"แล้วก็อาจารย์เหยียน..."
หลินเส้าเหวินกวาดสายตาแล้วหัวเราะเย็น "ให้ตกงานน่ะมันเกินไปหน่อย เพราะนายมีครอบครัวต้องเลี้ยง แต่ได้ยินว่าเหยียนเจี่ยเฉิงลูกชายนายกำลังหาช่องทางเข้าใช่มั้ย? อย่าเสียเงินเลย เลี้ยงมันไปจนอายุสี่สิบเถอะ"
"แก..."
เหยียนปู้กุ้ยแทบกระอักเลือด
ถ้าจัดการหลิวไห่จงยังยากอยู่บ้าง แต่เหยียนเจี่ยเฉิงนี่ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย เหยียนปู้กุ้ยไม่มีเส้นสายแข็งอะไร แม้เหยียนเจี่ยเฉิงจะจบม.ปลาย แต่ถ้าไม่มีเส้นสาย ก็เป็นได้แค่ลูกจ้างชั่วคราว
พวกงานชั่วคราวนี่ แค่มีคนส่งจดหมายร้องเรียน
ที่ทำงานก็ยึดคติยิงทิ้งดีกว่าเก็บไว้ ไล่ออกได้โดยไม่มีความกังวลใด ๆ
ห้องพยาบาลเงียบกริบ
อยู่นาน
"หลินเส้าเหวิน แกจะเอายังไงกันแน่?" อี้จงไห่เอ่ยขึ้น
"นี่สิถึงท่าทีในการแก้ปัญหา" หลินเส้าเหวินยิ้ม "ข้อแรก ไปช่วยฉันล้างประตูใหญ่ให้สะอาด ถ้าฉันกลับไปแล้วยังมีกลิ่นเหลืออยู่ เรามาเล่นกันต่อ"
"ข้อสอง อี้จงไห่ นายไปที่สำนักงานเขต ช่วยฉันยื่นเรื่องขอติดมิเตอร์ไฟแยก"
"ติดมิเตอร์ไฟแยก? แกจะทำอะไร?" อี้จงไห่ขมวดคิ้ว
ตอนนี้ทั้งเรือนรวมใช้มิเตอร์ไฟฟ้าร่วมกัน ทุกคนต้องหารค่าไฟกัน
ถึงจะไม่มาก เดือนนึงค่าไฟก็แค่ไม่ถึงหยวนเดียว
เงินแค่นี้สำหรับหลินเส้าเหวินก็แค่เศษสตางค์