ซีเหอยวน: เป็นนักเลงที่มีการศึกษา

ตอนที่ 9 สายฝนเด็กน้อย

6 นาที· 1.4K คำ

“ไม่ใช่ นี่เจ้าเรียกคนมากินเหล้ากันอย่างนี้หรือ?”

ฉาจู้มองเนื้อหมูบนเขียง หน้าผากดำเป็นเส้น

“เจ้าเป็นใคร?” หลินเส้าเหวินถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“หา?”

ฉาจู้ชะงักไปชั่วขณะ กว่าจะตอบตะกุกตะกักออกมา “ข้า… เหออวี่จู้”

“ที่แท้ท่านคือทายาทวิชาอาหารถานเจีย ผู้เป็นถึงพ่อครัวใหญ่แห่งโรงงานเหล็กกล้าท่านเหอ”

หลินเส้าเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดใจ “ข้าตั้งใจเชิญท่านมากินข้าว แต่หากมองทั่วตรอกหนานหลัวกู่แล้ว ใครจะมีฝีมือครัวเหนือกว่าท่านได้?”

“นั่นก็จริง” ฉาจู้กล่าวอย่างดีอกดีใจ

“เพราะเช่นนั้น ข้าจึงเตรียมของไว้พร้อมแล้ว รอท่านมาลงมือทำ” หลินเส้าเหวินถอนหายใจ

“มีเหตุผล มีเหตุผล สมเป็นบัณฑิตผู้มีความรู้”

ฉาจู้ทำสีหน้าเข้าใจกระจ่าง ถึงกับยกนิ้วให้หลินเส้าเหวิน

“แต่ข้าก็ไม่เข้าใจการครัว เครื่องเคียงอาจไม่ครบถ้วน ท่านเหอโปรดดู…”

“เอ้า เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้ รอกินอย่างเดียวก็พอ”

ฉาจู้โบกมืออย่างใจกว้าง

“ได้ ข้าจะรอชมฝีมือท่านเหอ”

หลินเส้าเหวินทิ้งท้ายประโยคหนึ่งแล้วกลับเข้าห้องไปนอน แรกเริ่มเขากะจะนั่งเล่นรับลมในลานบ้าน

แต่ทั้งเรือนนอกจากเตียงที่ใกล้พังหนึ่งหลัง ก็ไม่มีเครื่องเรือนใดเลย

ฉาจู้เพิ่งอายุยี่สิบสามยี่สิบสี่ ยังไม่มีลูกไม้มากมาย ถูกหลินเส้าเหวินชมไม่กี่คำก็ฮึกเหิมราวกับถูกกระตุ้น รีบวิ่งกลับบ้านไปขนเครื่องมือมาทันที เตรียมลงมือทำใหญ่

“ฉาจู้ เจ้าไปทำอะไร?” เหยียนปู้กุ้ยถามอย่างสงสัย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป