พระเอกหนุ่มคลั่งจัดแห่งรั้วโรงเรียน คุณหนูแสนหวานหนีไม่พ้น

ตอนที่ 3 พระเอกหนุ่มคลั่งรักในรั้วมหาวิทยาลัย สาวน้อยแสนบอบบางหนีไม่พ้น

16 นาที· 3.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดกัน สืออู๋ก็รู้สึกเหมือนวิญญาณของตัวเองกำลังถูกเสิ่นทิงหลานดูดออกไป

จูบลึกสไตล์ฝรั่งเศสที่ยาวนานและเร่าร้อนอย่างแท้จริง ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดดูดดื่มกันไม่หยุด

สืออู๋ถูกเสิ่นทิงหลานจูบจนหายใจไม่ออก เธอจึงหดตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่เขากลับกดท้ายทอยเธอไว้แล้วดึงกลับมา

มือใหญ่ของเขาอีกข้างโอบเอวสืออู๋ ดึงเธอทั้งตัวเข้าแนบอก แล้วจูบลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร รอบ ๆ พวกเขาก็มีคนมายืนล้อมเป็นวง

ทั้งแขกที่ออกมาจากโรงแรมและนักเรียนที่เดินผ่าน ต่างพากันผิวปากโห่ร้องให้กำลังใจคู่รักที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

ใบหน้าเล็กของสืออู๋แดงก่ำ เธอออกแรงดันอกเสิ่นทิงหลานสุดแรง แต่กลับดันไม่ขยับ

ทั้งที่ดูผอมเพรียวแท้ ๆ แต่อกของเขากลับแข็งแกร่งเหลือเกิน

กว่าสืออู๋จะเบี่ยงหน้าหนีและได้หายใจ เธอก็หอบจนแทบขาดใจ ริมฝีปากบวมแดงเป็นเงาวาวชวนให้คิดไปไกล

“นะ...นายทำอะไรน่ะ?” เสียงหวานของสืออู๋สั่นเครือจนแทบจะร้องไห้ด้วยความโมโห “เสิ่นทิงหลาน คนตั้งเยอะแยะอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงจูบฉัน?”

เสิ่นทิงหลานก้มมองสาวน้อยที่กำลังพองขนใส่เขา นิ้วโป้งลูบผ่านริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ เกลี่ยความชุ่มชื้นตรงนั้นให้ทั่ว

สีอำพันในดวงตาเขาเข้มขึ้น ก่อนจะหัวเราะเสียงแหบพร่าด้วยความพึงพอใจ “ขอโทษนะเบบี๋ ฉันโสดมาสิบสองปี พอตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นก็เลยห้ามใจไม่ไหวจริง ๆ”

“คู่รักแสดงความใกล้ชิดกันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว อู๋อู๋”

เมื่อเสิ่นทิงหลานเรียกชื่อเธอ ปลายเสียงก็ยกขึ้นแผ่วเบา อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ “เบบี๋ เธอต้องชินกับเรื่องพวกนี้ไว้นะ ต่อไปเราจะใกล้ชิดกันมากกว่านี้อีก”

ในหัวของสืออู๋มีเสียงดังหึ่งขึ้นมา

เธอนึกถึงฉากชวนวาบหวิวในนิยายต้นฉบับ—

พระเอกมัดนางร้าย ปิดตาเธอ แล้วกลางดึกก็ดึงเธอออกจากผ้าห่ม กดกับหน้าต่างบานใหญ่แล้วจัดหนักจนแทบหมดแรง เธออดตัวสั่นไม่ได้

นั่นเป็นฉากเร่าร้อนสุดขีดระหว่างพระเอกกับนางเอก ไม่มีทางเกิดขึ้นกับเธอแน่!

เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายเพื่อทำภารกิจ จะเสียตัวไม่ได้

[คำเตือน: คะแนนความชอบที่พระเอกมีต่อนางร้ายพุ่งจาก -100 เป็น +80 สูงเกินค่าที่ระบบคาดการณ์ไว้]

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของ【รวยระเบิด】ดังขึ้นในหัว พร้อมส่งเสียงเตือนแหลมบาดหู: [กรุณาตั้งสติ โฮสต์ต้องทำภารกิจหาเงิน ไม่ใช่เส้นเรื่องความรัก!]

สืออู๋: “……”

เสิ่นทิงหลานจัดเสื้อคลุมให้เธออย่างอ่อนโยน จูงมือที่เย็นเฉียบของสืออู๋แล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนก้มถาม “เบบี๋ เย็นนี้อยากกินอะไร?”

“เสิ่นทิงหลาน...” สืออู๋เรียกชื่อเขาเสียงเบา

“เรียกพี่ทิงหลานสิ” เสิ่นทิงหลานเหลือบตามองเธออย่างเรียบเฉย

สืออู๋เงยหน้ามองเขา “พี่ทิงหลาน ฉันไม่อยากกินข้าว ฉันอยากกลับบ้าน...”

เสิ่นทิงหลานเอียงหน้ามองเธอ บีบกลางฝ่ามือเธอเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบเด็ก “กลับบ้านไหนล่ะ ตอนนี้อู๋อู๋เป็นแฟนฉันแล้ว ก็ต้องกลับบ้านกับฉันสิ ไปกันเถอะ แฟนตัวน้อยของฉัน พี่ทิงหลานจะพาไปจัดการตุ่มยุงกัดบนหน้าเธอก่อน แล้วค่อยพาไปกินข้าว”

สืออู๋: “……”

ช่วยด้วย ดาไฉ ตอนนั้นทำไมไม่บอกว่าพระเอกมีนิสัยชอบบังคับรักด้วย?!

สิ่งที่สืออู๋ไม่เห็นคือ ในชั่วขณะที่เธอหลุบตาลง รอยยิ้มอ่อนโยนตรงมุมปากของเสิ่นทิงหลานค่อย ๆ ลึกขึ้น แววตาหงส์ฉายประกายมุ่งมั่นจะครอบครองอย่างแทบจะหมกมุ่น!

【รวยระเบิด】: [อ้อ โฮสต์ ฉันลืมบอกไป พระเอกเสิ่นทิงหลานในนิยายต้นฉบับ ภายนอกอ่อนโยนสุภาพบุรุษ แต่จริง ๆ คลั่งรักและหวงจนแทบจะบ้า แนะนำให้โฮสต์รีบปรับตัว ถึงเนื้อเรื่องจะเบี่ยงไปนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร ขอแค่ทำภารกิจให้สำเร็จก็พอ สู้ ๆ นะ~]

[อีกอย่าง โฮสต์ต้องตั้งสติให้ดี! พระเอกถึงจะปากกับใจไม่ตรงกัน แต่รวยมากนะ! เราหาเงินให้ได้ 100 ล้านดอลลาร์ รอให้นางเอกปรากฏตัวแล้วค่อยเผ่นกัน! ถึงตอนนี้คะแนนความชอบที่พระเอกมีต่อเธอจะอยู่ที่ 85 แต่ความคืบหน้าภารกิจยังเป็น 0% โฮสต์คนสวย สู้ต่อไปนะ โฮ่ง~~!]

สืออู๋กรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง “ดาไฉ เธอว่า...เท่า...เท่าไรนะ?”

100 ล้านดอลลาร์เหรอ?

พระเจ้า! ต่อให้ฆ่าเธอแล้วเอาชิ้นส่วนร่างกายไปขาย ต่อให้เป็นนักต้มตุ๋นมือฉมังที่สุดในเมียนมาเหนือ ก็ยังทำภารกิจสุดหินนี้ไม่สำเร็จหรอก!

【รวยระเบิด】หัวเราะร่าอย่างซื่อ ๆ แล้วพูดต่อ: [ได้อยู่แล้ว โฮสต์ ในนิยายต้นฉบับพระเอกตกหลุมรักนางเอกเย่โม่โม่ จนทำให้เธอกลายเป็นเศรษฐีนีอันดับหนึ่งของเมืองเอ! ขอแค่พระเอกหลงเธอ เขาก็จะประเคนเงินให้ไม่ยั้ง อู๋อู๋คนสวย ตราบใดที่ยังไม่ตายก็ลุยให้เต็มที่! Come on, baby!]

สืออู๋ยกมือขึ้นลูบหน้าผากอย่างหมดแรง

มองใบหน้าหล่อเหลาจนแทบหยุดหายใจของเสิ่นทิงหลาน รอยยิ้มอ่อนโยนตรงมุมปากที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเงินก้อนมหาศาลที่เขาเปย์ให้...

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าภารกิจทะลุมิติเข้ามาในนิยายครั้งนี้ อาจยากกว่าที่คิดไว้เป็นร้อยเท่า

……

รถซูเปอร์คาร์พากานีสีทองอร่ามแล่นฉิวไปบนถนน ตัวถังโค้งเพรียวราวกับฉลามทองคำ พุ่งวาบเป็นแสงเจิดจ้า!

เสิ่นทิงหลานนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มือข้างหนึ่งวางบนพวงมาลัย นิ้วยาวเรียวราวหยกค่อย ๆ กำแน่น ข้อนิ้วแผ่แรงควบคุมอย่างไม่ใส่ใจ

แสงเงานอกหน้าต่างพาดผ่านใบหน้าด้านข้างของเขา ทำให้โครงหน้าหล่อสะอาดราวกับศักดิ์สิทธิ์นั้นกลายเป็นภาพสลับแสงและเงา

ตอนนี้มือข้างหนึ่งของเขาจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างกุมมือเล็กของสืออู๋ไว้แน่น

สืออู๋นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ สายตาเลื่อนจากใบหน้าด้านข้างของเขาไปยังเอวของเธอ ตรงจุดที่เคยมีรอยนิ้วมือจากตอนเขาบีบเอว จู่ ๆ แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

เธออดนึกถึงเมื่อคืนไม่ได้ มือคู่นี้กุมเอวเธอไว้แน่น ดึงเธอทั้งตัวเข้าไปฝังในโซฟา จูบร้อนผ่าวไล้จากกระดูกสันหลังลงไปเรื่อย ๆ ก่อนประทับลงบนแอ่งเว้าตรงเอวที่ไวต่อสัมผัส

ใบหูของสืออู๋ร้อนวาบ เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง แสร้งทำเป็นสนใจต้นอู๋ถงเก่าแก่ที่อยู่หน้าประตูโรงเรียน

เธอเบือนสายตาแล้วจิ้มเรียกระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง: 【ดาไฉ ไม่ปกติแล้ว แปลกเกินไปแล้ว】

เสียงอิเล็กทรอนิกส์น่ารักของ【รวยระเบิด】ดังขึ้น:

[ฮือว้าว! โฮสต์คนสวยก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม? เนื้อเรื่องมัน มัน มัน เบี้ยวไปนิดหน่อยจริง ๆ ด้วย!]

[พระเอกในนิยายต้นฉบับควรจะเย็นชากับนางร้ายปากร้ายใส่ แล้วโยนเช็คให้เธอไสหัวไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงจับมือเธอแน่นขนาดนั้นล่ะ? ฉันตรวจพบว่าคะแนนความชอบที่พระเอกมีต่อเธอพุ่งไปถึง 90 แล้ว!]

สืออู๋สูดหายใจลึก ข่มความลนลานไร้สาระในใจ “ก่อนหน้านี้ฉันทำตามที่เธอบอก ลองขอเลิกไปสองครั้ง ครั้งแรกฉันบอกว่า ‘เราไม่เหมาะกัน’ เขาก็โอนเงินให้ฉันรัว ๆ ครั้งที่สองฉันบอกเลิกกับเขา ดูเอาเองสิ เธอก็เห็นแล้วนี่...”

กลางฝ่ามือสืออู๋เริ่มชาเพราะถูกเสิ่นทิงหลานบีบไว้

เขาคงสังเกตได้ว่าเธอใจลอย จึงประสานนิ้วกับเธอแน่นขึ้น ราวกับประกาศบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

สืออู๋หลับตาลงอย่างอับอายปนโมโห “เขากดฉันกับหน้าต่างบานใหญ่แล้วจูบตั้งชั่วโมงเต็ม พอจูบเสร็จก็ถามทั้งตาแดง ๆ ว่า ‘เบบี๋พูดอีกทีสิ เธอไม่ชอบใครนะ?’ ฉันจะกล้าพูดได้ยังไง?”

【รวยระเบิด】เกาหัวอย่างงุนงง ก่อนจะฮึดฮัดส่งเสียงเชียร์ขึ้นมาอีกครั้ง: [ก็แค่เนื้อเรื่องเบี่ยงไปนิดเดียวเอง! เราต้องหาเงินอย่างเดียว เส้นเรื่องหลักห้ามเบี้ยวนะ โฮสต์คนเก่ง!]

[ดูรถพระเอกสิ รุ่นสั่งทำสีทอง พากานี ซอนดา มีคันเดียวในโลก มูลค่าหลักพันล้าน! อึก...อึก...อยากแทะตรารถทองคำสักคำจัง...]

เสียงน้ำลายสออย่างไม่รู้จักอายของระบบทำเอาสืออู๋ปวดหัว เธอหลับตาลงอย่างเอือมระอา “ยัยเด็กประถม เลิกน้ำลายไหลสักที หยดลงทะเลสำนึกของฉันแล้ว”

【รวยระเบิด】งอแงเสียงอ่อย: [ก็ฉันเป็นห่วงเธอนี่นา! โฮสต์คนสวย ตัวจริงเธอเป็นสาวน้อยผู้ใสซื่อไม่สนเงินทองก็จริง แต่ตอนนี้เธอเป็นนางร้ายหน้าเงินนะ!]

[เธอต้องเอาแต่ใจ ต้องโลภ ต้องทำให้พระเอกรำคาญ! พอเราเก็บ “เหรียญหน้าเงิน” ได้ครบตามที่ระบบกำหนดก็หนีได้แล้ว! ดูผลงานสามสัปดาห์ที่ผ่านมาของเธอสิ ใช้ได้เลยนะ~~]

ความจริงแล้ว สืออู๋ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินในโลกจริง

ในฐานะนักวาดการ์ตูนสาวอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงที่สุด เธอหาเงินได้ปีละสิบล้านตั้งแต่อายุ 18 แต่เงินทุกบาทมาจากการอดหลับอดนอนวาดต้นฉบับ มือซ้ายถือกาแฟ มือขวาถือยาหยอดตา พอไหล่อักเสบขึ้นมาก็ยกแขนแทบไม่ไหว

แต่เพราะเธอรู้ดีว่าการหาเงินนั้นลำบากแค่ไหน ตัวเลขมหาศาลในโทรศัพท์ตอนนี้ถึงทำให้สืออู๋ยิ่งรู้สึกเหมือนฝัน

สืออู๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้าต่างแชตเฟยซิ่นกับเสิ่นทิงหลาน:

【เอส.ทีแอล: เบบี๋ วันนี้อากาศร้อน ไปซื้อเครื่องดื่มคลายร้อนหน่อยนะ โอนเงิน 520000】

【สืออู๋: สติกเกอร์แมวน้อยทำมือรูปหัวใจ.jpg】

【เอส.ทีแอล: เบบี๋ วันนี้อากาศหนาว ไปซื้อเสื้อผ้าคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงสักสองสามชุดนะ โอนเงิน 1314520】

【สืออู๋: (☆^O^☆) ขอบคุณนะพี่ทิงหลาน】

【เอส.ทีแอล: เงินค่าขนมส่วนตัวของเบบี๋วันนี้ โอนเงิน 520000】

【สืออู๋: พี่คะ จุ๊บ ๆ】

【เอส.ทีแอล: เงินพิเศษให้เด็กดีมีความสุขในวันนี้ โอนเงิน 1314520】

【สืออู๋: แมวขาวจุ๊บแก้มแมวสีน้ำตาลตัวใหญ่.jpg】

เสิ่นทิงหลานจริงจังกับเวลาจนแทบเรียกว่าผิดปกติ เขาใช้เฟยซิ่นแค่โอนเงินเท่านั้น ถ้ามีเรื่องอะไรจะโทรหาเสมอ

เลื่อนดูประวัติแชตของทั้งคู่ลงไป มีแต่รายการโอนเงินก้อนโตเรียงเป็นแถวยาว เป็นระเบียบและเอาแต่ใจเหมือนเจ้าตัว แม้แต่คำว่า “คิดถึง” ก็ยังใช้การโอนเงินแทน

สืออู๋ดูยอดเงินคงเหลือ ตอนนี้มีเกือบยี่สิบล้านแล้ว

ในโลกจริงเธอต้องวาดงานทั้งวันทั้งคืนถึงจะหาเงินได้ปีละสิบล้าน แต่เสิ่นทิงหลานกลับใช้เงินกับเธอง่ายราวกับรดน้ำต้นไม้

สืออู๋จ้องเลขศูนย์เหล่านั้นแล้วใจลอยไปชั่วขณะ

เธอเป็นเด็กกำพร้าและรู้ดีว่าหาเงินไม่ง่าย เงินก้อนมหาศาลที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรงนี้จะไม่ทำให้ใจหวั่นไหวก็คงโกหก

แต่สติยังคงอยู่เหนือความรู้สึกเสมอ

สืออู๋รู้ว่าตัวเองเป็นเพียงคนทำภารกิจ ต่อให้ตัวละครในนิยายจะดีแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นแค่ตัวละครบนหน้ากระดาษ ส่วนพระเอกก็เป็นของนางเอกอยู่ดี

แต่ความใจกว้างของเสิ่นทิงหลานทำให้ภารกิจ “หน้าเงิน” ของสืออู๋มีหลักประกันขึ้นมาไม่น้อย

เสิ่นทิงหลานเหมือนจะรู้ว่าใจของสืออู๋ลอยไปไกลแล้ว เขาจึงใช้นิ้วบีบกลางฝ่ามือเธอเบา ๆ ดึงสติให้กลับมา

เขาหันหน้ามา น้ำเสียงนุ่มนวล “เบบี๋กำลังคิดอะไรอยู่ ถึงเหม่อขนาดนั้น หืม?”

สืออู๋สะดุ้งได้สติ ถึงรู้ว่ารถซูเปอร์คาร์จอดนิ่งอยู่หน้าประตู “วิทยาลัยเซิ่งหลาน” ตั้งแต่เมื่อไรแล้วก็ไม่รู้

ประตูโรงเรียนประดับลายสีทองอร่ามใหญ่โตโอ่อ่า นักเรียนตระกูลผู้ดีที่แต่งตัวหรูหราเดินเข้าออก ต่างมองรถซูเปอร์คาร์สีทองที่โดดเด่นเกินไปคันนี้อย่างสงสัย

สืออู๋ตกใจ รีบดึงมือเล็ก ๆ ของตัวเองออก “ไม่ได้คิดอะไรเลย พี่ทิงหลาน ถึงโรงเรียนแล้ว ฉันต้องกลับไปแล้ว”

พูดจบ เธอก็เอื้อมมือไปดึงที่เปิดประตูรถ

เสียง “กึก” ดังขึ้น ประตูรถล็อกแล้ว

วินาทีต่อมา เข็มขัดนิรภัยของสืออู๋ก็ถูกปลดดัง “แป๊ะ”

เสิ่นทิงหลานขยับตัวเร็วอย่างเหลือเชื่อ มือใหญ่แข็งแรงโอบเอวเธอไว้แล้วอุ้มเธอออกจากเบาะข้างคนขับอย่างง่ายดาย

สืออู๋รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง พอตั้งสติได้อีกที เธอก็นั่งคร่อมอยู่บนตักเสิ่นทิงหลาน แผ่นหลังแนบกับพวงมาลัยเย็นเฉียบอย่างเลี่ยงไม่ได้

“พี่ทิงหลาน!”

สืออู๋ตกใจจนรีบกดมือบนอกเขา “นี่มันหน้าโรงเรียนนะ! คนเยอะแยะเลย ทำแบบนี้ไม่ได้...”

เสียงของเธอค่อย ๆ เบาลง เพราะเสิ่นทิงหลานกำลังก้มมองเธอ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นดูเย็นชาเมื่ออยู่ในมุมย้อนแสง แต่กลับแฝงความงุนงงอย่างไร้เดียงสาอยู่หลายส่วน

เสิ่นทิงหลานจับปลายคางเรียวของเธอ นิ้วโป้งถูผ่านริมฝีปากล่าง ก่อนหัวเราะเสียงต่ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เบบี๋กลัวอะไรอยู่? คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอเหรอ? ฉันเป็นแฟนเธอนะ ถ้าเป็นเรื่องที่เบบี๋ไม่ชอบ ฉันไม่บังคับหรอก”

สืออู๋กัดริมฝีปากล่าง ดวงตากลมชุ่มน้ำจ้องเขาอย่างขุ่นเคือง “นายโกหก! คราวก่อนก็พูดแบบนี้ สุดท้าย...สุดท้ายนายกดฉันไว้ในรถ...”

เธอพูดต่อไม่ออก

ครั้งนั้นเสิ่นทิงหลานก็เป็นคนมาส่งเธอที่โรงเรียนเหมือนกัน เธอกลัวเพื่อนร่วมชั้นเห็น จึงให้เขาจอดรถห่างออกไปตรงมุมถนนด้านหลังวิทยาลัยเซิ่งหลาน

เสิ่นทิงหลานฉลาดจะตาย

ตอนนั้นเขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ตามใจเบบี๋” แต่พอดับเครื่องรถ เขาก็โถมตัวเข้ามา เบาะถูกปรับเอนลง ร่างทั้งร่างของเขากดทับเธอ แล้วจูบตั้งแต่หน้าผากไล่ลงไปถึงกระดูกไหปลาร้า ลิ้มลองเธอไปทั่วทุกส่วน

รอยแดงชวนให้คิดไปไกลบนร่างเธอครั้งนั้นกว่าจะจางก็ใช้เวลาสามวัน ทำให้เธอต้องใส่เสื้อคอสูงอยู่หลายวัน

ตอนนี้สืออู๋ฉลาดขึ้นแล้ว เธอเลือกลงจากรถตรงประตูใหญ่ของวิทยาลัยโดยเฉพาะ

ตรงนี้มีรถวิ่งขวักไขว่ ผู้คนเดินกันขวักไขว่ เขาคงไม่ถึงกับ...

ใครจะคิดว่าเสิ่นทิงหลานจะหัวเราะหึ ๆ บีบติ่งหูขาวนุ่มของเธอ แล้วเอ่ยพลางยกมุมปาก “เบบี๋ คราวก่อนใครกันที่บอกให้ฉันจอดก่อนถึงสองแยก กลัวคนเห็นว่าเธอลงจากรถฉัน? อู๋อู๋ แฟนเธอน่าอายขนาดนั้นเลยเหรอ หืม?”

สืออู๋รู้สึกผิดจนต้องเบือนสายตาหนี

ในนิยายต้นฉบับ นางร้ายก็ควรทำแบบนี้จริง ๆ ทั้งคบพระเอกเพื่อหลอกเอาเงิน ทั้งพยายามตัดความสัมพันธ์ให้ชัดเจน เพื่อปูทางให้นางเอกขึ้นมาแทนที่ในภายหลัง

แต่เธอลืมไปว่าเสิ่นทิงหลานเป็นใคร

รูปลักษณ์ภายนอกของผู้ชายคนนี้ดูศักดิ์สิทธิ์ บรรยากาศรอบตัวอ่อนโยนราวกับธารน้ำใส แต่ลึก ๆ แล้วเขาเป็นหมาใจดำที่คลั่งรักและชอบครอบครองชัด ๆ

บนโลกนี้ไม่มีเรื่องไหนที่เขาไม่กล้าทำ

“เบบี๋ วันนี้ฉันจอดรถไว้ตรงนี้”

เสิ่นทิงหลานพูดอย่างเอาแต่ใจ “ก็เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเธอ สืออู๋ เป็นแฟนของฉัน เสิ่นทิงหลาน!”

สิ้นเสียง มือที่กดท้ายทอยเธอไว้ก็กระชับแน่นขึ้นทันที

“อื้อ!”

เสิ่นทิงหลานก้มลงจูบเธอ

เส้นประสาทในหัวของสืออู๋ขาดผึง

หน้าโรงเรียนคนรวยมีผู้คนเดินผ่านไปมา รถหรูขับเข้าออก แต่เขากลับจูบเธอที่พวงมาลัยอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน

รูปลักษณ์ภายนอกของเสิ่นทิงหลานสะอาดบริสุทธิ์ราวหยก บุคลิกสง่างามราวธารน้ำใส แม้แต่ขนตายาวที่หลุบลงก็ยังทำให้เขาดูเปี่ยมเมตตาราวพระโพธิสัตว์

แต่เวลาจูบคน เขากลับเย้ายวนอย่างเหลือเชื่อ

ริมฝีปากและลิ้นอุ่นร้อนของเด็กหนุ่มแทรกผ่านฟันเธอ แล้วค่อย ๆ ไล้ไปทั่วทุกซอกมุมในปาก ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกับเธออย่างเร่าร้อน ความแตกต่างที่ชวนใจสั่นนั้น...

มือข้างหนึ่งของเขากุมท้ายทอยเธอไว้ นิ้วยาวเรียวสอดเข้าไปในเส้นผม เพื่อไม่ให้เธอเจ็บเพราะพวงมาลัย

อีกมือบีบเอวเธอไว้ ฝ่ามือร้อนผ่าวจนแทบแผดเผาผิวผ่านเสื้อผ้าเนื้อบาง

สืออู๋ถูกจูบจนร่างอ่อนระทวย ทำได้เพียงเกาะคอเขาไว้ ขาเรียวยาวถูกบังคับให้เกี่ยวรัดเอวแข็งแรงของเขา ส่งเสียงครางหงิงราวกับสัตว์ตัวน้อยน่าสงสาร

น้ำลายชวนให้คิดไปไกลเส้นหนึ่งไหลจากมุมปากของทั้งคู่ ภาพตรงหน้าชวนวาบหวิวอย่างยิ่ง

ระบบ【รวยระเบิด】ในทะเลสำนึกหมุนวนไปมาอย่างร้อนใจ:

[อ๊ากกก! โฮสต์ พระเอกจูบเธอแล้ว เขาจูบเธออีกแล้ว! แต่ฉันมองไม่เห็นนี่นา ทำไมฉากจูบของหนุ่มหล่อสาวสวยถึงถูกเซ็นเซอร์ด้วยล่ะ? ระบบห่วยแตก ฉันจะร้องเรียน ฮือ ๆ เอาฉากเร่าร้อนออกมาให้ดูหน่อย ให้ฉันเรียนรู้บ้างสิ...]

สืออู๋ไม่มีเวลาสนใจมัน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

เสิ่นทิงหลานจูบเธอลึกและรุนแรง ราวกับจะกลืนเธอทั้งตัวลงไป

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน จนสืออู๋ถูกจูบจนร้องไห้ เสิ่นทิงหลานถึงค่อย ๆ ปล่อยเธอ

แต่หน้าผากของเขายังแนบกับเธอ ลมหายใจร้อนแรงและปั่นป่วน นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่หางตาให้เธอ น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์และอ่อนโยน “เบบี๋ ร้องไห้ทำไม หืม? ฉันทำเธอเจ็บเหรอ?”

สืออู๋สะอึกสะอื้นจ้องเสิ่นทิงหลาน ริมฝีปากบวมแดง หางตาก็แดงก่ำ

สีอำพันในดวงตาของเสิ่นทิงหลานเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ดูเหมือนกำลังอดกลั้นบางอย่างอีกครั้ง

【รวยระเบิด】ในที่สุดก็ได้โอกาส รีบจิ้มเธอรัว ๆ:

[โฮสต์คนเก่ง นี่เป็นโอกาสดีเลย! ทำตัวเอาแต่ใจ โวยวายใส่เขา แล้วเรียกเงินมาเลย! พระเอกจูบจนปากเธอบวมอีกแล้ว แย่เกินไปแล้ว ต้องเรียกค่าเสียหายเร็วเข้า! ยิ่งทำตัวแย่ เขาก็ยิ่งเกลียดเธอ!]

สืออู๋สูดหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตากลับไป แล้วงัดฝีมือการแสดงทั้งชีวิตออกมา—

เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไปอย่างฉับพลัน ชกอกเสิ่นทิงหลานด้วยความโมโห แล้วฝืนทำเสียงดุ “ฮึ ของไม่ดี ทั้งหมดเป็นความผิดนาย ปากฉันโดนนายกัดจนบวมหมดแล้ว! เดี๋ยวจะเข้าเรียนยังไงล่ะ? ไอ้บ้า ฉันต้องได้ค่าชดเชย! โอนเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ตอนนี้เลย! ต้องเป็นเงินก้อนโตถึงจะหายโกรธ!”

สืออู๋จงใจเชิดคาง ทำท่าโลภและเอาแต่ใจ ในใจท่องซ้ำไปซ้ำมา: เกลียดฉันสิ เกลียดฉันเร็ว ๆ

【รวยระเบิด】พยักหน้าอย่างพอใจ: [ใช่ ๆ แบบนี้แหละ! โฮสต์ดูสิ หน้าเขาแดงแล้ว ต้องโกรธที่เธอทำตัวหน้าเงินแน่ ๆ! ภารกิจวันนี้ทำได้เยี่ยมสุด ๆ ขอชมเลย! ดูท่าเนื้อเรื่องจะยังไม่ผิดพลาด เป็นเราสองคนที่คิดมากไปเอง...]

ใบหน้าหล่อสะอาดของเสิ่นทิงหลานแดงระเรื่อขึ้นมาจริง ๆ ความแดงลามจากใบหูลงไปถึงลำคอ แม้แต่ดวงตาหงส์ที่ปกติสงบนิ่งและควบคุมตัวเองได้ดีก็เหมือนถูกไฟเผา

สืออู๋เองก็คิดว่าสีแดงน่าสงสัยตรงใบหูของเสิ่นทิงหลานคงเกิดจากเธอทำให้เขาโมโห

ตอนนี้เธอทำตัวหน้าเงินและเอาแต่ใจ พระเอกในนิยายต้นฉบับเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุด

ในใจสืออู๋แอบภูมิใจอยู่บ้าง รู้สึกว่าตัวเองขยับเข้าใกล้เป้าหมายเก็บคะแนนให้ครบแล้วหนีไปอีกขั้น

ลูกกระเดือกของเสิ่นทิงหลานขยับอีกครั้ง จู่ ๆ เขาก็ก้มหน้าซุกลงตรงซอกคอเธอ แล้วหัวเราะเสียงอู้อี้

เสียงหัวเราะของเขาทำให้แผ่นหลังสืออู๋ชาวาบ “หัวเราะอะไรน่ะ?”

เสิ่นทิงหลานเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์ลุ่มลึกจ้องเธอ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ใช้นิ้วยาวเรียวกดอยู่สองสามครั้งอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของสืออู๋ในมือก็ดังติ๊งขึ้น

เธอก้มมอง

【เอส.ทีแอล: เบบี๋โดนรังแกแล้ว เงินชดเชยวันนี้ โอนเงิน 1314520】

“เป็นความผิดฉันทั้งหมด” เสิ่นทิงหลานพูดเสียงเบา นิ้วโป้งลูบริมฝีปากล่างที่บวมแดงของเธอเบา ๆ “เบบี๋หวานเกินไป ฉันเลยเผลอควบคุมตัวเองไม่อยู่”

สืออู๋เท้าเอว ทำหน้าบึ้ง “แบบนี้ค่อยยังชั่ว!”

แต่สิ่งที่สืออู๋ไม่รู้ก็คือ ในสายตาของเสิ่นทิงหลาน...

สาวน้อยตรงหน้าเพิ่งถูกจูบจนร้องไห้ ปลายจมูกแดง ริมฝีปากบวม แต่ยังฝืนทำท่าน่ารักน่าเอ็นดู เท้าเอวเรียกเงินจากเขา ท่าทางภูมิใจราวกับลูกแมวน้อยหน้าเงิน เขารู้สึกว่าเธอน่ารักไปหมด ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แม้แต่เส้นผมทุกเส้นก็น่าเอ็นดูจนแทบอยากกลืนลงท้อง

สีอำพันในดวงตาของเสิ่นทิงหลานค่อย ๆ เข้มขึ้นอีก ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ นิ้วที่บีบเอวเธออยู่ก็เผลอกระชับแน่นขึ้น

แย่แล้ว เขาอยากจูบเธออีกจนห้ามใจไม่อยู่!

……

เสิ่นทิงหลานลงจากรถก่อน แล้วเปิดประตูเบาะข้างคนขับให้สืออู๋ เขากำลังจะอุ้มสาวน้อยแสนบอบบางลงจากรถ ก็เห็นรถเฟอร์รารีสีแดงสดสุดสะดุดตาคันหนึ่งพุ่งมาจอดขวางหน้ารถซูเปอร์คาร์ของเขา

สืออู๋มองไปอย่างประหลาดใจ แล้วเห็นหญิงสาวแต่งตัวทันสมัย สวมเครื่องประดับระยิบระยับทั้งตัว รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาสะสวยก้าวลงจากรถเฟอร์รารี ยืนเยื้องย่างอยู่ตรงหน้าเสิ่นทิงหลาน แล้วมองเขาด้วยแววตาหลงใหล!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป