อี้จงไห่และคนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ทั้งหมดยืนอยู่ข้างหลังแม่ลูกเจี่ยตงสวี่ สนับสนุนทั้งสองคน
เหออวี่สุ่ยอยากเดินไปข้างกายเขา แต่กลับถูกฉาจู้ดึงกลับไป
หลินเส้าเหวินเอียงศีรษะครุ่นคิด แล้วหยิบเงินสิบหยวนออกมา ยื่นให้
เจี่ยตงสวี่รีบยื่นมือไปรับด้วยความตื่นเต้น เงินสิบหยวนนี้เท่ากับค่าจ้างครึ่งเดือนของเขาเลยทีเดียว
“เจ้าคิดให้ดีเถิด เงินนี้ถ้าเจ้ารับไป ถึงเวลานั้นข้ากับฉินหวยหรูก็จะอธิบายไม่ชัดเจนจริง ๆ”
หลินเส้าเหวินเอ่ยเนิบ ๆ “ข้าไม่หาภรรยาก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าก็จะกลายเป็นเต่าสวมเขาเขียวตัวจริงแล้ว”
คำพูดเดียว ทำให้ใบหน้าเจี่ยตงสวี่ซีดเผือดในทันที
หากรับเงินนี้ไปจริง ๆ มันก็เท่ากับเป็นการยืนยันว่าสองคนนั้นมีความสัมพันธ์กัน และหลินเส้าเหวินก็แค่ใช้เงินระงับภัย ถึงเวลาข่าวแพร่ไปถึงโรงงาน เขาก็จะกลายเป็นเต่าคลานไข่เน่าจริง ๆ สินะ?
“รับไป เหตุใดไม่รับ?”
เจียจางซื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง แย่งเงินไปอยู่ในมือ
“ท่านแม่ เงินนี้ขอรับไม่ได้” เจี่ยตงสวี่เอ่ยอย่างลำบากใจ
“ทำไมจะขอรับไม่ได้? ไอ้เด็กเวรนี่ชดใช้ให้พวกเรา” เจียจางซื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ใช่ ชดใช้ให้เจ้า” หลินเส้าเหวินพูดพลางยิ้มตาหยี
เจี่ยตงสวี่จ้องเขม็งใส่หลินเส้าเหวินอย่างดุเดือด ก่อนแย่งเงินจากมือเจียจางซื่อ โยนใส่ตัวหลินเส้าเหวิน
“ท่านแม่ พวกเรากลับบ้าน”
“เงินนี่...”
“กลับบ้าน”
เจี่ยตงสวี่แผดเสียง แล้วลากเจียจางซื่อกลับบ้านไป