บนโซฟา เชิ่งจิงเยว่กอดเจียงโจวโจวแน่น ซบหน้าลงบนซอกคอของเธอ
ทั้งน้อยใจ ทั้งไม่ลืมฟ้องไปด้วย
“โรงแรมมานี่ขับรถแค่ 15 นาทีเองนะ แต่คุณใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะมา นี่คุณไม่แคร์ผมแล้วใช่ไหม”
“เศร้าจังเลย พี่ลองจับใจผมดูสิ มันรู้สึกเย็นวาบยังไงไม่รู้”
เขาจับมือเจียงโจวโจวล้วงเข้าไปในเสื้อสูท กดลงบนตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้น
ผ่านเสื้อเชิ้ต อุณหภูมิร่างกายร้อนจนน่าตกใจ
เจียงโจวโจวฉวยโอกาสลูบคลำเพิ่มอีกสองสามที แล้วถามว่า “แล้วไง ไม่เห็นรำคาญที่ฉันคอยจู้จี้จุกจิกแล้วใช่ไหม”
สีหน้าเจ้าเตี่ยนน้อยฉายแววไม่เป็นธรรมชาติไปชั่วขณะ เขาแนบหน้าทั้งหน้าเข้ากับลำคอขาวเนียนของเจียงโจวโจว ริมฝีปากคลอเคลียเบาๆ
“ผมอยากให้คุณจู้จี้จุกจิกผมแรงๆ อยากให้พี่โกรธใส่ผม ใส่ไฟใส่ผม แล้วก็ทุบผม ด่าผม”
เจียงโจวโจว “…”
ไอ้หมอนี่ไปเปิดปุ่มเอ็มแปลกๆ อะไรอีกแล้วรึไง!
ทันใดนั้นเอง ตรงซอกคอก็รู้สึกเจ็บแปลบจางๆ
ปลายลิ้นเลียบนรอยแดงสดนั้น ค่อยๆ บรรเทาความเจ็บจางๆ
เจ้าหนูตัวดีผู้ก่อเหตุยังตื้อไม่เลิกไม่รา พร่ำว่า “แบบนั้นผมจะรู้สึกว่าพี่แคร์ผมมากไง”
เจียงโจวโจวพูดไม่ออก
ช่างเถอะ สมองเขาก็ไม่ปกติมาตั้งแต่วันแรกแล้ว!
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการออดอ้อนของเจ้าเตี่ยนน้อย เจียงโจวโจวก็ประคองใบหน้าเขาด้วยสองมือพลางปลอบว่า “เป็นไปได้ยังไง พี่แคร์นายมากเลยนะ! แถมพี่ก็ไม่เคยทนใจทำให้นายโกรธ นายทนทำร้ายหรือด่านายได้ด้วย”
พอได้ยินสิ่งที่ตัวเองอยากฟัง คุณชายน้อยก็ยกยิ้มมุมปากสูงเชียว
แต่แล้ววินาทีต่อมา…
“พี่ครับ ผมรู้สึกตัวร้อนๆ ยังไงไม่รู้”
ร่างกายของเขาร้อน ลมหายใจที่พ่นออกมาเหมือนคลื่นความร้อน พวยพุ่งกระทบใบหน้าเจียงโจวโจวเบาๆ
“สงสัยเหล้าที่ดื่มไม่สะอาด”