หลัวเสี่ยวเอ๋อตามสวี่ต้าเม่าไปที่เรือนหลัง เมื่อเห็นหญิงชราหูหนวกกำลังอาบแดดอยู่ข้างนอก ก็เข้าไปทักทายอย่างนอบน้อม
ฉาจู้ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอกจึงวิ่งออกมา พอเห็นหลัวเสี่ยวเอ๋อก็ยืนนิ่งไปเลย
หลัวเสี่ยวเอ๋อสวมชุดฝรั่งทั้งตัว ดัดผมเป็นลอนใหญ่ สวมรองเท้าหนังเล็ก ๆ ดูดีมีระดับและเนี้ยบมาก
“เขาเป็นพ่อครัวในโรงงานเราเอง ฉาจู้”
สวี่ต้าเม่าเลิกคิ้วใส่ฉาจู้ “นี่คู่เดทของผม หลัวเสี่ยวเอ๋อ”
“สวี่ต้าเม่า เรายังไม่ใช่คู่เดทกันนะ” หลัวเสี่ยวเอ๋อทักท้วง
“แค่ก ๆ ๆ… คุย ๆ กันดูไง”
สวี่ต้าเม่าหน้าแดงก่ำ
“หลัวเสี่ยวเอ๋อใช่ไหม คุณอย่าไปหลงเชื่อไอ้หมอนี่เชียวนะ มันไม่ใช่คนดีหรอก” ฉาจู้ตะโกนเสียงดัง
“ฉาจู้ นายหยุดตอแหลได้ละ นายนั่นแหละไม่ใช่คนดี” สวี่ต้าเม่าโมโหสุดขีด
“หลัวเสี่ยวเอ๋อ ผมบอกคุณนะ ไอ้สวี่ต้าเม่านี่ร้ายที่สุดในบ้านเราเลย ร้ายกว่าหลินเส้าเหวินอีก” ฉาจู้หัวเราะเยาะ
“ตอแหลพ่อแกสิ แกสิร้ายกว่าหลินเส้าเหวินอีก” สวี่ต้าเม่าคำราม
“แกสิร้ายกว่าหลินเส้าเหวิน”
“แกนั่นแหละร้ายกว่าหลินเส้าเหวิน”
……
ทั้งคู่ทะเลาะกันเหมือนเด็ก ๆ ถึงขั้นถ่มน้ำลายใส่กัน ทำให้หลัวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกขนลุกขนพองไปหมด
เธอหันไปมองหญิงชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ยิ้มหวาน
“คุณยาย คนที่พวกเขาพูดถึง หลินเส้าเหวินน่ะ เป็นใครเหรอคะ”
“ไอ้เลวยังไง”
หญิงชราสีหน้าเปลี่ยนทันที “หนูเอ๊ย ยายบอกหนูนะ ถ้าหนูแต่งเข้าบ้านนี้มา อย่าไปยุ่งกับหลินเส้าเหวินเด็ดขาด มันเป็นไอ้สารเลวหัวเน่าตีนเปื่อย…”