หลินเส้าเหวินอารมณ์ดีพาฉินหวยหรูไปช้อปปิ้ง ซื้อเสื้อผ้าชุดฤดูใบไม้ผลิกับใบไม้ร่วงสี่ชุดให้เธอ แล้วก็ซื้อรองเท้าหนังเล็กอีกสองคู่ ตัวเองก็ซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าอีกหลายชุด ทั้งหมดให้ฉินหวยหรูเป็นคนถือ
ถึงจะรู้ว่าหลินเส้าเหวินหาเงินเก่ง แต่ฉินหวยหรูก็ยังใจสั่นอยู่ดี
แต่ที่ทำให้เธอจะพังกว่าเดิมคือ หลินเส้าเหวินดันซื้อพัดลมไฟฟ้าสามเครื่องรวดเดียวซะงั้น
ทริปช้อปปิ้งครั้งนี้ใช้เงินไปเกือบห้าร้อยหยวนจนเกลี้ยง
ฉินหวยหรูเลยไม่ยอมกินข้าวนอกบ้านเด็ดขาด ไม่มีทางเลือก ทั้งคู่เลยกลับมาที่ซื่อเหอย่วน
ตรอกหนานหลัวกู่
“จี๊ด ฉินหวยหรู นี่เธอจะไม่คิดใช้ชีวิตแล้วหรือไง?”
เหยียนปู้กุ้ยมองฉินหวยหรูที่หอบถุงเล็กถุงใหญ่เต็มไปหมดแล้วรู้สึกเสียวฟันขึ้นมา
“เกินครึ่งเป็นของหลินเส้าเหวิน”
ฉินหวยหรูพูดหงุดหงิด “เจอเขาที่ร้านค้าสหกรณ์ ให้ฉันช่วยถือของให้ แต่ตัวเขาดันหนีหายไป ทำเอาฉันเกือบตายคามือ”
“ไอ้หลินเส้าเหวินนั่นมันไม่ใช่ผู้ชาย” ฉาจู้ด่าอย่างโมโห
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ?”
ฉินหวยหรูถอนหายใจ “ฉันจะกลับไปพักแล้วนะ เหนื่อยแทบตาย”
พูดจบก็เดินไปทางเรือนหลัง
ตอนผ่านเรือนกลาง เห็นฉินเพ่ยหรูกำลังหัวเราะคุยกับเจียจางซื่ออยู่
ตอนนี้เจียจางซื่อไม่ได้อวดดีจองหองอย่างเคย กลับดูใจดีมีเมตตาขึ้นมา เจี่ยตงสวี่ก็นั่งยิ้มหน้าบานอยู่ข้าง ๆ ส่วนป่างเกิ่งก็เรียกฉินเพ่ยหรูว่าแม่ยิ่งกว่าเดิม ครอบครัวสี่คนดูอบอุ่นสามัคคีมาก