สมัยนี้ที่ว่ากันว่าเป็นร้านค้าสหกรณ์ ที่จริงแล้วก็คือห้างสรรพสินค้าธรรมดา ๆ แห่งหนึ่ง
ตัวร้านนั้นไม่เล็ก แต่ท่าทีพนักงานขายของแย่จริง ๆ
พวกนางหยิ่งทะนงสูงส่ง สำหรับคนหนุ่มสาวเช่นหลินเส้าเหวินและเหออวี่สุ่ยแล้ว พวกนางถึงขั้นขี้เกียจจะชายตามองด้วยซ้ำ จับกลุ่มเมาท์มอยกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย
เดิมทีหลินเส้าเหวินคิดจะคุยกับพวกนางว่าอะไรคือ "บริการเหนือสิ่งอื่นใด" แต่พอเห็นป้ายผ้าที่ติดบนผนังว่า "ห้ามด่าทอและทำร้ายลูกค้า" เขาก็ปรับทัศนคติทันที
"พี่สาวครับ ขอผมดูจักรยานคันนี้หน่อยได้ไหม?"
หลินเส้าเหวินเผยรอยยิ้มขวยเขิน
"นี่นายก็กำลังดูอยู่ไม่ใช่เหรอ?"
พนักงานขายไม่กินเล่ห์เหลี่ยมเขาหรอก
"ผมหมายถึง... จะขอลองขี่ดูหน่อย" หลินเส้าเหวินพูดเบา ๆ
"แค่จับยังไม่ให้จับเลย แล้วนายยังจะลองขี่อีก?" พนักงานขายทำหน้าเหลือเชื่อ
"ฮ่า ๆ ๆ!"
พนักงานขายอีกสองสามคนก็หัวเราะเยาะตาม
ลูกค้าที่มาเลือกซื้อของไม่น้อยก็มีท่าทีเห็นอกเห็นใจ นี่เด็กหนุ่มรูปงามแล้วมันมีประโยชน์อะไร? สมองก็ไม่รู้จักคิด
จักรยานมันของอะไรกัน? แค่ให้นายดูใกล้ ๆ ก็นับว่าไม่เลวแล้ว นี่ยังอยากจะขี่อีก
"พี่ใหญ่หลิน พวกเราไปกันเถอะ"
เหออวี่สุ่ยตาแดงก่ำ ดึงแขนเสื้อเขา
มันน่าอับอายยิ่งนัก ถ้าไม่ใช่หลินเส้าเหวิน ต่อให้เป็นใครอื่น นางคงหนีไปนานแล้ว
"เอ้อ"
หลินเส้าเหวินถอนหายใจ ควักคูปองและเงินออกมา "รถคันนี้ราคาเท่าไหร่? ผมซื้อ"
"หา!"
พนักงานขายเหมือนถูกใครบีบคอ เสียงหัวเราะหยุดชะงัก
ลูกค้าก็อึ้งไป นี่มันจักรยานนะ ของใหญ่เลย