คืนนั้น
หลินเส้าเหวินกำลังกอดฉินหวยหรูนอนหลับ เขาเหนื่อยจริง ๆ
ฉินหวยหรูใช้เขาราวกับเป็นสัตว์ใช้งาน นอกจากในลานบ้านแล้ว ห้องน้ำ ห้องหนังสือ... ทุกที่มีร่องรอยการต่อสู้ของพวกเขา
ฉินหวยหรูแอบลูบหน้าท้องตัวเอง
แต่เธอไม่รู้เลยว่า 《คัมภีร์ชิงหนาน》 มันวิเศษขนาดไหน
แสงจันทร์สาดลงมาที่ลานบ้านปีกตะวันตก ดอกไม้และต้นไม้ที่เพิ่งปลูกตอนกลางวันเริ่มแตกหน่อออกจากดิน โผล่ยอดอ่อนแหลมขึ้นมาทันที
เช้าตรู่
ตอนที่หลินเส้าเหวินตื่นนอน ฉินหวยหรูหายไปนานแล้ว
บนโต๊ะอาหารในห้องหนังสือมีบะหมี่ร้อน ๆ ใส่ชามวางอยู่หนึ่งชาม ด้านบนมีไข่ดาววางปิดไว้บาง ๆ
ยี่สิบนาทีต่อมา
หลินเส้าเหวินเตรียมตัวออกไปทำงาน แต่ได้กลิ่นไข่เน่าเหม็น สีหน้าเขาขรึมลงทันที เมื่อมองไปที่ประตูใหญ่เห็นรอยแห้งกรังเจ็ดแปดรอย คาดว่าน่าจะมีคนทำไว้เมื่อคืนนี้
ตอนที่เขาเดินไปที่ลานบ้าน หลายคนแอบมองเขา สายตาเต็มไปด้วยความสมน้ำหน้า
"จะเล่นใช่ไหม? ได้ พวกเราค่อย ๆ เล่นกันไป"
หลินเส้าเหวินทิ้งประโยคไว้ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
"ดูมันทำเป็นเก่งไปได้"
"ใช่ กลางคืนเปลี่ยนคนไปอีกชุด"
"ใช่ คราวนี้ใช้ขี้ใส่เลย"
พวกเขาไม่ได้กระซิบกระซาบด้วยซ้ำ เรียกว่าพูดกันต่อหน้าตรง ๆ เลยดีกว่า
ยังไงหลินเส้าเหวินก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว พวกเขาจะกลัวอะไร
โรงงานเหล็กกล้า
"อี้จงไห่ แกแก่จนเลอะเลือนแล้วหรือไง? ชิ้นงานนี้ทำใหม่" หัวหน้าแผนกหนึ่งบ่นด้วยสีหน้าดุ