ตอนที่ทั้งสองมาถึงลานบ้านใหญ่ ก็มีคนยืนอยู่เต็มลานไม่น้อย
แม่สื่อจางพาหญิงสาวท่าทางเขินอายคนหนึ่งมายืนอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลเจีย เจียจางซื่อและเจี่ยตงสวี่รีบออกมาต้อนรับ
“ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ”
ฉินหวยหรูที่มาถึงลานบ้านช้ากว่าคนอื่นร้องอุทานเสียงดัง
“ใครน่ะ”
หลินเส้าเหวินและคนอื่นๆ ต่างพากันเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้
“ญาติห่างๆ ของฉันเอง เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ...” ฉินหวยหรูตอบคลุมเครือ
“คนหมู่บ้านฉินเหรอ”
อี้จงไห่ขมวดคิ้ว
เขาให้เงินเจี่ยตงสวี่ไปร้อยหยวน เพื่อให้ไปหาผู้หญิงในเมืองมาแต่ง
ทำไม...ถึงได้ไปหาผู้หญิงบ้านนอกมาอีกล่ะ
หลินเส้าเหวินเห็นสีหน้าฉินหวยหรูก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า ผู้หญิงคนนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า
“ผู้หญิงคนนี้หน้าตาใช้ได้เลยนะ” ฉาจู้ยิ้มเขลาๆ
ถึงจะสู้ฉินหวยหรูไม่ได้ แต่หน้าตาสะสวย รูปร่างอรชร ก็ถือเป็นคนสวยคนหนึ่ง
หลินเส้าเหวินเบะปาก
เขารู้สึกตลอดว่าฉาจู้มีความโน้มเอียงไปทาง 'โจรโฉ' และถึงขั้นรู้สึกว่านั่นเป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอของคนตระกูลเหอ
เหอต้าชิงชอบแม่ม่าย ส่วนเหออวี่จู้ก็ชอบแม่ม่ายเหมือนกัน
แต่แม่ม่าย...ก็คือเมียคนอื่นนั่นแหละ
ทุกคนยืนล้อมวงคุยกันในลานบ้าน ก็ไม่ถึงกับน่าเบื่อ
หลังจากที่หลินเส้าเหวินจัดการพวกเขาไปยกหนึ่งแล้ว คนในลานบ้านก็เรียบร้อยขึ้น
เหยียนเจี่ยเฉิง หลิวกวงเทียน และคนอื่นๆ พากันห้อมล้อมเขาและสวี่ต้าเม่า พูดคุยเล่าเรื่องตลกกันอย่างออกรส ฉาจู้เองก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปร่วมวง
ว่ากันตามจริงแล้ว หนุ่มๆ ในลานบ้านนี้ก็มีอยู่ไม่กี่คน ที่เหลือถ้าอายุไม่ถึงก็มีครอบครัวมีงานทำกันหมดแล้ว ถูกชีวิตขัดเกลาจนหมดมุม ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่