“พวกนายแน่ใจนะ” หลินเส้าเหวินถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
“แน่ใจสิ นายพูดไปแล้ว”
เจี่ยตงสวี่ตะโกนลั่น พลางส่งสายตาให้อี้จงไห่กับคนอื่นๆ
“ใช่ๆ เราได้ยินกันหมด”
อี้จงไห่ยุขึ้น หลายคนเลยพลอยสนุกไปกันใหญ่
“ก็ได้”
หลินเส้าเหวินยอมรับสภาพ “แต่ว่าฉันจะเสียเปรียบฝ่ายเดียวไม่ได้นะ ฉันมีเงื่อนไข...”
“ว่าเลย” เจี่ยตงสวี่รีบบอก
“นายให้แม่นายมาแสดงเรียกวิญญาณทุกวันตอนมื้อเย็นอยู่หน้าบ้านท่านผู้เฒ่าหนึ่ง เป็นเวลา 1 สัปดาห์ เรื่องนี้ฉันจัดการให้ ตกลงไหม” หลินเส้าเหวินพูดด้วยรอยยิ้ม
“หลินเส้าเหวิน ทำไมนายต้องจ้องจับผิดฉันตลอดเลย” อี้จงไห่ตะคอก
เขาเองก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมจริงๆ
ทั้งหลิวไห่จงกับเหยียนปู้กุ้ยก็มีส่วน แต่หลินเส้าเหวินเหมือนจะเล่นงานเขาเป็นพิเศษ
“นายพูดก็มีเหตุผล”
หลินเส้าเหวินเอียงคอ “งั้นเอาแบบนี้ไหม ให้นายแม่นายเลือกอิสระเลย แต่ละวันเลือกจากบรรดาผู้เฒ่าทั้งสามท่าน”
“เฒ่าอี้”
หลิวไห่จงกับเหยียนปู้กุ้ยหน้าดำคร่ำเครียดกันทั้งคู่
คนหนึ่งเชื่อว่าตัวเองมีคุณสมบัติเป็นแกนนำ อีกคนเชื่อว่าตัวเองเป็นคนมีการศึกษา
ถ้าโดนคนมายืนตะโกนเรียกวิญญาณอยู่หน้าบ้านจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“ฉันตกลง” เจียจางซื่อตะโกนลั่น
“ใครคืนคำขอให้ทั้งบ้านตายหมด” หลินเส้าเหวินพูดอย่างเคร่งขรึม
“ฮ่า!”
ฉินหวยหรูหลุดขำออกมาจนได้ ก่อนจะถูกเจียจางซื่อกับเจี่ยตงสวี่จ้องข่มขวัญ แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่ลูกสะใภ้บ้านเจียอีกแล้ว เลยตวัดตาขาวใส่ทั้งคู่กลับไปด้วย ทำให้ทั้งสองแทบอดใจหมัดสั่น