ในนิยาย สืออู๋เป็นแฟนเก่าตัวร้ายของพระเอกอย่างเสิ่นทิงหลาน ทั้งเอาแต่ใจและเห็นแก่เงิน อาศัยหน้าตาสวยล้ำคอยชี้นิ้วสั่งพระเอกสารพัด แถมยังก่อเรื่องไม่เว้นวัน คอยกลั่นแกล้งนางเอก
หลังถูกพระเอกบอกเลิก สืออู๋ยังวางยาเขา หวังจะตั้งท้องลูกของเขา แล้วใช้ลูกเป็นใบเบิกทางเพื่อยกระดับฐานะ
เสิ่นทิงหลานถูกนางร้ายวางยาและย่ำยีสารพัดตลอดทั้งคืน จนแทบสูญเสียความสามารถในการมีบุตร
ต่อมา พระเอกได้พบกับนางเอกสาวใสแสนฉลาดและเข้มแข็งอย่างเย่โม่โม่ ภายใต้การดูแลเอาใจใส่ของเธอ เขาจึงเรียกศักดิ์ศรีความเป็นชายกลับคืนมาได้
ทั้งคู่เริ่มต้นความรักอันแสนรันทดสุดซับซ้อน และมีสัมพันธ์กันอย่างเร่าร้อนในทุกสถานที่
ส่วนนางร้ายสืออู๋ แม้จะวางยาเสิ่นทิงหลาน แต่เพราะไม่ใช่ช่วงไข่ตก จึงไม่ได้ตั้งท้องลูกของเขา
สืออู๋ไม่ยอมแพ้ อาศัยหน้าตาสวย ๆ ไปหลอกคบผู้ชายทางอินเทอร์เน็ต จี้อวี้ หนุ่มมหาวิทยาลัยใสซื่อที่เพิ่งกลับจากเรียนต่อต่างประเทศ เธอใช้คำหวานล่อลวงให้เขาขึ้นเตียงด้วย หลอกเอาทั้งตัวและเงินทองของเขา จนในที่สุดก็ตั้งท้องสมใจ
สืออู๋ยิ้มหน้าบาน ลูบท้องที่กำลังตั้งครรภ์ แล้วแอบไปงานเลี้ยงบ้านตระกูลเสิ่น หวังบีบให้เสิ่นทิงหลานยอมรับเด็กในท้อง
ใครจะคิดว่าหนุ่มมหาวิทยาลัยใสซื่ออย่างจี้อวี้กับเสิ่นทิงหลานจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แถมหนุ่มน้อยที่เธอคิดว่าเป็นลูกหมาตัวน้อยแสนสดใสจากครอบครัวนักเลง ยังเป็นพวกใจดำมือโหดอีกต่างหาก!
สาว ๆ เอ๊ย ซวยแล้ว! นี่มันฉากแหกโค้งขายหน้าครั้งใหญ่ชัด ๆ!
ท้ายที่สุด นางร้ายสืออู๋ถูกเสิ่นทิงหลานผู้โหดเหี้ยม กับจี้อวี้หนุ่มมหาวิทยาลัยใสซื่อที่ถูกหญิงเจ้าชู้หลอกความรู้สึก จนกลายเป็นหมารับใช้ของนางเอกเพราะได้รับการปลอบโยนจากเย่โม่โม่ ร่วมมือกันตัดแขนตัดขา แล้วจับเธอดองไว้ในไหเหล้าทำเป็นหุ่นมนุษย์ ก่อนโยนลงคูน้ำเน่าให้หนูกัดกิน…
ตอนนั้นพอเห็นจุดจบอันน่าอนาถของตัวร้ายที่ชื่อเดียวกับตัวเอง สืออู๋ก็โกรธจนร้องลั่นว่า “โหดร้ายเกินไปแล้วทุกคน!”
ถึงนางร้ายจะทำชั่ว แต่ก็ไม่ได้สมควรตายเสียหน่อย
พระเอกเสิ่นทิงหลานกับลูกพี่ลูกน้องอย่างจี้อวี้ สองหนุ่มตระกูลมหาเศรษฐีวิปริต ใช้วิธีจัดการสืออู๋โหดเกินไปจริง ๆ!
ถ้าเธอทะลุเข้าไปในนิยายได้ เธอจะตบหน้าพวกเขาคนละฉาดแน่นอน!
ตอนนั้นสืออู๋ระบายใส่นิยายเล่มนั้นอย่างบ้าคลั่ง
แต่จู่ ๆ นิยายเล่มนั้นก็เปล่งแสง แล้วดูดสืออู๋เข้าไป เธอทะลุมิติมาอยู่ในนี้แบบงง ๆ
แถมยังถูกบังคับผูกมัดกับระบบ【รวยระเบิด】อะไรสักอย่าง ซึ่งสั่งให้เธอสวมบทแฟนเก่าตัวร้ายที่เห็นแก่เงินของพระเอก
ระบบเตือนอย่างเคร่งขรึมว่าสืออู๋ต้องดำเนินเรื่องตามต้นฉบับให้จบ ไม่อย่างนั้นจะถูกลบให้หายไป…
เฮ้อ ชีวิตน่าสงสารจริง ๆ!
พอนึกถึงจุดจบอันน่าอนาถของนางร้าย สืออู๋ก็ใจสั่นขึ้นมา
ให้ตายสิ เสิ่นทิงหลานดูเป็นคุณชายผู้ดีอ่อนโยนขนาดนั้น ใครจะคิดว่าจะโหดได้ขนาดนี้
เสิ่นทิงหลานเป็นทายาทเพียงคนเดียวของกลุ่มทุนตระกูลเสิ่น เป็นอัจฉริยะด้านการเรียน อายุ 22 ปี แต่เรียนปริญญาโทปีสามแล้ว เป็นประธานนักศึกษาของวิทยาลัยเซิ่งหลาน ได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันทั้งในและต่างประเทศนับไม่ถ้วน เขาคือคุณชายไฮโซต้นแบบ ทายาทตระกูลใหญ่ทั้งหลายต่างแย่งกันจนหัวแทบแตกเพื่อแต่งงานกับเขา
แต่สืออู๋รู้ว่าเสิ่นทิงหลานตัวจริงมืดมนสุดขีด ยึดติดอย่างผิดปกติ แถมยังเป็นคนเลวโดยสันดาน
เขามีไอคิวสูงลิ่วและมีบุคลิกภาพผิดปกติแบบละเมิดบรรทัดฐาน หรือก็คือบุคลิกต่อต้านสังคม เพียงแต่เขาเก่งเรื่องเสแสร้ง คนทั่วไปจึงดูไม่ออก
ใครที่ไปหาเรื่องเขา ต่อให้ครอบครัวพังพินาศก็ยังถือว่าโชคดี ส่วนมากมักหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
จี้อวี้เองก็ไม่ใช่คนดีอะไร หนุ่มหล่อสดใสมีชีวิตชีวา ดูไม่มีพิษภัย แถมเรียกนางร้ายว่า “พี่สาว” ทุกคำ ทำท่าเชื่อฟังสุด ๆ ใครจะคิดว่าเขาจะวิปริตเหมือนกัน
สองคนนี้เป็นอาชญากรที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึงชัด ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว!
สืออู๋เตือนตัวเองเงียบ ๆ ว่าห้ามไปข้องเกี่ยวกับสองคนนี้ให้มาก ทำภารกิจเสร็จแล้วต้องรีบเผ่น
ที่จริงสืออู๋ในนิยายต้นฉบับไม่ได้เป็นแฟนของเสิ่นทิงหลานจริง ๆ แต่เป็นแฟนคลับโรคจิตที่คอยตามติดเขา
เพราะเสิ่นทิงหลานมีบอดี้การ์ดมากมาย สืออู๋จึงไม่มีทางเข้าใกล้เขาได้
นางร้ายสืออู๋เลยพยายามทุกวิถีทางจนแอบถ่ายรูปเสิ่นทิงหลานได้ จากนั้นก็เอารูปเขาไปตัดต่อให้ดูเหมือนถ่ายคู่หวานชื่น แล้วเอาไปอวดใครต่อใครว่าตัวเองเป็นแฟนของเสิ่นทิงหลาน เพื่อให้คนอื่นอิจฉาและเติมเต็มความทะนงตัวของตัวเอง
แต่เสิ่นทิงหลานกลับไม่ได้เอาเรื่อง ไม่รู้ว่าเพราะขี้เกียจใส่ใจคนตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ หรือมีเหตุผลอื่นกันแน่
และสืออู๋ก็ดันทะลุมิติมาในวันที่นางร้ายแอบถ่ายรูปเสิ่นทิงหลานพอดี
…
วันนั้นนางร้ายตัวจริงปีนขึ้นไปบนต้นการบูรสูง 10 เมตรเพื่อแอบถ่ายเสิ่นทิงหลาน ทั้งโดนยุงและแมลงกัดต่อย มือยังต้องถือเลนส์ซูมยาวเฟื้อยจนเมื่อยล้า แถมยังถูกแดดเผาตลอดทั้งวัน จนหมดแรงและหมดสติไป
สืออู๋ทะลุมิติมาในจังหวะนั้น พอลืมตาขึ้นก็เห็นตัวเองกำลังนอนคว่ำพาดอยู่บนกิ่งไม้ แบกกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่แอบถ่ายคนอยู่
ในกล้องยังมีรูปที่ร่างเดิมถ่ายไว้เมื่อครู่
เสิ่นทิงหลานเดินออกมาจากห้องออกกำลังกายของโรงแรม หยาดเหงื่อไหลตามร่องกล้ามหน้าท้องที่แบ่งเป็นลอนชัดเจน ภาพคมชัดจนเห็นไฝเม็ดเล็กตรงเอวด้านข้างของเขา
ชั่วพริบตาเดียว สืออู๋ปวดหัวแทบระเบิด เนื้อเรื่องในนิยายทะลักเข้ามาในสมอง
พระเจ้า เธอตามกระแสทะลุมิติมาอยู่ในนิยายทันสมัยแล้ว แถมยังได้ระบบ【รวยระเบิด】ลึกลับติดตัวมาด้วย!
พอมองใบหน้าด้านข้างของพระเอกที่หล่อร้ายราวกับปีศาจในกล้อง แถมยังมีรูปกล้ามท้องชวนใจเต้น สืออู๋ก็หน้าแดงทั้งเขินทั้งทำตัวไม่ถูก
วันแรกที่ทะลุมิติมา เธอก็เห็นพระเอกจนหมดแล้ว ภารกิจเริ่มต้นได้เร้าใจเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?
สืออู๋ก้มมองพื้นอีกครั้ง ยอดไม้ไหวเอน โลกหมุนกลับหัว ความรู้สึกเวียนหัวพุ่งเข้าจู่โจมทันที จนเธอตกใจแทบพลัดตกจากต้นไม้
โห ต้นไม้สูงขนาดนี้ ร่างเดิมปีนขึ้นไปได้ยังไง เป็นลิงหรือไง?
“ฮือ ๆ…”
สืออู๋ที่กลัวความสูงหน้าซีดเผือด พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ดังออกมา
ผิวของเธอขาวเนียนเกินไป ตอนนี้แขนกับน่องที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีตุ่มแดงจากแมลงกัดเต็มไปหมด ทั้งคันทั้งเจ็บ เกาจนเป็นแผลเลือดซิบ
การทะลุมิติมาของเธอช่างลำบากเหลือเกิน
สืออู๋ตะโกนเรียกระบบอย่างบ้าคลั่ง “เจ้ารวย นายเสกบันไดให้ฉันได้ไหม?”
【รวยระเบิด】ระบบ: [ขออภัยค่ะ โฮสต์คนเก่ง ยอดเหรียญของคุณไม่พอแลกไอเทม ขอแนะนำให้ขอความช่วยเหลือจากพระเอกในต้นฉบับอย่างเสิ่นทิงหลานค่ะ ตอนนี้เขากำลังรับประทานอาหารอยู่บนระเบียงชั้นสองของโรงแรมหกดาว ห่างจากคุณ 300 เมตร]
“ไปให้พ้น” สืออู๋กัดฟันกรอด “ฉันจะรออีกสักพัก ให้ยามข้างล่างเดินไปก่อน แล้วฉันก็จะ…”
ยังพูดไม่ทันจบ กิ่งไม้ใต้เท้าก็ส่งเสียง “เป๊าะ” ดังขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น
สืออู๋ตัวแข็งทื่อ ก้มลงเห็นปลายรองเท้าของตัวเองกำลังกดอยู่บนกิ่งไม้ขนาดเท่านิ้วโป้ง มีกะหล่ำปลีตัวเขียวปี๋เกาะอยู่บนกิ่งนั้น
“กรี๊ดดดด…”
ต้นการบูรสูง 10 เมตรสั่นไหวอย่างรุนแรง
สืออู๋กลัวสัตว์ตัวนิ่มอย่างหนอนสุดขีด จึงหดตัวหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ดันเหยียบพลาดจนเท้าหลุด
กล้องสะท้อนภาพบินหลุดจากอ้อมอกสืออู๋ ตกกระแทกพื้น
ส่วนตัวเธอเองกลับกอดลำต้นไม้แน่นเหมือนหมีโคอาลา ห้อยอยู่ตรงนั้นในท่าที่น่าอับอายสุด ๆ ขาเรียวขาวทั้งสองข้างลอยคว้างเตะไปมา
“ช่วยด้วย…ฮือ…ช่วยด้วย!”
น่าอายสุด ๆ ไปเลย
สืออู๋ซุกหน้ากับเปลือกไม้หยาบ ๆ ไหล่เริ่มสั่นกระตุก
หยดน้ำตาเม็ดโตปนกับเหงื่อไหลลงมา แสบแก้มจนทั้งเจ็บทั้งคัน
“ฮือ ๆ…”
สืออู๋ผู้น่าสงสารร้องไห้จนสะอึก “เจ้ารวย ฉันไม่อยากทะลุมิติมาแล้ว ฉันอยากกลับบ้าน…”
【รวยระเบิด】: [โฮ่ง ๆ โฮสต์ผู้น่าสงสาร อย่ากลัวนะ อดทนอีก 15 นาที ระบบตรวจพบว่าพระเอกในต้นฉบับ เสิ่นทิงหลาน กำลังเข้ามาใกล้ ห่างจากคุณ 50 เมตร ขอแนะนำให้จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย แล้วคว้าโอกาสไว้ค่ะ]
“เจ้ารวย หุบปากไปเลย!”
“ใครอยู่ข้างบน?”
เสียงผู้ชายทุ้มต่ำกังวานไพเราะเป็นพิเศษ แต่แฝงความระแวดระวังดังสะท้อนขึ้นกลางอากาศ
สืออู๋มองลงไปผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ เกือบจับกิ่งไม้ไม่อยู่—
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น
เขาสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ดูมีเสน่ห์ชวนให้ใจสั่นราวกับหลุดออกมาจากหน้ากระดาษ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น คำว่า “สง่างามผุดผ่อง” ก็มีตัวตนขึ้นมาทันที ดวงตาหงส์ฉ่ำวาวหรี่ลงเล็กน้อย มองมาทางเธอ
เสิ่นทิงหลาน
พระเอกนิยายวัยเรียนที่ภายนอกอ่อนโยนดุจหยก แต่ภายในโหดเหี้ยมและยึดติดอย่างผิดปกติ ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเป็นตัวเป็นตน หล่อกว่าคำบรรยายเสียอีก…
“ฉะ ฉัน…” สืออู๋ตื่นเต้นจนมือสั่นหนักกว่าเดิม “พี่คะ ฉันลงไปไม่ได้…”
เสิ่นทิงหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาลึกล้ำจ้องมองเธอ
หญิงสาวสวมเสื้อสีชมพูคอกลมแขนพองเข้ารูปช่วงเอว กระโปรงยีนส์สั้นสีฟ้า ผมรวบเป็นจุกกลมเล็ก ๆ ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือขาวผ่องราวหยก มีหยาดน้ำตาเกาะพราว ดูน่าสงสารจับใจ เพราะสองมือกำกิ่งไม้แน่น เสื้อผ้าจึงร่นขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเอวบางขาวผ่องจนเหมือนเปล่งแสง ขาเรียวงามทั้งสองข้างยาวตรงจนแทบละสายตาไม่ได้
บอดี้การ์ดชุดดำที่ตามหลังเสิ่นทิงหลานมาทำหน้าดุร้าย คิดจะก้าวเข้ามา แต่เขายกมือห้ามไว้
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลายิ่งแหงนหน้าขึ้น แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดลงบนแนวกรามได้รูปของเขา แผ่ประกายอ่อนโยนออกมา “น้องสาว ต้องให้ช่วยไหม?”
สืออู๋พยักหน้าอย่างเหม่อลอย
เรื่องหลังจากนั้นเธอจำไม่ค่อยได้
จำได้แค่ว่าบอดี้การ์ดของเสิ่นทิงหลานไปหาบันไดพับได้มาจากไหนไม่รู้ แล้วเอามาพิงไว้ใต้ต้นไม้
เสิ่นทิงหลานปีนขึ้นมารับเธอด้วยตัวเอง
เขาหยุดอยู่ต่ำกว่าสืออู๋ครึ่งเมตร เงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างอ่อนโยน
พออยู่ใกล้กัน ใบหน้าของพระเอกก็ยิ่งหล่อกระแทกตา—
ผิวขาวเย็น ขนตายาวดุจขนกา ริมฝีปากสีชมพูกุหลาบ หล่อมากจริง ๆ
หัวใจดวงน้อยของสืออู๋เต้นตึกตัก ให้ตายเถอะ หนุ่มหล่อหลุดมาจากการ์ตูนไม่เคยหลอกกันเลย ถ้าอยู่ในโลกจริง หน้าตาแบบนี้ขึ้นเทรนด์ร้อนแรงได้สามวันสามคืนแน่!
ตอนเสิ่นทิงหลานยื่นมือมาโอบเอวสืออู๋ กลิ่นหอมสะอาดเย็นสดชื่นของเขาก็โอบล้อมเธอไว้จนตัวแข็งทื่อไปหมด
“ไม่ต้องกลัว…” เขากอดเธอไว้แล้วพูดเสียงเบา ลมหายใจร้อนผ่าวปัดผ่านใบหูของสืออู๋ “น้องสาว กอดพี่แน่น ๆ”
พูดจบ แขนเรียวยาวของเสิ่นทิงหลานก็สอดผ่านข้อพับเข่าของสืออู๋ อีกมือประคองแผ่นหลังเธอไว้อย่างมั่นคง
ทันทีที่ถูกเขาอุ้มขึ้น สืออู๋ก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย “ขอโทษนะ รบกวนแล้ว ฉันลงไปเองได้ไหม?”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่พาลงไป” เสิ่นทิงหลานเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนอุ้มเธอเดินลงไปทันที
สืออู๋ร้องตกใจ มือขาว ๆ ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน จึงได้แต่กำเสื้อบริเวณอกของเขาแน่น “ขอบคุณนะ…”
เสิ่นทิงหลานกระชับแขนที่อุ้มสืออู๋แล้วหัวเราะเสียงดัง “เกรงใจเกินไปแล้วน้องสาว การช่วยเหลือคนอื่นเป็นคุณธรรมที่ชาวประเทศเอชมีติดตัวมาตั้งแต่เกิด”
บอดี้การ์ดที่ยืนข้าง ๆ ได้ยินแล้วอดกระตุกมุมตาไม่ได้ คุณชายพูดแบบนี้ไม่รู้สึกหน้าแดงบ้างเหรอครับ?
เมื่อสองวันก่อนยังมีผู้บริหารคนหนึ่งที่ถูกคุณชายเล่นงานจนบ้านแตกสาแหรกขาด คุกเข่าต่อหน้าคุณชาย ขอร้องให้ไว้ชีวิต แต่คุณชายกลับเหยียบมือเขาจนหัก แล้วเดินผ่านไปหน้าตาเฉย ไม่เห็นพูดแบบนี้เลย
บันไดแคบมาก
เสิ่นทิงหลานอุ้มสืออู๋ลงบันได หลังตรงผึ่งผายแทบจะแนบกับยอดไม้
ใบหน้าของสืออู๋ถูกบังคับให้ซุกอยู่ตรงซอกคอของเขา เธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ รู้สึกได้ถึงอกที่ขยับขึ้นลงเบา ๆ จนใบหูร้อนผ่าว
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าไหล่ของผู้ชายแข็งขนาดนี้ แม้มีเสื้อเชิ้ตกั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงแนวกล้ามเนื้อ เอวกับหน้าท้องเกร็งออกแรง ทุกก้าวที่อุ้มเธอลงบันไดมั่นคงไม่มีพลาด
พอเท้าแตะพื้น สืออู๋ก็ขาอ่อนแทบทรุดลงไป น้ำตาจากความหวาดกลัวยังค้างอยู่ตรงหางตา
เสิ่นทิงหลานประคองเธอไว้ทัน แล้วนั่งยอง ๆ ลงมาให้สายตาอยู่ระดับเดียวกัน
“จิ๊ ร้องไห้จนเป็นแบบนี้เลยเหรอ?” ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งออกจากกระเป๋า กดลงบนแก้มของสืออู๋เบา ๆ แล้วค่อย ๆ ซับคราบน้ำตาให้ ท่าทางอ่อนโยนสุด ๆ
ใบหน้าของสืออู๋แดงก่ำ เธอกัดริมฝีปากแล้วพูดอึกอัก “ขะ ขอบคุณค่ะ”
เธออายเกินกว่าจะสบตาพระเอก จึงไม่ทันสังเกตว่าดวงตาอ่อนโยนของเสิ่นทิงหลานเปลี่ยนเป็นร้อนแรงและหม่นมืด จ้องริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอไม่วางตา
เสิ่นทิงหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะตุ่มยุงกัดบนแก้มเธอผ่านผ้าเช็ดหน้า “น่าสงสารจัง แก้มน้องโดนยุงกัดจนเป็นรอยหมดแล้ว คันไหม?”
คันสิ
ทั้งคันทั้งเจ็บ ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด
แต่ตอนนี้สืออู๋ไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น
เธอถูกเสิ่นทิงหลานกอดไว้ในอ้อมแขน ปลายจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่ชวนให้หัวใจเต้นแรง สมองมึนงงจนไม่ทันสนใจระบบที่กำลังรัวข้อความขึ้นมา
“เอ่อ กล้องของฉัน…” สืออู๋พูดติดอ่างแล้วชี้ไปที่พื้น
บอดี้การ์ดเก็บกล้องที่ตกลงมาได้แล้ว กำลังเปิดดูรูปด้านใน
พอเลื่อนไปเจอรูปหนึ่ง สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที เขายกกล้องขึ้นเตรียมฟาดลงพื้น “คุณชาย เธอกล้าแอบถ่ายคุณ!”
“อาเฉิง”
เสิ่นทิงหลานไม่แม้แต่จะหันกลับมา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน แต่บอดี้การ์ดกลับชะงักกึก
เขาส่งกล้องมาให้ด้วยท่าทางหวาดหวั่น
เสิ่นทิงหลานรับกล้องมา นิ้วยาวเรียวสวยไล่แตะอยู่สองสามครั้ง
บนหน้าจอเป็นภาพเขาเพิ่งออกกำลังกายเสร็จตอนพลบค่ำ กำลังเดินจากระเบียงโรงแรมเข้าไปในห้อง หยาดเหงื่อไหลลงตามร่องกล้ามหน้าท้อง ใต้แสงไฟอุ่น ๆ ผิวมีประกายชุ่มวาวบางเบา
สืออู๋อยากแทรกตัวลงไปในรอยแยกบนพื้น “ไม่ใช่นะ ฉัน…”
“ถ่ายได้สวยดี”
เสิ่นทิงหลานกลับยิ้ม ก่อนส่งกล้องคืนให้เธอ ตอนก้มลงลมหายใจของเขาปัดผ่านปลายหู “น้องสาวจัดองค์ประกอบภาพนิ่งดีมาก แค่แสงมืดไปหน่อย คราวหน้าพี่จะให้ อาเฉิงเปิดไฟให้”
สืออู๋: “…”
เธออ้าปาก อยากพูดว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบถ่ายนาย” แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ร่างเดิมตั้งใจแอบถ่ายจริง ๆ
เธอทะลุเข้ามาอยู่ในร่างของนางร้ายคนนี้ ต่อให้แก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้น
เสิ่นทิงหลานทำเหมือนไม่เห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเธอ เขานั่งยองลงอีกครั้ง หยิบเสื้อคลุมเครื่องแบบที่พาดอยู่บนข้อพับแขนมาคลุมไหล่ให้เบา ๆ
เสื้อตัวนอกยังมีไออุ่นเฉพาะตัวของเขา ขนาดใหญ่จนแทบห่อสืออู๋ไว้ทั้งตัว
“น้องสาว”
เสิ่นทิงหลานช่วยเก็บปอยผมที่หลุดลงมาทัดไว้หลังหู ปลายนิ้วเฉียดใบหูสวยของเธออย่างแผ่วเบา
“ปีนขึ้นไปสูงขนาดนั้นทำไม ไม่ปลอดภัยเลย โตขนาดนี้แล้วต้องรู้จักดูแลตัวเองนะ พี่ชื่อเสิ่นทิงหลาน เรียนปริญญาโทปีสามที่ภาควิชาคอมพิวเตอร์ วิทยาลัยเซิ่งหลาน เธอชื่ออะไร เรียนอยู่ที่ไหน?”
ปลายหูของสืออู๋แดงจนแทบมีเลือดหยด “ฉันชื่อสืออู๋ เป็นนักศึกษาวิทยาลัยเซิ่งหลานเหมือนกัน เพิ่งขึ้นปีหนึ่งปีนี้ ขอโทษนะคะ รุ่นพี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”
“ชื่อน้องเพราะดีนะ แต่เธออยากถ่ายรูปพี่ใช่ไหม?”
เสิ่นทิงหลานยิ้มอีกครั้ง ดูสุภาพอ่อนโยนและสง่างามราวคุณชายจากตระกูลใหญ่ที่หลุดออกมาจากภาพโฆษณา
แต่สืออู๋ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกใจคอไม่ดีอยู่หน่อย ๆ
“น้องสาว ถ้าอยากถ่ายพี่ก็บอกกันตรง ๆ ได้นี่”
เสิ่นทิงหลานพับผ้าเช็ดหน้าแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเธอ ดวงตาสีอำพันจ้องมองเธอนิ่ง “แค่ยอมเป็นแฟนพี่ก็พอ”
สืออู๋อึ้งไป จ้องมองเขาตาค้าง “อะ อะไรนะ?”
เธอรู้สึกแค่ว่าพระเอกคนนี้ไม่เหมือนในนิยายเลย
เสิ่นทิงหลานในนิยายทั้งเย็นชาและโหดเหี้ยม เกลียดนางร้ายอย่างสืออู๋สุดขีด
ในต้นฉบับ นางร้ายสืออู๋แอบถ่ายรูปแล้วถูกเสิ่นทิงหลานจับได้ เขาสั่งให้บอดี้การ์ดทุบกล้องทิ้ง แถมยังโยนเธอลงทะเลสาบจำลองอันเย็นยะเยือก ทรมานจนแทบปางตาย
แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับดูสง่างามและสุภาพ แถมยังมีใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับหลุดมาจากการ์ตูน อ่อนโยนจนเกินไปด้วยซ้ำ
แบบนี้ยังเรียกว่าคนเลวโดยสันดานตรงไหน?
ระบบกรีดร้องลั่นอยู่ในหัวสืออู๋:【โฮสต์ รีบตอบตกลงเลย! มีประโยชน์ต่อความคืบหน้าภารกิจ!】
สืออู๋ถูกความหล่อของเสิ่นทิงหลานกระแทกจนมึนหัว แถมยังถูกดวงตาสีอำพันอ่อนโยนคู่นั้นจ้องนิ่ง สมองปั่นป่วนเป็นโจ๊ก เธอพยักหน้าไปอย่างไม่รู้ตัว
วินาทีต่อมา มือของเสิ่นทิงหลานก็ประคองท้ายทอยเธอไว้ เขาหัวเราะเบา ๆ “ถ้างั้น ตั้งแต่นี้ไปน้องสืออู๋ก็เป็นแฟนของพี่เสิ่นทิงหลานแล้วนะ เบบี๋ พี่จูบเธอได้ไหม?”
การกระทำของเขายังคงอ่อนโยนมาก ถึงกับใช้ฝ่ามือรองไว้ก่อนเพื่อกันไม่ให้เธอชนลำต้นไม้ด้านหลัง แต่คำพูดของเขากลับทำสืออู๋ตกใจสุดขีด
เพิ่งเจอกันก็จะจูบกันเลยได้ยังไง?
สืออู๋กำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่เสิ่นทิงหลานไม่ได้ถามความเห็นเธอจริง ๆ เพราะวินาทีถัดมา ริมฝีปากร้อนผ่าวของชายหนุ่มก็ประทับลงบนริมฝีปากสั่นระริกของสืออู๋อย่างเอาแต่ใจ…