"ฉินหวยหรู เธอนี่โง่จริง ๆ"
หลินเส้าเหวินพูดพลางยิ้มร่า "เจียจางซื่อกับเจี่ยตงสวี่จะใจสัตว์ยังไง ก็คงไม่ถึงกับไม่เอาป่างเกิ่งหรอกมั้ง? นั่นมันความหวังของตระกูลเจี่ยเลยนะ..."
ไอ้สารเลว แกหุบปากไปเลย
เจียจางซื่อหน้าถอดสีทันที
"พี่สะใภ้คนนั้นน่ะ ตบปากมันให้หน่อย แล้วผมจะออกความคิดดี ๆ ให้พวกคุณดีไหม?" หลินเส้าเหวินพูดกับกลุ่มผู้หญิงบ้านนอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
เพียะ!
ครอบครัวของฉินหวยหรูไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือตบปากเจียจางซื่อทันที
"เจี่ยตงสวี่ นายก็ไม่ต้องมาจ้องขู่ฉันนะ ฉันทำไปเพื่ออนาคตนายน่ะ" หลินเส้าเหวินพูดจาเสแสร้ง
"ไสหัวไป!"
เจี่ยตงสวี่ตะคอกลั่นด้วยดวงตาแดงก่ำ
"อยู่ในความสงบหน่อย"
ฉินเจี้ยนเซ่อตบเข้าให้หนึ่งฉาด แววตาของเจี่ยตงสวี่ก็ปลอดโปร่งขึ้นมาทันที
"นโยบายตอนนี้คือลูกชายให้ขึ้นทะเบียนบ้านตามแม่ ฉินหวยหรู เธอเข้าใจไหม?"
หลินเส้าเหวินพูดเนิบ ๆ "เธอกับเจี่ยตงสวี่หย่ากันแล้ว ป่างเกิ่งก็เรียนต่อที่โรงเรียนประถมหงซิงไม่ได้อีกต่อไป เขาต้องกลับไปอยู่ชนบทกับเธอ"
"หลานชายของฉันนะ..."
เจียจางซื่อร้องโหยหวนขึ้นมาทันตาเห็น
เจี่ยตงสวี่ก็เบิกตากว้าง เมื่อวานนี้เขาถูกอี้จงไห่พูดจาหลอกจนโงหัวไม่ขึ้น นึกไม่ถึงเรื่องนี้ได้ยังไงกัน
"เพราะงั้นพวกแกสองคนใจสัตว์ยังอยากได้ตัวป่างเกิ่ง ก็จัดการดูแลฉินหวยหรูให้ดี ๆ ซะ ไม่งั้น... ฉันว่าพวกแกคงไม่ได้เจอหน้าป่างเกิ่งไปตลอดชีวิตแน่"
น้ำเสียงของหลินเส้าเหวินเรียบเฉย แต่กลับทำให้เจียจางซื่อกับเจี่ยตงสวี่ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
ดวงตางามคู่หนึ่งของฉินหวยหรูเหลือบมองหลินเส้าเหวินแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง
เจ้าเด็กเวรนี่สุดท้ายก็ยังช่วยเธออยู่ดี ไม่เสียแรงที่คราวก่อนปรนนิบัติมันซะขนาดนั้น