"เสี่ยวหลิน ใจเย็น ๆ หน่อย" หัวหน้าหวังรีบห้าม
ถึงแม้คำพูดของหลินเส้าเหวินจะไม่เหมาะสมอย่างมาก แต่ตอนนี้เธอก็พูดอะไรไม่ได้ เพราะหลินเส้าเหวินเป็นเหยื่อ จะให้ยิ้มแห้ง ๆ ใส่ด้วยหรือไง?
อี้จงไห่กับเจี่ยตงสวี่อึ้งไปหมด พวกเขาเห็นชัด ๆ ว่าฉินหวยหรูเข้าไปในห้องของหลินเส้าเหวิน แล้วยังให้เหยียนปู้กุ้ยกับพวกซุ่มดูอยู่ทั้งคืน แต่คนเป็น ๆ กลับหายไปได้ยังไง?
"พวกนายนี่เล่นบ้าอะไรกัน?"
หน่วยป้องกันภัยสบถสองสามคำแล้วหันหลังเดินจากไป
แผนกรักษาความปลอดภัยของโรงงานเหล็กกล้าก็มองอี้จงไห่กับพวกด้วยสายตาไม่เป็นมิตร พวกเขานึกว่าจะมาจับผิดเรื่องชู้สาว ที่ไหนได้กลายเป็นเรื่องวุ่นวายเสียเปล่า
"รอกลับไปที่โรงงานเถอะ มีของดีให้กินแน่"
แผนกรักษาความปลอดภัยทิ้งคำขู่ไว้หนึ่งประโยคแล้วก็ไปเหมือนกัน
หัวหน้าหวังขมวดคิ้วมองเจี่ยตงสวี่กับพวก ถอนหายใจแล้วพูดว่า "เจี่ยตงสวี่ ถึงนายจะหย่ากับฉินหวยหรูแล้ว แต่มันก็เป็นเรื่องของนายสองคนผัวเมีย จะลากเสี่ยวหลินเข้ามาเกี่ยวทำไม?"
"หัวหน้าหวัง ผม..."
เจี่ยตงสวี่หน้าแดงก่ำ แต่พูดอะไรไม่ออก
"หัวหน้าหวัง ผมจะฟ้องพวกเขา ให้พวกเขาติดคุก" หลินเส้าเหวินชี้ไปที่อี้จงไห่กับพวก
"เสี่ยวหลิน ฉันสนับสนุนนาย"
หัวหน้าหวังเห็นด้วยทันที ในเมื่อหลินเส้าเหวินถูกคนพวกนี้ใส่ร้าย เขาก็ย่อมไปฟ้องพวกนั้นได้ สำนักงานเขตเองก็จะประชุมจัดการเรื่องนี้เหมือนกัน ถึงตอนนั้นพวกนี้ไม่มีใครรอดแน่