เมื่อรอบตัวเงียบสงบจนได้ เจียงโจวโจวก็แผดเผยธาตุแท้ออกมา
สองมือประถือมะพร้าวไว้แน่น จิบน้ำทางหลอดทีละน้อย แล้วเป็นระยะ ๆ ก็เตะทรายใส่โจวเสียนกระหน่ำไปทีหนึ่ง
“โทษนายแหละ ถ้าไม่ใช่นายตั้งใจจูบเข้าที่เอวฉัน ฉันก็ได้ใส่บิกินี่ของฉันแล้ว”
โจวเสียนมองแก้มป่อง ๆ ของเธอ ก็หัวเราะเบา ๆ “รู้อยู่แล้วว่าเป็นพระเอกเฉพาะในบ้าน”
ต่อหน้าคนอื่นเป็นขนมปังนุ่ม แต่ต่อหน้าเขากลับชิงชังเหยียบหัว อวดเก่อวดดีสุดฤทธิ์
“ไป เดี๋ยวพาไปเปลี่ยนบิกินี่ก่อน แล้วเราไปเล่นที่อื่นกัน”
วันนี้เขายั่วโมโหคนนี้เสียแล้ว ต้องหาทางอื่นชดเชยให้กลับมา
เจียงโจวโจวคิดว่าโจวเสียนใจดีขึ้นซะแล้ว แต่พอเปลี่ยนบิกินี่ใหม่เสร็จในบ้านพักตากอากาศ สิ่งที่โจวเสียนพาเธอไปกลับคือสระว่ายน้ำ
โซนส่วนตัวที่ไม่เปิดให้คนภายนอก ไม่มีใครเข้าใกล้
แสงแดดส่องผ่านใบปาล์ม เงารางรังส่องลงมาเป็นหย่อม ๆ
น้ำในสระใสสะอาด ผิวน้ำสะท้อนแสงระยับ ดุจกระจกเงารูปใหญ่ยักษ์
สระก็สระเถอะ! เจียงโจวโจวยอมรับได้เพียงเท่านี้
เธอนั่งลงริมสระ ปลายเท้านวลนุ่มแตะผิวน้ำเบา ๆ ความเย็นชื่นใจค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมาทีละนิด
แต่เธอไม่รีบลงน้ำ กลับถอดโซ่สีเงินบางเบาที่ข้อเท้าออก แล้วโยนลงสระไปตรง ๆ
หยดน้ำกระเซ็นขึ้นเป็นระลอกคลื่นเล็ก ๆ กระจายออกเป็นวง
เจียงโจวโจวชำเลืองมองโจวเสียน แล้วสั่ง “ไป เอามันมาคืนฉัน”