กลับมาจากทะเลแล้ว เจียงโจวโจวก็ซุกอยู่ในอ้อมแขนโจวเสียนแล้งการนอนซ่อม
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังต่อเนื่อง ทำให้เธอลืมตัวตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย
ในกลุ่มไลน์เล็ก ๆ บนวีแชท ข้อความของหลิวอวิ๋นเด้งขึ้นมาไม่หยุด
[หลิวอวิ๋น: มารวมตัว มารวมตัว]
[หลิวอวิ๋น: มาเซิร์ฟ]
[หลิวอวิ๋น: ฉันขับเจ็ตสกีพาไปชมวิวทะเลเลยนะ @ข้าวต้มหมูไข่เป็ด]
[คุณปู่เกา: พอทีเถอะ คราวก่อนก็พูดแบบนี้กับฉัน สุดท้ายเธอเอาฉันปาเล่นบนผิวน้ำจนกลายเป็นเงามืดอันดับหนึ่งในชีวิตฉันไปแล้ว]
[ฟีฟีฟียะ: พี่หลิวอวิ๋นสุดยอด]
[ฟีฟีฟียะ: แต่โจวโจวไม่ตอบด้วย คืนนี้... ฮิฮิฮิฮิฮิ]
[หลิวอวิ๋น: อ๋อ ใช่ ๆ ฉันคิดไม่ครบเอง ไม่รู้จักเห็นใจความลำบากเมื่อคืนของโจวโจว ฮิฮิฮิฮิ]
[สยงไท่ล่าง: สองคนนั่นหัวเราะกันเรื่องอะไร เหมือนผีหลอกชะมัด]
[หลิวอวิ๋น: เอาให้พ้น ๆ เรื่องผู้ใหญ่เด็กไม่ต้องรู้]
[คุณปู่เกา: โจวโจวลุกนานแล้ว! เช้านี้ไปตีน้ำมา กลับมาถือถังเต็มไปด้วยปูยักษ์ หอยแมลงภู่ กับปลิงทะเล ให้ฉันจัดเป็นมื้อพิเศษบ่ายนี้ให้อาหารพวกเธอ]
[หลิวอวิ๋น: ที่นี่หาปูยักษ์ได้ด้วยเรอะ?]
[ฝนร่วง: รู้ก็รู้ ไม่รู้ก็รู้]
[คุณปู่เกา: รู้ก็รู้ ไม่รู้ก็รู้]
[ฟีฟีฟียะ: kswl]
[ข้าวต้มหมูไข่เป็ด: ...]
[หลิวอวิ๋น: โอ๊ะ ปรมาจารย์~ มาแล้ว]
[ฟีฟีฟียะ: ปรมาจารย์~]