หลินเส้าเหวินซื้อเสื้อผ้าสี่ชุดกับรองเท้าหนังสองคู่ให้ฉินหวยหรูรวดเดียว แล้วยังซื้อกิ๊บติดผม กระจก และของจุกจิกอีกหลายอย่าง ทำให้ฉินหวยหรูทั้งมึนทั้งงงไปหมด
ยุคนี้ใคร ๆ ก็ใช้ชีวิตแบบมัธยัสถ์ ต่อให้มีเงินบ้างก็อดออมแทบตาย
อี้จงไห่เงินเดือนเยอะจริง แต่เขาก็ยังไม่กล้ากินไม่กล้าใช้
หลิวไห่จงรายได้ก็ไม่ได้แย่ แต่ที่บ้านเขาสามเดือนยังไม่ได้กลิ่นเนื้อเลย
ยกเว้นก็แต่หลินเส้าเหวินที่ใช้เงินเป็นน้ำ
ตอนออกมาจากร้านค้าสหกรณ์ ฉินหวยหรูหิ้วถุงตั้งเจ็ดใบ
"เช่าเหวิน เธอไม่น่าซื้อของให้ฉันเยอะขนาดนี้เลย" ฉินหวยหรูก้มหน้าพูด
หลินเส้าเหวินเหลือบมองเธอ แต่เห็นหยดน้ำตาร่วงลงพื้นไม่หยุด อดยิ้มไม่ได้ "แค่ซื้อของให้แค่นี้ ร้องไห้ทำไม?"
"ฉัน…ฉันแค่มันดีใจเกินไป" ฉินหวยหรูเช็ดหน้าอย่างเขิน ๆ "เธอดีกับฉันมากไปแล้ว ฉันกลัว…กลัวว่าถึงตอนนั้นเธอแต่งงาน ฉันจะยังตัดใจจากเธอไม่ได้"
"ถ้าฉันแต่งงาน เธอจะทำยังไง?" หลินเส้าเหวินถามอย่างสนุก
"เธอ…เธอแต่งงาน ฉันก็จะรอเธอที่บ้าน" ฉินหวยหรูปิดหน้า พูดเบา ๆ "เมื่อไหร่ที่เธออยากมาหาฉันก็มา ถ้าเธอไม่มา ฉันก็จะรอ"
"งั้นเธอก็เป็นอนุภรรยาสิ?" หลินเส้าเหวินล้อ
"ฉันยอม"
ฉินหวยหรูเชิดหน้า
"ไม่อายเลยจริง ๆ"
หลินเส้าเหวินบีบแก้มเนียน ๆ ของเธอ แล้ววิ่งหนีไปเร็ว
"เฮ้ย หลินเส้าเหวิน…"
ฉินหวยหรูก็หิ้วของวิ่งตามไป ทั้งคู่เหมือนคู่รักที่กำลังคลั่งรักไม่มีผิด