ท้องฟ้ายังไม่ทันมืด
คนที่กินข้าวเสร็จไม่มีธุระอะไรต่างพากันออกมาเดินเล่น เหยียนปู้กุ้ยกับหลิวไห่จงและคนอื่น ๆ อยากไปดูว่าฉาจู้กินกับข้าวดี ๆ อะไรบ้าง แต่กลับคลำหาที่หมายไม่เจอ
สุดท้ายพวกเขาก็ตามกลิ่นหามาทีละก้าว จนมาถึงลานบ้านของหลินเส้าเหวิน
ตอนนี้ เหออวี่สุ่ยกำลังกอดลูกมะพร้าวจิบทีละน้อย
อย่ามองว่านางเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ความอยากอาหารของนางไม่เล็กเลย กินข้าวไปสองถ้วย ลูกมะพร้าวสามลูก
ส่วนฉาจู้นั้น
ดังคำโบราณว่า มีแต่ชื่อที่ตั้งผิด ไม่มีฉายาที่เรียกผิด
หลังจากดื่มเหล้าเอ้อกั๋วโถวกับหลินเส้าเหวินไปสองขวด เขาก็เริ่มส่งเสียงเอะอะโวยวาย
“หลินเส้าเหวิน เจ้านี่ไม่เลวนี่หวา”
“งั้นรึ?”
หลินเส้าเหวินยิ้ม
“เพราะงั้นข้าตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้ให้อวี่สุ่ยเป็นภรรยาของเจ้า”
พรวด!
หลินเส้าเหวินพ่นเหล้าในปากออกมากระจาย
“ท่านพี่ ท่านพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ”
เหออวี่สุ่ยโตเป็นสาวใหญ่แล้ว ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายทันที
“ไม่ได้ ๆ นี่มันข้ามชั้นกัน” หลินเส้าเหวินโบกมือพลางหัวเราะ
“ข้ามชั้นอะไรกัน”
ฉาจู้ถลึงตา “เจ้าอายุน้อยกว่าข้าอีกหลายปี หรือว่าเจ้าอยากเป็นท่านอาใหญ่ของข้า?”
พรืด!
ฝูงชนที่มุงดูความสนุกอยู่ในลานบ้านต่างหัวเราะลั่นพร้อมเพรียงกัน
ส่วนเหออวี่สุ่ยหน้าแดงกระทืบเท้า แต่ดวงตากลมโตคู่งามกลับเหลือบมองใบหน้าหลินเส้าเหวินไม่หยุด
“ดูสิ ความสัมพันธ์ลึกซึ้งปิดบังขนาดนี้ จู่ ๆ เจ้ากลับพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้”
หลินเส้าเหวินส่ายหน้า
“ข้าไปไสหัวเจ้าไปไกล ๆ เถอะ” ฉาจู้ด่าพลางหัวเราะ