หลินเส้าเหวินเดินเล่นแถวห้องพยาบาล เขาไม่กล้าไปไกลเกินไป เผื่อมีเหตุฉุกเฉินแล้วเขาจะรับมือไม่ได้
ตอนนี้เอง หลายคนต่างพากันวิ่งไปที่ฝ่ายบุคลากร
“นี่ทำอะไรกันเนี่ย” หลินเส้าเหวินคว้าคนงานคนหนึ่งไว้ถาม
“วันนี้จ่ายค่าจ้างนะ”
คนงานตอบปุ๊บก็วิ่งปรู๊ดไปทันที
“จ่ายเงินเดือนนี่เอง”
หลินเส้าเหวินตบหน้าผากตัวเอง
วันนี้เป็นวันศุกร์ แถมยังเป็นวันที่เขามาอยู่โลกนี้ครบหนึ่งเดือนพอดี
ยังไม่เคยรับเงินเดือนเลยสักครั้ง แต่เงินเดือนกลับขึ้นมาแล้วสองขั้น เอาไปฟ้องใครได้ล่ะ
ไหนๆ ทุกคนก็ไปรับเงินเดือนกันแล้ว เขาเลยตามไปดูขำๆ ไม่คิดว่าระหว่างทางจะมาเจอกับเจี่ยตงสวี่และฉินหวยหรู
“หวยหรู เรากลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอีกเถอะ”
“อย่าแม้แต่จะคิด”
“อีนังแพศยา เธอกับหลินเส้าเหวินมีอะไรกันหรือเปล่า”
เจี่ยตงสวี่เห็นฉินหวยหรูไม่หวั่นไหว ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
“ถ้าแกยังพล่ามน้ำลายหาเรื่องอีก ฉันจะไปแจ้งความที่แผนกรักษาความปลอดภัย”
ฉินหวยหรูตอนนี้ไม่ใช่สาวบ้านนอกคนนั้นอีกแล้ว เธอมีคนหนุนหลัง
“แก...”
เจี่ยตงสวี่ยกมือขึ้นหมายจะตบเธอสักฉาดโดยไม่รู้ตัว
นี่เป็นท่าทางติดตัวที่ทำเป็นประจำมาหลายปี
“ลองตีฉันดูสิ คอยดูว่างานแกจะยังอยู่รึเปล่า”
ฉินหวยหรูหน้าชาเย็นชา เธอประจักษ์กับตาแล้วว่าหลินเส้าเหวินจัดการพวกนี้ยังไง
ในโรงงานตีคน ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิง เจี่ยตงสวี่ไม่ตายก็รอดไปแต่ต้องเจ็บตัวสาหัส
สุดท้ายเจี่ยตงสวี่ก็ไม่กล้า ถลึงตาใส่ฉินหวยหรูอย่างแรงแล้ววิ่งหนีไป