ตอนเย็นเจี่ยตงสวี่ไปรับเจียจางซื่อกลับมาแล้ว เพียงแต่ดูจากใบหน้าที่ซีดเขียวและดวงตาลึกโหลของนาง ดูท่าที่โรงงานเหล็กกล้าจะไม่ได้กินน้อยเลย
หลินเส้าเหวินจงใจเดินผ่านมา เจียจางซื่อปรากฏตัวตรงหน้าประตูบ้านอย่างตรงเวลา ดวงตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แทบอยากจะพุ่งเข้ามากัดเขาสักคำ
“อ้าว นั่นไม่ใช่เจียไท่ไท่เหรอ? ออกมาแล้วเหรอ?”
“ไอ้เด็กเวร แกต้องตายไม่ดี”
เจียจางซื่อแผดเสียงคำราม ผู้อยู่อาศัยในซื่อเหอย่วนวิ่งออกมาดูความครึกครื้นทันที
“ตายไม่ดีเหรอ?”
หลินเส้าเหวินลากเสียงยาว สายตามองไปยังรูปถ่ายบนผนังในบ้านตระกูลเจีย
“ฟ่อ!”
ไม่น้อยคนถึงกับสูดปาก
หลินเส้าเหวินไม่ได้พูดอะไรเลย แต่เหมือนพูดทุกอย่างแล้ว
“ไอ้ชาติชั่ว ข้าจะสู้ตายกับแก……”
เจียจางซื่อถลึงตาเข่นเขี้ยวจะพุ่งเข้ามา แต่คราวนี้หลินเส้าเหวินไม่หลบไม่หลีก ยืนอยู่ที่เดิม
“มาเลย ตีฉัน ทำให้ฉันบาดเจ็บหน่อยยิ่งดี”
หลินเส้าเหวินจุดบุหรี่อย่างสบายใจแล้วพูด “คราวนี้ไม่ใช่แค่ห้าร้อยหยวนจะจบปัญหาได้แล้ว……”
ประโยคสุดท้ายเหมือนวิชาสะกดนิ่ง ทำให้เจียจางซื่อหยุดฝีเท้าลง
นางรู้ดีว่าแม้อี้จงไห่จะออกเงินให้ฉาจู้กับเจี่ยตงสวี่ แต่ให้ทั้งสองคนเขียนสัญญาเงินกู้ไว้ คนละสามร้อย
เงินนี้อี้จงไห่ก็ไม่ได้บอกว่าจะให้คืนเมื่อไร แต่สัญญาอยู่ในมือคนอื่น หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาก็ต้องคืน
“ไอ้ชาติชั่วที่สมควรตาย แกมันสมควรตาย สมควรตาย……”
เจียจางซื่อเดือดดาลอย่างสิ้นหนทาง