ฉินหวยหรูกัดฟันทนเจ็บไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำ หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงยาวสีดำ รวบผมขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวเนียน บนผมสีดำขลับติดกิ๊บโบว์สีดำอันหนึ่ง
เธออยู่ในห้อง ทำใจอยู่นาน กว่าจะเดินออกนอกประตูห้องไปได้
"พี่ฉิน... เฮ้ย!"
วินาทีที่จ้าจู้เห็นฉินหวยหรู เขาทั้งคนตะลึงค้าง
เขาสาบานเลยว่า ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้คือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต ไม่มีใครเทียบได้เลยสักคน ถึงขนาดที่เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ เกิดปฏิกิริยาทางกายขึ้นมา และภาพเหตุการณ์นั้น ดันเข้าตาฉินหวยหรูพอดิบพอดี
ฉินหวยหรูสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจรังเกียจอย่างถึงที่สุด ทักทายกับจ้าจู้ทีหนึ่ง แล้วก็รีบสาวเท้าเดินหนีไป
"เหยด นี่ใช่ฉินหวยหรูไหมเนี่ย?"
ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ตอนที่เห็นฉินหวยหรูในชั่วพริบตาเดียว ต่างก็ตะลึงงันไปตาม ๆ กัน
เมื่อก่อนฉินหวยหรูแต่งตัวเชยมากทุกวัน แต่ก็ยังปิดบังความสวยของเธอไว้ไม่อยู่ ตอนนี้เปลี่ยนโฉมใหม่แล้ว ก็ยิ่งดูสวยสะพรั่งจนหยุดไม่อยู่
"หวย... หวยหรู"
เจี่ยตงสวี่ตะโกนเรียกอย่างเหม่อลอย
แต่ฉินหวยหรูกลับไม่แม้แต่จะหันไปสนใจ ปล่อยให้เขาคุยกับตัวเอง เดินตรงไปทางเรือนหลัง
"อีนังแพศยา จะไปไหน?"
เจียจางซื่อร้องถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
ฝีเท้าของฉินหวยหรูหยุดชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หันหน้ากลับมา
"อีแพศยานี่กล้าไม่สนใจฉัน? มันคิดจะกบฏรึไง..." เจียจางซื่อแผดเสียง
"แม่ ตอนนี้เธอไม่ใช่ลูกสะใภ้แม่แล้วนะ" เจี่ยตงสวี่ถอนหายใจ
เจียจางซื่อชะงักไปนิด แต่ก็ยังไม่หายแค้น "อีแพศยานี่ต้องออกไปทำเรื่องน่าอับอายเป็นแน่เลย ไม่งั้นมันจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเสื้อผ้า อีนังหน้าไม้ มันทำให้ตระกูลเจี่ยของเราต้องขายหน้า..."