หลินเส้าเหวินเห็นเจียจางซื่อพุ่งเข้ามา ก็เอียงตัวหลบ เจียจางซื่อที่ห้ามแรงไม่ทันจึงพุ่งเข้าใส่แปลงดอกไม้ของเหยียนปู้กุ้ย
เคร้ง!
เจียจางซื่อกระแทกจนหน้าคะมำไม่พอ กระถางดอกไม้หลายใบยังแตกกระจาย
"เจียจางซื่อ เจ้าทำอะไรน่ะ" เหยียนปู้กุ้ยตวาดลั่น
"ไอ้เด็กเวร ยังกล้าหลบอีก ดูข้าไม่ข่วนหน้าเจ้าให้เละ"
เจียจางซื่อเช็ดโคลนบนหน้าพลางพุ่งเข้ามาอีกอย่างบ้าคลั่ง
หลินเส้าเหวินไม่ตามใจนาง เอียงตัวหลบพร้อมกับยื่นปลายเท้าออกไปสะกัดเบาๆ
"อ๊าก..."
พร้อมกับเสียงกรีดร้อง เจียจางซื่อกลิ้งไปหลายตลบกว่าจะหยุด
บนหัวนางปูดโนขึ้นมาก้อนหนึ่ง นางนั่งลงกับพื้นตบต้นขารำไห้ "ท่านเจียเอ๋ย ท่านจากไปเร็วเพียงนี้ ทิ้งให้ข้าถูกคนรังแก ท่านขึ้นมาเอาไอ้เด็กเวรนี่ไปทีเถิด ท่านเจียเอ๋ย..."
"ท่านแม่"
ฉินหวยหรูที่กำลังเก็บผ้ากลับบ้านได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอกก็รีบวิ่งออกมา พยุงเจียจางซื่อขึ้น
เพี๊ยะ!
เจียจางซื่อเงื้อมือตบฉาดใส่ฉินหวยหรูโดยไม่พูดพร่ำ "เมื่อกี้เจ้าไปตายที่ไหนมา ข้าเกือบถูกคนตีตายก็ไม่เห็นเจ้าออกมา"
"ข้า...ข้าเก็บผ้าอยู่เจ้าค่ะ" ฉินหวยหรูตาแดงก่ำ
"ไอ้แก่เวร ท่านตะโกนต่อสิ..."
หลินเส้าเหวินยื่นบุหรี่ให้เหยียนปู้กุ้ยหนึ่งมวนด้วยสีหน้าสนุกสนาน จากนั้นจุดสูบเองหนึ่งมวน
"ไอ้เด็กเวร อย่าได้ลำพองใจไป ท่านเจียของข้าจะมาเอาเจ้าตายไป"