เที่ยงคืนตรง
บนเกาะกลางทะเล
“ได้รับ ‘คัมภีร์ชิงหนาน’ ต้องการเรียนรู้หรือไม่”
“เรียนรู้”
หลินเส้าเหวินตื่นเต้นสุดขีด
ในที่สุดก็รอเจ้าเสียที ต่อให้เขาจะไร้ความรู้เพียงใดก็รู้ว่า ‘คัมภีร์ชิงหนาน’ คือผลงานของฮัวถัว ทั้งยังเป็นตำราที่สาบสูญไปแล้วด้วย
ความรู้ทางการแพทย์จีนมากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา คราวนี้มั่นคงแล้ว
“เบ็ดครั้งที่สอง...”
“ได้รับ ผักหนึ่งร้อยชั่ง”
“ซวยชะมัด”
หลินเส้าเหวินสบถพลางเหวี่ยงคันเบ็ดกลับลงทะเล
พักใหญ่ต่อมา
“ได้รับ ‘คัมภีร์หลู่ปาน’ ต้องการเรียนรู้หรือไม่”
“เรียนรู้”
ความรู้เกี่ยวกับช่างไม้มากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมอง ทำให้เขาแทบดีใจจนเนื้อเต้น นี่มันไม่ใช่เรื่องง่วงแล้วมีคนเอาหมอนมาให้หรอกหรือ เขายังคิดจะหาช่างไม้ที่ไว้ใจได้มาทำเฟอร์นิเจอร์อยู่เลย พอมี ‘คัมภีร์หลู่ปาน’ เขาก็ลงมือทำเองได้แล้ว
ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องอธิบายให้ช่างไม้ฟังเสียยืดยาวว่าเขาต้องการอะไรบ้าง
“นอน นอนดีกว่า”
หลินเส้าเหวินกลับขึ้นเตียงด้วยความพึงพอใจ
วันรุ่งขึ้น
ในซื่อเหอย่วนก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง
เหลยต้าลี่กำลังบัญชากรรมกรให้หามไม้มุ่งไปยังห้องข้างตะวันตกด้านหลัง ซากไม้งามที่ถูกปอกเปลือกออกหมดแล้วเผยให้เห็นลวดลายซึ่งทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยพากันทึ่ง
บังเอิญเป็นวันหยุด ชาวซื่อเหอย่วนทั้งหมดจึงออกมาดูความครึกครื้นกัน
“ไอ้หนุ่มนี่เอาเงินมาจากไหนตั้งมากมาย” อี้จงไห่กัดฟันพูด
“นั่นสิ เขาเพิ่งทำงานได้แค่ไหนกัน” หลิวไห่จงเองก็พูดอย่างขมขื่น
“นี่คงไม่ต่ำกว่าร้อยหยวนกระมัง”
เหยียนปู้กุ้ยเริ่มคำนวณ
“ร้อยหยวน? อย่างน้อยก็พัน”
หญิงชราหูหนวกซึ่งนานทีจะออกมาสูดอากาศภายนอก พูดเพียงประโยคเดียวก็ทำเอาทั้งลานบ้านตะลึง