หลัวเสี่ยวเอ๋อเดินเข้ามาในสวนก็ยืนนิ่งไปเลย
ดอกไม้โตเร็วรอบสวนบานสะพรั่งแล้ว ต้นเลื้อยก็เลื้อยขึ้นไปบนกำแพง ทำให้ทั้งสวนดูสดชื่นมีชีวิตชีวา ที่มุมสวนมีเพิงไม้ไว้บังแดด ใต้เพิงมีเก้าอี้ผ้าใบและโต๊ะเล็กสำหรับวางน้ำชา
อีกด้านวางโต๊ะใหญ่กับม้ายาวสองตัว
ทั้งโต๊ะและม้าล้วนหนาใหญ่แข็งแรง ดูดีมีคุณภาพ บนโต๊ะมีแจกันดอกไม้ปักช่อดอกไม้สด ดูละมุนตาน่าชม
"กินน้ำไหม" หลินเส้าเหวินถาม
"ไม่ล่ะ ขอบคุณ" หลัวเสี่ยวเอ๋อตอบเสียงเบา
"กินมะพร้าวไหม" หลินเส้าเหวินถามอีก
"มะพร้าว ที่นี่มีมะพร้าวเหรอ" หลัวเสี่ยวเอ๋อแปลกใจ
ครั้งสุดท้ายที่เธอกินมะพร้าวก็ตอนเด็กมากแล้ว พ่อให้คนไปหาซื้อมาจากต่างเมือง
"ไม่มี"
หลินเส้าเหวินยักไหล่
"อ๋อ"
หลัวเสี่ยวเอ๋อดูผิดหวัง
หลินเส้าเหวินเดินเข้าไปในห้องหนังสือแป๊บเดียว แล้วก็ถือมะพร้าวสองลูกเสียบหลอดออกมา
"นี่เธอหลอกฉันนี่นา" หลัวเสี่ยวเอ๋อว่า
"แล้วเอาหรือเปล่า"
หลินเส้าเหวินยักไหล่
"เอา"
หลัวเสี่ยวเอ๋อหน้าแดงตอบ
"เธอค่อย ๆ กินนะ"
หลินเส้าเหวินทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง แล้วก็เริ่มง่วนกับพัดลมต่อทันที
เขาซื้อพัดลมมาสามตัวทีเดียว ตั้งไว้ที่เพิงบังแดดหนึ่งตัว ให้ฉินหวยหรูหนึ่งตัว อีกตัวหนึ่งวางไว้ในห้องนอน
แต่เพิงบังแดดไม่มีปลั๊กไฟ เขากำลังเดินไฟเข้าที่เพิง และจะติดตั้งโคมไฟเพิ่มด้วย ไม่งั้นถ้ากลางคืนไม่มีแสงจันทร์ สวนก็จะมืดตื๊อ
"ฉันเดินชมได้ไหม" หลัวเสี่ยวเอ๋อถือมะพร้าวลุกขึ้นถาม