"เพียะ!"
เจี่ยตงสวี่ถูกหลินเส้าเหวินตบจนล้มกลิ้งลงกับพื้น ใบหน้าปรากฏรอยนิ้วห้าแฉกทันที
"หลินเส้าเหวิน เจ้าตีคนอีกแล้ว"
อี้จงไห่เดินเข้ามาอย่างเดือดดาล
"อี้จงไห่ เจ้าแก่จนเซอะซะแล้วหรือ ยังไม่เห็นอีกหรือว่าเขาพุ่งเข้ามาทำร้ายข้าก่อน" หลินเส้าเหวินกล่าวยิ้มๆ
"เจ้ารังแกแม่ข้าก่อน" เจี่ยตงสวี่คำราม
"ใช่ ไอ้เด็กเวรนี่รังแกข้า...ท่านผู้เฒ่าหนึ่ง เจ้าต้องช่วยข้าทำเรื่องให้ด้วยนะ" เจียจางซื่อก็ตะโกนลั่นเช่นกัน
"หลินเส้าเหวิน เจ้าทำร้ายคนแก่ได้อย่างไร"
อี้จงไห่กล่าวด้วยท่าทีชอบธรรม "เจียจางซื่อยังไงก็เป็นผู้อาวุโสของเจ้า เจ้ารีบไปขอโทษเขาเสีย แล้วก็จ่ายค่ารักษาให้ตงสวี่อีกห้าบาท ดูสิตีคนจนเป็นขนาดนี้แล้ว"
"ใช่ๆ จ่ายเงินมา"
เจี่ยตงสวี่พลันฮึกเหิมเมื่อได้ยินเรื่องเงิน
แววตาที่จ้องมองหลินเส้าเหวินเต็มไปด้วยความละโมบ
ถ้าเอาจักรยานเขามาด้วยได้ก็จะยิ่งดีใหญ่
"ข้าจะจ่ายเงินทำไม"
หลินเส้าเหวินเอียงคอ "เมื่อวานไม่ใช่เจ้ากับผู้เฒ่าสามพูดไว้หรือ เรื่องในบ้านก็จัดการกันในบ้าน ล้วนแต่เป็นเพื่อนบ้านเล่นกันสนุกๆ"
"อืม?"
เหยียนปู้กุ้ยได้ยินดังนั้น สายตาจึงจับจ้องอี้จงไห่อย่างไม่เป็นมิตรทันที
ใช่แล้ว เมื่อวานเจียจางซื่อชนกระถางดอกไม้เขาแตก ใช้แค่คำว่าเพื่อนบ้านเล่นกันสนุกๆก็จบเรื่อง
มาวันนี้ให้หลินเส้าเหวินจ่ายเงิน อย่างนี้มันก็เกินไป
"เจ้า..."
อี้จงไห่ถูกดักคอจนพูดไม่ออก