย ทั้งที่พลังของเขาถูกกดข่มอย่างหนัก เจ้าตัวน้อยกลับกล้ารังเกียจเขาอีกหรือ?!

นับตั้งแต่เทพจวินผู้เย็นชาทั้งใจและสีหน้าพบกับหยุนลั่วโยว บุคลิกเย็นเยียบสูงส่งของเขาก็เริ่มพังทลาย สีหน้าท่าทางพลอยหลากหลายขึ้น ไม่ได้มีใบหน้าเย็นชาราวน้ำแข็งอยู่ตลอดอีกต่อไป

เมื่อความสัมพันธ์อันแนบแน่นระหว่างเจ้าของกับของวิเศษไม่อาจตัดขาดได้ และทั้งสองจำต้องอยู่ร่วมกันอย่างเป็นมิตรและปรองดองไปอีกนาน โม่เป่ยเฉินจึงคิดว่าควรอธิบายให้นางเข้าใจเสียก่อน

เขาเอ่ยขึ้นในทะเลจิตโดยตรงว่า “เจ้าตัวน้อย เข้ามา!”

หยุนลั่วโยวไม่อยากเข้าไปในทะเลจิตเพื่อเผชิญหน้ากับบุรุษน่ากลัวผู้นี้ ทว่าดูเหมือนนางจะปฏิเสธไม่ได้

นั่นเป็นทะเลจิตของนางแท้ ๆ แต่กลับมีคนนอกเข้าออกได้อย่างอิสระ แม้จะมีของวิเศษคั่นกลาง ก็ยังทำให้นางรู้สึกว่าอันตรายอย่างยิ่ง

หยุนลั่วโยวคิดว่ายังไงก็ต้องหาทางไล่โม่เป่ยเฉินออกจากของวิเศษให้ได้ นางเข้าไปในทะเลจิต ยืนประจันหน้ากับเขาอยู่ห่าง ๆ ด้วยท่าทีระแวดระวังเต็มที่ “โม่เป่ยเฉิน เจ้าเข้าไปในคันฉ่องหมื่นเทพได้อย่างไร?”

โม่เป่ยเฉินมองเจ้าตัวน้อยที่ระแวดระวังราวกับแมวขนพอง แล้วยังคงกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ข้ามีวิธีของข้าเอง เจ้าจำไว้เพียงว่าข้าจะอาศัยอยู่ในแดนหมื่นเทพเป็นการชั่วคราว หากไม่มีธุระก็อย่ามารบกวนข้า เท่านี้ก็พอ”

คำพูดของโม่เป่ยเฉินฟังดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง แต่เหตุใดนางต้องทำตามด้วย?!

นี่คือของวิเศษสืบทอดของตระกูลหยุน เพื่อสิ่งนี้ตระกูลหยุนถึงกับประสบเคราะห์ถูกล้างตระกูล นางบังเอิญทำให้ของวิเศษยอมรับเป็นนาย ยังไม่ทันได้กลับไปแก้แค้นให้ตระกูลหยุน โม่เป่ยเฉินที่โผล่มาจากไหนไม่รู้กลับคิดจะให้นางเลิกใช้ของวิเศษ เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวอย่างนั้นหรือ?

หยุนลั่วโยวโกรธจนแทบหัวเราะออกมา “โม่เป่ยเฉิน นี่คือของวิเศษของข้า”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป