หยุนลั่วโยวเดินอยู่ในเทือกเขาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็พบว่าตนเดินพ้นใจกลางเทือกเขามาแล้ว
นางตะลึงงัน เป็นไปได้อย่างไร?
เทือกเขาใหญ่โตถึงเพียงนี้ ต่อให้เดินอยู่ข้างในหลายเดือนก็ยังไม่นับว่าแปลก
นางเพิ่งเดินมาได้นานเท่าใดกัน? เหตุใดจึงมาถึงชายขอบเทือกเขาแล้ว?
หยุนลั่วโยวหันกลับไปพิจารณาเส้นทางอย่างละเอียด จึงพบว่าระยะทางที่เพิ่งเดินผ่านมา ถูกผู้คนใช้มหาอิทธิฤทธิ์วางวิชาเคลื่อนมิติไว้ จะเรียกว่าหดแผ่นดินย่นระยะก็ไม่เกินจริง ด้วยเหตุนี้นางจึงเดินออกจากใจกลางเทือกเขามาได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม
มิน่าเล่าระหว่างทางจึงไม่พบสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียว เพราะมิติและกาลเวลาแยกจากกัน สัตว์อสูรเหล่านั้นย่อมไม่มีทางปรากฏขึ้นได้
หยุนลั่วโยวไม่ต้องคิดก็รู้ว่าความประหลาดเหล่านี้เกี่ยวข้องกับโม่เป่ยเฉิน
เพียงแต่คนผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ เหตุใดเรื่องประหลาดมากมายจึงเกิดขึ้นพร้อมกับเขา?
นางครุ่นคิดไปพลาง ก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าออกจากเทือกเขา
ระหว่างทางมีสัตว์อสูรปรากฏให้พบเป็นครั้งคราว โชคดีที่สัตว์อสูรบริเวณชายขอบเทือกเขามีระดับไม่สูงนัก หยุนลั่วโยวมีญาณแข็งแกร่ง อีกทั้งประสบการณ์ต่อสู้โชกโชน ตลอดทางจึงผ่านพ้นอันตรายมาได้อย่างหวุดหวิด
ทันใดนั้น เสียงต่อสู้ดุเดือดพลันดังมาจากเบื้องหน้าไม่ไกล หยุนลั่วโยวชะงักฝีเท้า แล้วแผ่ญาณออกไป
บนพื้นที่โล่งริมป่า มีชายชุดดำสิบกว่าคนกำลังรุมโจมตีคนสี่ห้าคน
ฝ่ายชายชุดดำได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกันแล้ว คนสี่ห้าคนนั้นมีเลือดเปรอะเปื้อนทั่วร่าง บาดแผลเต็มตัว เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจนแทบไม่เหลือสภาพ
ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าชูยาวกระบี่เย็นเยียบ ชี้ไปยังพวกเขาพลางตวาดว่า “บอกที่อยู่ของหยุนลั่วโยวมา แล้วข้าจะเหลือศพไว้ให้พวกเจ้า”
อวิ๋นจงกุมบาดแผล สีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล “คุณหนูใหญ่ของพวกข้ามีสวรรค์คุ้มครอง พวกคนถ่อยอย่างเจ้าคิดคำนวณนางได้หรือ?”
หัวหน้าชายชุดดำคล้ายได้ยินเรื่องขบขันที่สุดในโลก เขาหัวเราะพรืดออกมา “สวรรค์คุ้มครอง? น่าขันสิ้นดี สวรรค์ต้องตาบอดเพียงใด ถึงได้คุ้มครองคนไร้ประโยชน์อย่างนาง?”
สิ้นคำ ชายชุดดำคนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะ
อวิ๋นจงเดือดดาล “ถุย! ตระกูลลู่ของพวกเจ้าทำชั่วมามากมาย สักวันต้องได้รับผลกรรม!”
บางทีเพราะรู้ว่าอย่างไรอวิ๋นจงกับพวกก็หนีไม่พ้น ชายชุดดำเหล่านั้นจึงยิ่งกำเริบเสิบสาน แม้ถูกล่วงรู้ตัวตนก็ไม่ใส่ใจ
หัวหน้าชายชุดดำหัวเราะ “ผลกรรมหรือ? ฮ่า ๆ เช่นนั้นเจ้าก็ลองบอกมาสิว่า นายท่านของตระกูลหยุนตายจนไม่เหลือสักคน เพราะทำชั่วช้าถึงขั้นไหนกันเล่า มิฉะนั้นจะตายกันหมดได้อย่างไร?”
อวิ๋นจงร้อนใจจนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขาพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอย่างไม่สนใจสิ่งใด “ข้าจะตายไปพร้อมกับพวกเจ้า!”
คนข้าง ๆ ร้องขึ้นอย่างตกใจ “ท่านอาจง!”
“พ่อบ้านอวิ๋น!”
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอีกครั้ง
ตระกูลลู่!
ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาหยุนลั่วโยว ญาณอันแข็งแกร่งดุจพายุย้อนม้วนโถมเข้าใส่ชายชุดดำ
น่าแปลกนัก ไม่เพียงพรสวรรค์ของนางจะดีขึ้น แม้แต่ความแข็งแกร่งของกายเนื้อก็เพิ่มขึ้นด้วย บัดนี้นางใช้พลังดวงจิตได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ถูกพลังย้อนกลับเล่นงานโดยง่าย
ชายชุดดำหมดความอดทนไปนานแล้ว เดิมทีพวกเขาเก็บอวิ๋นจงกับพวกไว้ ก็เพราะต้องการล่อหยุนลั่วโยวออกมา แต่ตอนนี้ดูท่าอวิ๋นจงและคนอื่น ๆ จะไม่รู้ที่อยู่ของหยุนลั่วโยวจริง ๆ อีกทั้งหยุนลั่วโยวก็ไม่เคยติดต่อพวกเขา
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อวิ๋นจงกับพวกก็ไม่มีเหตุให้ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ
พวกเขาเพิ่งตัดสินใจได้ เตรียมจะสังหารอวิ๋นจงกับพวก ทันใดนั้นก็รู้สึกคล้ายมีปลายเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้ามาในสมอง จากนั้นทุกอย่างก็สิ้นสุดลง
อวิ๋นจงกับพวกหมดหวังไปแล้ว คิดเพียงว่าก่อนตายหากลากใครสักคนไปตายด้วยก็ไม่ขาดทุน ใครจะคาดคิดว่าชายชุดดำดุจเทพมารเหล่านี้จะสิ้นลมหายใจไปอย่างไร้สัญญาณเตือน
คนทั้งหลายรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ช่วยไว้ พอหันกลับไปก็เห็นหยุนลั่วโยวเดินออกมาจากป่า
ทุกคนทั้งตกใจทั้งยินดี รีบคารวะทันที “คุณหนูใหญ่!”
“คุณหนูใหญ่ปลอดภัยก็ดีแล้ว!”
อวิ๋นจงยิ่งตื่นเต้นจนหลั่งน้ำตา “ข้าบอกแล้วว่าคุณหนูใหญ่มีสวรรค์คุ้มครอง ต้องไม่เป็นอะไรแน่”
คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนเก่าของตระกูลหยุน คอยดูแลกิจการในเมืองปี้อู๋ให้ตระกูลหยุน
พวกเขายังซื่อสัตย์มั่นคงแม้ยามคับขัน หยุนลั่วโยวจึงต้องรับน้ำใจนี้แทนเจ้าของร่างเดิม
นางประคองอวิ๋นจงขึ้น “ท่านอาจง เป็นตระกูลหยุนที่ทำให้พวกท่านต้องเดือดร้อน”
อวิ๋นจงส่ายหน้ารัว “คุณหนูใหญ่อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ชีวิตข้าน้อยเป็นประมุขช่วยไว้ในปีนั้น แต่กลับรักษากิจการของตระกูลหยุนแทนประมุขไม่ได้ ข้าละอายใจเหลือเกิน คุณหนูใหญ่ ร้านรวงและกิจการของตระกูลหยุนในเมืองปี้อู๋ถูกตระกูลลู่แย่งไปหมดแล้ว…แค่ก ๆ…”
เห็นเขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น หยุนลั่วโยวจึงรีบกล่าวว่า “ท่านอาจง พวกท่านจัดการบาดแผลก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
อวิ๋นจงกับพวกบาดเจ็บสาหัส ยารักษาบาดแผลบนตัวก็ใช้หมดไปตั้งแต่ตอนหลบหนีแล้ว การจัดการบาดแผลในตอนนี้จึงทำได้เพียงพันแผลไว้เท่านั้น แทบไม่ช่วยอะไรเลย
หยุนลั่วโยวขมวดคิ้ว ไม่ได้การแล้ว คนเหล่านี้บาดเจ็บหนักเกินไป หากปล่อยไว้เช่นนี้ก็หนีไม่พ้นความตาย
โชคดีที่เทือกเขาใหญ่โตแห่งนี้มีหญ้าวิญญาณอยู่มากมาย ระหว่างเดินทางเมื่อครู่นางเห็นอยู่ไม่น้อย
นางหันไปบอกอวิ๋นจงกับพวก “รอข้าสักครู่”
เห็นนางหันกลับวิ่งเข้าไปในเทือกเขา อวิ๋นจงจึงตะโกนตามหลัง “คุณหนูใหญ่ เทือกเขาลั่วรื่ออันตรายทุกแห่ง ท่านต้องระวังให้มากนะขอรับ!”
หยุนลั่วโยวตอบโดยไม่หันกลับมา “ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวก็กลับมา”
เทือกเขาลั่วรื่อกับเมืองปี้อู๋อยู่ห่างกันหลายพันลี้ แต่นางกลับตกจากเมืองปี้อู๋ลงมายังใจกลางเทือกเขาลั่วรื่อโดยตรง
ผนึกนั้นแข็งแกร่งจริง ๆ
หยุนลั่วโยวรีบไปเก็บหญ้าวิญญาณที่ใช้รักษาบาดแผลจากบริเวณใกล้เคียง แล้วนำไปให้อวิ๋นจงกับพวก หลายคนจ้องหญ้าวิญญาณในมืออย่างงุนงง “คุณหนูใหญ่ นี่คืออะไรหรือขอรับ?”
หยุนลั่วโยวตอบ “นี่คือหญ้าวิญญาณที่ใช้รักษาบาดแผล กินเข้าไปแล้วจะเป็นผลดีต่ออาการบาดเจ็บของพวกท่าน”
กินเข้าไป?!
หลายคนมองหญ้าวิญญาณไร้ชื่อในมืออย่างลังเล ในความทรงจำของพวกเขา ไม่เคยมีใครกินหญ้า และยิ่งไม่เคยได้ยินว่ากินหญ้าแล้วรักษาบาดแผลได้
คุณหนูใหญ่ไม่เคยบำเพ็ญเพียร พลังบำเพ็ญเป็นศูนย์ ทั้งไม่เคยสัมผัสหญ้าวิญญาณมาก่อน แล้วจะแยกแยะได้อย่างไร?
แต่สีหน้าของหยุนลั่วโยวก็ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นเลย
แม้รูปลักษณ์จะไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แต่ทั้งตัวกลับดูแตกต่างออกไป นางมั่นใจขึ้น เปี่ยมด้วยบารมี และทำให้ผู้คนไม่กล้าขัดขืนโดยง่ายยิ่งกว่าเดิม
อวิ๋นจงกัดฟัน เคี้ยวหญ้าวิญญาณหลายต้นในมือจนหมด
คนอื่นเห็นอวิ๋นจงกินแล้ว จึงกินตามเข้าไปด้วย
หญ้าวิญญาณมีกลิ่นหอมสดชื่นตามธรรมชาติ สรรพคุณของมันไหลเวียนไปกับพลังวิญญาณในกระแสเลือด ก่อนออกฤทธิ์ต่ออาการบาดเจ็บภายใน ซ่อมแซมเส้นลมปราณที่เสียหาย ทำให้อวิ๋นจงกับพวกประหลาดใจยินดีอย่างยิ่ง
“คุณหนูใหญ่ หญ้าวิญญาณนี่…ได้ผลจริง ๆ ขอรับ”
“ใช่แล้ว บาดแผลของพวกเราดีขึ้นมาก”
“ขอบคุณคุณหนูใหญ่!”
หยุนลั่วโยวกล่าว “ได้ผลก็ดีแล้ว ท่านอาจง เล่าสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลหยุนให้ข้าฟังหน่อย”
อวิ๋นจงกล่าว “คุณหนูใหญ่ หลังเกิดเรื่องกับตระกูลหยุน ลู่หมิงเฟิงคนถ่อยผู้นั้นก็เริ่มเข้าควบคุมกิจการของตระกูลหยุนในฐานะเขยของตระกูลหยุน ตอนแรกผู้ดูแลร้านค้าหลายแห่งไม่ยินยอม ลู่หมิงเฟิงจึงหาเรื่องจับผิดแล้วสังหารพวกเขาต่อหน้าผู้คน ทุกคนถูกชีวิตบีบคั้น จึงจำต้องยอมสยบต่อลู่หมิงเฟิงไปชั่วคราว”
“ดูเหมือนลู่หมิงเฟิงกำลังตามหาของบางอย่าง หลังเข้าควบคุมกิจการของตระกูลหยุนแล้วก็เริ่มค้นข้าวของจนกระจัดกระจาย แทบจะขุดพื้นดินลึกลงไปสามฉื่อ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย”
“เขายังเอาแต่ซักถามที่อยู่ของคุณหนูใหญ่ด้วย”
“พวกเราหลายคนพบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงหาโอกาสหลบหนี แต่ถูกคนของตระกูลลู่ไล่สังหารมาตลอดทาง จนหนีมาถึงเทือกเขาลั่วรื่อ คนของตระกูลลู่ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงตายไป พวกเราถึงได้รอดชีวิตมาอย่างโชคดี”
จนถึงตอนนี้อวิ๋นจงกับพวกก็ยังไม่รู้ว่าชายชุดดำเหล่านั้นถูกหยุนลั่วโยวจัดการ แม้ในใจจะสงสัย แต่ก็ไม่กล้าคิดไปทางนั้น เพราะภาพจำที่ว่าหยุนลั่วโยวเกิดมาไร้ความสามารถในการบำเพ็ญนั้นฝังแน่นอยู่ในใจผู้คนแล้ว
หยุนลั่วโยวถาม “แล้วตระกูลเจียงเล่า? ตระกูลเจียงกำลังทำอะไรอยู่?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ อวิ๋นจงก็รู้สึกสะใจ
เขากล่าวกับหยุนลั่วโยวอย่างยินดี “ตระกูลเจียงทำชั่วไว้มาก จึงได้รับผลกรรมแล้ว”
“ได้ยินว่าหลังเกิดเรื่องกับตระกูลหยุนได้ไม่นาน เจียงอีเยว่ อัจฉริยะของตระกูลเจียง ก็ถูกคนสังหารในเรือนพักตากอากาศ”
“ตอนนี้ตระกูลเจียงกำลังตามหาฆาตกรไปทั่ว ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องของตระกูลหยุน”
อวิ๋นจงกล่าว “สังหารได้ดีจริง ๆ ไม่รู้ว่าใครช่วยระบายความแค้นแทนตระกูลหยุนของเรา หากข้ารู้ ข้าจะขอบคุณเขาอย่างดี”
จุดประสงค์ของตระกูลเจียงกับตระกูลลู่เหมือนกัน ต่างก็ต้องการตามหานางเพื่อซักถามที่มาของศาสตราเทพ
ทว่าทั้งสองตระกูลต่างระแวงกันเอง แม้จะตามหานางอยู่ก็ปิดบังอีกฝ่าย แม้แต่เรื่องที่เจียงอีเยว่ตายในมือนาง ตระกูลเจียงก็ยังปิดข่าวไม่แพร่งพราย
คำพูดก่อนตายของเจียงอีเยว่มีทั้งจริงทั้งเท็จ การล้างตระกูลหยุนเป็นฝีมือร่วมกันของตระกูลเจียงกับตระกูลลู่ แต่ลู่หมิงเฟิงไม่รู้เรื่องที่หลอกเจ้าของร่างเดิมไปยังเรือนพักตากอากาศ
หยุนลั่วโยวยิ้ม ไม่ได้บอกความจริงแก่อวิ๋นจง
อวิ๋นจงกลับคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ จึงกล่าวกับหยุนลั่วโยวว่า “คุณหนูใหญ่ ท่านห้ามกลับเมืองปี้อู๋เด็ดขาด ลู่หมิงเฟิงเร่งตามหาท่านถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ได้คิดดีแน่”
“ยังมีตระกูลเจียงอีก”
“ข้ารู้สึกเสมอว่าเรื่องที่เกิดกับตระกูลหยุน หนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับสองตระกูลนี้”
“คุณหนูใหญ่ลองคิดดูสิ ตระกูลหยุนเป็นหนึ่งในสามตระกูลผู้บำเพ็ญของเมืองปี้อู๋ ทั้งยังแข็งแกร่งทรงพลัง นอกจากตระกูลเจียงกับตระกูลลู่ที่ลงมืออยู่เบื้องหลัง ยังมีผู้ใดมีอำนาจมากพอจะทำให้ตระกูลหยุนถูกล้างตระกูลในชั่วข้ามคืนได้?”
กล่าวถึงตรงนี้ อวิ๋นจงก็เร่งหยุนลั่วโยว “ไม่ได้การ เพื่อความปลอดภัย คุณหนูใหญ่ต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ อย่าอยู่กับพวกเรา”
“ชายชุดดำที่ตระกูลลู่ส่งมาตายแล้ว ข้ากลัวว่าพวกเขาจะส่งคนมาอีกในไม่ช้า”
“คุณหนูใหญ่ หนีไปให้ไกล อย่าให้คนของตระกูลลู่ตามหาท่านพบ!”
ประกายสังหารวาบผ่านดวงตาหยุนลั่วโยว รวดเร็วจนไม่มีผู้ใดทันสังเกต
ริมฝีปากนางประดับรอยยิ้มเย็นชา น้ำเสียงชวนให้หนาวสะท้าน “ลู่หมิงเฟิง ตระกูลลู่ ต่อให้พวกเขาไม่มาหาข้า ข้าก็จะไปหาพวกเขาเอง”
อวิ๋นจงตกใจอย่างยิ่ง “คุณหนูใหญ่ ท่านอย่าใช้อารมณ์เป็นอันขาด! ประมุขกับฮูหยิน รวมถึงคนสายตรงและสายรองของตระกูลหยุนอีก 113 คน ล้วนประสบเคราะห์กรรม ตอนนี้ท่านเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลหยุน”
คนอื่น ๆ ต่างพากันเกลี้ยกล่อม “คุณหนูใหญ่ โปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ”
“คุณหนูใหญ่ ประมุขกับฮูหยินเสี่ยงชีวิตส่งท่านออกมา ท่านอย่าทำให้ความหวังดีของพวกเขาสูญเปล่าเด็ดขาด”
“คุณหนูใหญ่ อย่าวู่วาม!”