"นี่คือของขวัญที่เตรียมไว้ให้ฉันเหรอ?"
ภายในห้องส่วนตัวแสงไฟสลัว รอยยิ้มที่เลือนหายไปของเชิ่งจิงเยว่ ทำให้สีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
อาจเป็นเพราะน้ำเสียงของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
ชายที่คิดจะเอาใจเชิ่งจิงเยว่พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า "ใช่แล้ว นี่คือของขวัญที่เตรียมไว้ให้คุณชายเชิ่งโดยเฉพาะ"
เขาชำเลืองมองผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้านั้นคล้ายกับเจียงโจวโจวถึงเจ็ดส่วน
"เธอชื่อซูซือเหยา เท่าที่ฉันรู้ เธอเป็นน้องสาวร่วมแม่กับคนที่บ้านคุณ"
"ท่าไม้ตายบางอย่างคุณคงไม่อยากเอามาใช้กับคนที่บ้านแน่ แต่กับคนนี้ไม่เหมือนกัน คุณจะสั่งสอนเธอยังไงก็ได้ตามใจชอบ"
"อีกอย่าง วางใจเถอะครับ ฉันรับรองว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง"
เสียงของชายคนนั้นน่ารังเกียจและเหนียวเหนอะหนะ ราวกับขี้หมาที่ติดอยู่ใต้รองเท้า จนอยากบีบคอเขาให้แหลกคามือ
เชิ่งจิงเยว่จ้องมองใบหน้าของซูซือเหยาอย่างเย็นชา
สำหรับเธอแล้ว เขามีความทรงจำอยู่ไม่น้อย
ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้ชีวิตอยู่ในห้องไลฟ์ด้วยการเลียนแบบเจียงโจวโจวเพื่อเรียกกระแส ตอนนี้ก็ปรับแต่งใบหน้าที่คล้ายกันนั้นให้ดูเหมือนขึ้นมาอีกหน่อยจนเป็นหกเจ็ดส่วน
"เธอเต็มใจเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
ซูซือเหยาได้ยินเสียงของเขา ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
ชุดที่เธอสวมใส่นั้นบางเบา ลมหนาวจากแอร์พัดกระทบผิวจนขนลุกซู่