ลมเย็นพัดเอื่อย ช่องม่านที่ถูกดึงเปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงหวนรัญจวนที่ล้นออกมาถูกลมพัดกระจายไป พร้อมกับบรรยากาศแสบซ่าส์ในห้อง
นิ้วของเจียงโจวโจวสอดปะแป้งไปในเส้นผมของโจวเสียน ผมเขาค่อนข้างหยาบและแข็ง มันขึ้นเสมอมา
ในห้องเหลือเพียงไฟหัวนอนหนึ่งดวง ส่องแสงจาง ๆ
คอสวยของเธอเชิดสูง ริมฝีปากล่างถูกกัดจนมีรอยฟันจาง ๆ
"ตอนนี้ เปลี่ยนใจหรือยัง?"
ริมฝีปากโจวเสียนฉายประกายวาว ภายใต้แสงสลัวใบหน้านั้นมืดมิดจับจุดไม่ได้
แต่ความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ในดวงตานั้น ชัดเจนราวกับไม่มีอะไรปิดบัง
ขมับเธอเหงื่อออกเป็นชั้นบางเบา เส้นผมรุงรังไม่กี่เส้นแนบอยู่บนนั้น
เมื่อโจวเสียนเอนเข้ามาใกล้ เจียงโจวโจวกัดลงที่บ่าเขาราวกับการแก้แค้น
เขาไม่เคยบังคับเธอจริง ๆ แต่เขาจะล่อเธอ แล้วค่อย ๆ หมุนความยั่วยวนให้กลายเป็นการทรมาน
ชั่วร้ายอย่างที่สุด
มือเขาวางลงบนหลังเธอ ปลายนิ้วดึงเส้นผมของเธอขึ้น แล้วบีบบดไว้ในอุ้งมือ
เจียงโจวโจวไม่พูดอะไร เพราะร่างอ่อนแรงไปหมด ปลายฟันก็ออกแรงไม่ได้ แรงกัดจึงเบาจนเหมือนเล่น ๆ