เรือนฝั่งตะวันตก
หลินเส้าเหวินมองดอกไม้ที่สูงเลยหัวเข่าขึ้นมาแล้วก็อดทึ่งไม่ได้
พวกต้นเลื้อยนั่นยิ่งไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไร พุ่มหนาทึบเป็นพิเศษแถมยังเต็มไปด้วยหนามพิษอีก แม้พิษจะไม่รุนแรง แต่หลินเส้าเหวินลองเอามือไปปัดดูเล่น ๆ เกือบจะร้องไห้เพราะความเจ็บแล้ว
ที่จริงเขาก็ค่อนข้างกังวลว่าคนอื่นจะจับได้เรื่องของเขากับฉินหวยหรู เพราะช่วงเวลานี้มันต่างออกไป ถ้าถูกจับได้ว่ามีปัญหาด้านความประพฤติ เบา ๆ ก็ถูกไล่ออกจากงาน หนักหน่อยก็ติดคุกหรือโดนยิงเป้าก็เป็นได้
ถึงฉินหวยหรูจะหย่าแล้ว แต่เขาชายโสดมาพัวพันกับฉินหวยหรู ต่อให้เป็นสำนักงานเขตหรือโรงงานเหล็กกล้าก็ไม่มีทางยอม อิทธิพลต่ออนาคตนั้นไม่ถึงขั้น เพราะเขาก็ไม่มีอนาคตอะไรให้ส่งผลกระทบหรอก
แต่ถ้าหัวหน้าหวัง ผู้อำนวยการหยาง หรือแม้แต่ฉินจงจะมาพูดคุยกับเขาเรื่องนี้สักหน่อย นั่นก็น่ารำคาญ
ตอนนี้พอมีไอ้ต้นเลื้อยหนามพิษนี่แล้ว เขาก็เบาใจขึ้นมาทันที
ถึงเวลาดัดเถาให้เลื้อยออกไปข้างนอกคลุมให้เต็มรั้ว ใครมาใครเป็นเรื่องแน่
หลินเส้าเหวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบพลางคิดเรื่องพวกนี้ ฉินหวยหรูเดินเข้ามา หยิบม้านั่งตัวเล็กมานั่งข้าง ๆ แล้วซบหน้าลงบนตักของเขา
“มีอะไร? มีเรื่องในใจเหรอ?”
“เช่าเหวิน ฉันว่า… นายให้ป้าเจียช่วยแนะนำใครสักคนให้เถอะ” ฉินหวยหรูพูดเสียงเบา