ข้างนอกมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังให้ยุงกิน ส่วนในบ้านกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศโรแมนติก
ฉินหวยหรูลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วใช้ผ้าขนหนูอ่อนโยนเช็ดเหงื่อให้หลินเส้าเหวิน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตแต่งงานหลายปีที่เธอได้สัมผัสกับความสุขของการเป็นผู้หญิง
หลินเส้าเหวินในใจกำลังสับสน เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับฉินหวยหรูยังไงดี
“เสี่ยวหลิน นายไม่ต้องห่วงพี่นะ เดี๋ยวออกไป พี่จะหย่ากับเขา แล้วกลับชนบท ไม่กลับมาอีกแล้ว” ฉินหวยหรูพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ก็ไม่น่าถึงขนาดนั้น” หลินเส้าเหวินเก้ๆ กังๆ พูด
“ถ้านายไม่รังเกียจพี่ พี่ก็ยอมให้ตัวพี่กับนายไปแล้ว จะไม่ให้ใครอีก” ฉินหวยหรูยิ้มพูด “นายยังเด็ก ต่อไปหาผู้หญิงบริสุทธิ์ดีๆ สักคนแต่งงานด้วย”
“พี่ฉิน อยากไปทำงานที่โรงงานไหม” จู่ๆ หลินเส้าเหวินก็ถามขึ้น
“ทำงาน? ฉัน… ฉันไปได้เหรอ?” ฉินหวยหรูเบิกตากว้าง
“ก็น่าจะได้นะ”
หลินเส้าเหวินยิ้มพูด “พี่รอสักสองวัน เดี๋ยวผมให้คำตอบ”
“ได้”
ฉินหวยหรูหอมปากเขาเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกไป
นอกบ้าน
พอทุกคนเห็นฉินหวยหรูออกมา ก็รีบกรูเข้าไปล้อม
“หวยหรู เป็นยังไงบ้าง” อี้จงไห่ขมวดคิ้วถาม
“เขาเมาหนักเกินไป ฉันตบหน้าเขาแรงๆ เขาก็ไม่รู้สึกตัวเลย” ฉินหวยหรูหมดหนทางพูด “นี่จะให้ฉันตะโกนดังๆ ให้พวกเราพากันเข้าไป แต่สุดท้ายเจอเขาหมดสติหลับอยู่ตรงนั้น เหรอ?”