พระเอกหนุ่มคลั่งจัดแห่งรั้วโรงเรียน คุณหนูแสนหวานหนีไม่พ้น

ตอนที่ 1 พระเอกหนุ่มมหาวิทยาลัยคลั่งรักเกินเหตุ ส่วนสาวน้อยแสนหวานก็หนีไม่พ้น

13 นาที· 2.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ที่รัก ขอจูบอย่างเดียว ไม่ทำอย่างอื่น ได้ไหม?”

บนโซฟากำมะหยี่ในเพนต์เฮาส์ส่วนตัว กระโปรงสั้นสีขาวของสืออู๋ถูกเสิ่นทิงหลานดันขึ้นไปถึงเอว มือใหญ่เรียวยาวราวหยกข้างหนึ่งรัดเอวบางของเธอไว้แน่น ดวงตาดุดันราวกับอยากกลืนเธอลงไปทั้งตัว

มือเล็กขาวผ่องของสืออู๋ออกแรงผลักแผงอกแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเสิ่นทิงหลาน น้ำเสียงอ่อนระโหย “มะ...ไม่ได้ พี่ทิงหลาน เดี๋ยวฉันยังต้องไปเรียน”

เสิ่นทิงหลานหัวเราะเสียงต่ำ ไม่เพียงไม่ยอมปล่อยสืออู๋ มือใหญ่ที่ประคองท้ายทอยเธอกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น

ใต้ดวงตาอบอุ่นอ่อนโยนของเขามีความลึกล้ำ ริมฝีปากบางเลื่อนไปจูบมุมปากเธอแผ่วเบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เด็กดี วิชาอะไรสำคัญกว่าพี่ทิงหลานอีกเหรอ?”

“บ่ายนี้มีวิชาความรู้เบื้องต้นด้านสุนทรียศาสตร์...”

สืออู๋ถูกจูบจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตากลมสุกใสชุ่มฉ่ำจ้องเขา พยายามทำท่าดุ “ศาสตราจารย์หลี่เช็กชื่อเข้มมาก ถ้าเข้าเรียนสายจะโดนหักคะแนนนะ พี่ทิงหลาน ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะเกลียดพี่แล้ว!”

สาวน้อยจ้องเขาอย่างขุ่นเคือง แต่ในสายตาเสิ่นทิงหลานกลับดูราวกับลูกแมวที่ถูกแกล้งจนหมดทางต่อต้าน

“...อืม”

เสิ่นทิงหลานตอบอย่างไม่ใส่ใจ รอยจูบอุ่นร้อนชื้นไล้จากมุมปากของสืออู๋ลงมาตามลำคอเรียว ก่อนจะขบผิวขาวผ่องเหนือกระดูกไหปลาร้าของเธอแรง ๆ หนึ่งที

ได้ยินเสียงสูดหายใจแผ่วเบาของสาวน้อย เขาก็หัวเราะเสียงต่ำ “งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งเธอเอง ให้ศาสตราจารย์ของเธอเห็นว่าอู๋อู๋เข้าเรียนสายเพราะแฟนหนุ่มตามติดไม่ยอมปล่อย”

“ฉันไม่เอาหรอก น่าอายจะตาย” คำพูดของเขาทำให้สืออู๋ทั้งเขินทั้งโมโห ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับจะไหม้

ในที่สุดเธอก็ฉวยจังหวะที่มีช่องว่างเล็กน้อยดิ้นหลุดออกมาได้ หญิงสาวหอบหายใจแผ่วเบา ขอบตาแดงเรื่อ “พี่ทิงหลาน เมื่อวานคุณน้าซ่งมาหาฉัน...”

การเคลื่อนไหวของเสิ่นทิงหลานพลันชะงัก

เขาถอยห่างออกมาเล็กน้อย ดวงตาอบอุ่นที่แต้มด้วยอารมณ์ปรารถนาฉายแววอำมหิตที่แทบสังเกตไม่เห็น “อ้อ? เธอมาหาที่รักทำไม?”

สืออู๋ถูกเขาจ้องจนใจหวิว จึงหลุบตาลง น้ำเสียงเบาลงกว่าเดิม “เธอให้เช็คห้าล้านกับฉัน บอกว่าฐานะของเราไม่เหมาะสมกัน แล้วยังบอกว่าคุณจะมีคู่หมั้นจากการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเร็ว ๆ นี้ เธออยากให้เราเลิกกัน...”

“แล้วไง?”

น้ำเสียงของเสิ่นทิงหลานสงบนิ่งจนน่ากลัว แต่นิ้วมือกลับบีบปลายคางสืออู๋ บังคับให้เธอต้องสบตาเขา “อู๋อู๋อยากบอกอะไรฉันกันแน่?”

“พี่ทิงหลาน...”

สืออู๋เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมคู่นั้นวาววับไปด้วยหยาดน้ำ “ไม่อย่างนั้น...เราเลิกกันดีไหม?”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่านิ้วที่บีบคางอยู่พลันออกแรงแน่นขึ้น จนสืออู๋สูดปากด้วยความเจ็บ

“ที่รักอยากเลิกกับฉันเหรอ?”

เสิ่นทิงหลานจ้องสืออู๋ จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มสง่างามดุจหยก ทว่าแววอำมหิตในดวงตากลับแทบกลืนกินเธอทั้งคน

“อู๋อู๋ ชาตินี้ถ้าฉันเสิ่นทิงหลานยังไม่ตาย ก็ไม่มีทางเลิกกัน! ไม่สิ ต่อให้ฉันตาย เธอก็ต้องฝังร่วมสุสานบรรพบุรุษตระกูลเสิ่น อู๋อู๋ของฉันต้องนอนเตียงเดียวกันตอนมีชีวิต และอยู่หลุมเดียวกันหลังตาย!”

“พี่ทิงหลาน...” ใบหน้าเล็กงดงามของสืออู๋ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก แม้แต่คำปฏิเสธก็พูดไม่ออก “ฉัน...”

แต่เสิ่นทิงหลานไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดอีก

เขากดศีรษะเล็ก ๆ ของเธอไว้ แล้วใช้ปลายลิ้นแทรกผ่านริมฝีปากอิ่มหวานของสืออู๋อย่างดุดัน จูบทั้งรุนแรงทั้งเอาแต่ใจ ราวกับกำลังลงโทษเธอที่พูดคำว่า “เลิกกัน”

สืออู๋ถูกจูบจนดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ริมฝีปากอิ่มถูกดูดจนบวมแดง

แต่ใบหน้าน่าสงสารน่าเอ็นดูของหญิงสาวกลับแต้มสีแดงเย้ายวน ยิ่งงดงามสะกดใจจนแทบลืมหายใจ

ลมหายใจของเสิ่นทิงหลานหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่ไล้ลงมาตามแนวเอวบางของเธอ พร้อมท่าทีที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

สืออู๋ตกใจจนร้องไห้ ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนเขา

แขนเรียวขาวของหญิงสาวโอบคอเขาไว้แน่น เธออ้อนวอนเสียงอู้อี้ปนสะอื้น “พี่ทิงหลาน เราไม่...ไม่เลิกกันแล้ว ฉันแค่ล้อเล่น...อย่าทำแบบนี้ อู๋อู๋กลัว...ฉันต้องไปเรียนจริง ๆ นะ...”

เสิ่นทิงหลานหยุดมือ

เขามองใบหน้างามที่เปื้อนน้ำตาของสืออู๋ หางตาเย้ายวนของเธอพร่าเลือนไปด้วยอารมณ์ มือใหญ่ถอนกลับจากหว่างขาเธอ ก่อนเปลี่ยนมาหยิกเนื้อนุ่มตรงเอวเบา ๆ อย่างคลุมเครือเจือการลงโทษ

“เด็กดี อย่าร้องไห้ ฉันจะไม่ทำอะไรเธอแล้ว”

เสิ่นทิงหลานเอียงหน้าไปจูบติ่งหูสืออู๋ อมไว้ในปากแล้วขบเบา ๆ

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าอย่างหนัก ต่ำทุ้มเย้ายวนเพราะถูกความปรารถนาทรมาน “เด็กดี อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของนังบ้าซ่งจิ่นหลาน ฉันไม่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นหรอก ฉันต้องการแค่เธอ”

สืออู๋หดคอหลบ น้ำเสียงปนสะอื้น “แต่คุณน้าซ่งบอกว่า...”

“ที่รักอยากได้เงินใช่ไหม?” เสิ่นทิงหลานเงยหน้าขึ้น แววอำมหิตระหว่างคิ้วคลายลงเล็กน้อย แทนที่ด้วยความรักใคร่ตามใจแทบทุกอย่าง

กระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาหลุดไปสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างแข็งแรงสีขาวผ่อง ไล่ลงมาเป็นกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน

สืออู๋มองเพียงแวบเดียว ใบหน้าก็ร้อนวูบ เธอรีบเบือนหน้าหนีอย่างลนลาน แต่หางตาก็ยังอดเหลือบมองไม่ได้

เสิ่นทิงหลานเห็นท่าทางทั้งเขินทั้งกลัวของเธอทุกอย่าง เขาบีบคางเธอให้หันกลับมา ก่อนจะจูบริมฝีปากอิ่มที่บวมเป่งอย่างหลงใหลสองที เสียงจุ๊บเบา ๆ ดังขึ้นจนใบหูของสืออู๋แดงก่ำ

เขาล้วงมือข้างเดียวเข้าไปในกระเป๋าด้านในเสื้อสูท หยิบโทรศัพท์รุ่นพิเศษระดับสูงสุดออกมา แล้วแตะหน้าจออย่างคล่องแคล่ว ท่าทางสง่างามสบาย ๆ

แทบจะในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์ของสืออู๋ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางก็สั่นขึ้น

ใจสืออู๋กระตุกวูบ เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอมีข้อความจากธนาคารเด้งขึ้นมา

บัตรธนาคารไอซีบีซีหมายเลขลงท้าย 8974 ได้รับเงินโอนผ่านระบบชำระเงินออนไลน์ 10,000,000 หยวน เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ยอดเงินที่ใช้ได้ 10,000,786.28 หยวน

สืออู๋เงยหน้ามองเสิ่นทิงหลานอย่างเหม่อลอย ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ริมฝีปากอิ่มแดงเผยอเล็กน้อย “พี่ทิงหลาน ทำไมถึงโอนเงินให้ฉันเยอะขนาดนี้?”

เสิ่นทิงหลานยื่นมือช้อนตัวสืออู๋ขึ้นมา แล้วอุ้มไปนั่งคร่อมตัก หันหน้าเข้าหาเขา มือหนึ่งรัดเอวบางที่แทบกำได้รอบของเธอไว้

เขาจุมพิตหน้าผากสืออู๋อย่างอ่อนโยน “ที่รัก ผู้หญิงคนนั้นสัญญาจะให้เงินเธอเท่าไร พี่ทิงหลานให้เธอเป็นสองเท่า ขอแค่เธอไม่ทิ้งฉัน เงินทั้งหมดของฉัน รวมถึงตัวฉัน ก็เป็นของเธอ”

เสิ่นทิงหลานก้มหน้าลง ใช้ปลายจมูกถูติ่งหูเล็ก ๆ ของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนเอ่ยชักจูง “อู๋อู๋เด็กดี ลองคิดดูดี ๆ เธอชอบใช้เงินขนาดนี้ เงินห้าล้านไม่พอให้ใช้ไปตลอดชีวิตหรอก บังเอิญว่าฉันรวยมาก แถมยังหาเงินเก่งด้วย แค่เธออยู่กับฉัน ชาตินี้ก็มีเงินให้ใช้ไม่หมด”

ใบหน้างามเกินเหตุของสืออู๋ดูงุนงง เธอพยักหน้าหงึกหงัก “...ที่คุณพูดก็จริงนะ”

เสิ่นทิงหลานถูกท่าทางน่ารักว่าง่ายของเธอทำให้หัวเราะออกมา แรงสั่นสะเทือนจากอกของเขาส่งผ่านไปถึงอกของเธอ

เขาเชยคางเธอขึ้น ใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำที่มุมปาก “ถ้าอย่างนั้น ที่รักยังจะขอเลิกกับฉันอีกไหม?”

ผิวของสืออู๋ขาวและบอบบางเกินไป แค่ใช้แรงนิดเดียวก็ทิ้งรอยนิ้วแดงชัดเจนไว้

ร่องรอยบอบบางนั้นปลุกความปรารถนาที่อยากทำลายทุกอย่างในตัวเสิ่นทิงหลานให้พลุ่งพล่านในพริบตา เขาอยากจะ...

อยากทำให้เธอพังยับไปเลย!

แต่ตอนนี้ยังไม่ได้

เขากลัวว่าด้านมืดหมกมุ่นและเต็มไปด้วยความต้องการครอบครองของตัวเองจะทำให้ตุ๊กตากระเบื้องแสนสวยและไร้เดียงสาตัวนี้ตกใจกลัว

สืออู๋ถูกบังคับให้ซบอยู่บนอกเสิ่นทิงหลาน ร่างทั้งร่างแข็งทื่อจนไม่กล้าขยับ เธอสะอื้นเสียงเบา “มะ...ไม่เลิกแล้ว”

เสิ่นทิงหลานพอใจ จึงจูบกระหม่อมเธอเบา ๆ ฝ่ามือลูบลงมาตามแผ่นหลังช้า ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนจนผิดปกติ “เด็กดี เธอรู้ว่าขีดจำกัดของฉันอยู่ตรงไหน อย่าคิดลองดี ไม่อย่างนั้น—”

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเหลือเกิน ภายนอกยังดูเป็นคุณชายสูงศักดิ์ผู้สง่างามราวสายลมและจันทร์กระจ่าง ทว่าคำขู่ในนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องพูดออกมา

อู๋อู๋ของเขาควรเป็นเด็กดีว่าง่าย

ไม่อย่างนั้น หากเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมา เด็กดีของเขาต้องทนไม่ไหวแน่

สืออู๋นั่งอยู่บนตักเสิ่นทิงหลาน พยายามข่มความกลัวในใจ ก่อนจะโอบคอเขาอย่างอ่อนนุ่ม

สาวน้อยเป็นฝ่ายจุมพิตแก้มหล่อเหลาของเขาเพื่อเอาใจ เสียงหวานนุ่มและว่าง่าย “พี่ทิงหลาน อู๋อู๋จะเชื่อฟังดี ๆ ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป”

เสิ่นทิงหลานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ชิ ยัยคนโกหกปากไม่ตรงกับใจ ปากหวานก้นเปรี้ยว

แต่เสิ่นทิงหลานไม่ได้จับได้ เขาเพียงหัวเราะเสียงต่ำ

ตราบใดที่สืออู๋ไม่ทิ้งเขา ไม่ว่าเธอจะหลอกเขาอย่างไรก็ไม่เป็นไร

เสิ่นทิงหลานก้มมองเป้ากางเกงของตัวเอง แล้วมองแฟนสาวตัวน้อยที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน ท้ายที่สุดก็ทำใจขู่ให้เธอกลัวไม่ลง

“ที่รัก ฉันไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวจะไปส่งเธอกลับมหาวิทยาลัย”

เสิ่นทิงหลานจูบลำคอขาวผ่องของสืออู๋แรง ๆ หลายที จนดวงตางามของเธอเบิกกว้างอย่างโมโห แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างแง่งอน

เสิ่นทิงหลานหัวเราะเสียงดัง ลุกขึ้นยืนและปล่อยสาวน้อยนุ่มนิ่มในอ้อมแขน ก่อนหมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำ

ประตูอัตโนมัติของห้องน้ำเปิดออก ร่างสูงเพรียวสง่างามของเขาหายลับเข้าไปข้างใน

ไม่นาน เสียงน้ำก็ไหลดังซ่า

กระจกหน้าต่างสะท้อนเงาร่างของเสิ่นทิงหลานที่ดูดีเป็นพิเศษ ไหล่กว้าง เอวสอบ แผ่นหลังได้รูป

สืออู๋กอดเข่าหดตัวอยู่บนโซฟา จ้องเงาร่างพร่าเลือนนั้น ก่อนก้มมองตัวเลขยอดเงินยาวเหยียดในแอปธนาคารบนโทรศัพท์

บนริมฝีปากอิ่มยังหลงเหลือความชาแสบจากการถูกเสิ่นทิงหลานขบกัด รอยจูบข้างลำคอปวดตุบ ๆ...

สืออู๋ทั้งเขินทั้งโมโห เรียกระบบ【รวยระเบิด】ในใจ

“ต้าชาย เธอไม่ได้บอกว่าพระเอกเป็นคุณชายผู้ดี สุภาพอ่อนโยนเหรอ?”

“เธอยังบอกว่าเขาเย็นชา รักความสะอาดขั้นรุนแรง ไม่ชอบให้ผู้หญิงแตะตัว แต่ทำไมฉันรู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูกล่ะ? ฉันทะลุมิติมาได้สามสัปดาห์แล้ว ทุกวันโดนเขาจับจูบสารพัดแบบ ปากเจ็บบวมทั้งวัน วันนี้ยังเกือบเสียตัวอีก เกินไปแล้ว...”

ระบบ【รวยระเบิด】หัวเราะแห้ง ๆ

[โฮสต์ ในนิยายพระเอกเป็นคุณชายตระกูลมหาเศรษฐีผู้สุภาพอ่อนโยนจริง ๆ ต่อหน้าคนอื่นเป็นเทพบุตรนักเรียนผู้เย็นชา สูงส่งไร้ราคะ ราวกับดอกบัวศักดิ์สิทธิ์บนยอดเขาสูงที่ไม่มีใครเอื้อมถึง เขาไม่สนใจผู้หญิงจริง ๆ แม้แต่ความรักระหว่างเขากับนางเอกก็เป็นเพราะเธอตามตื๊ออ้อนวอนจนได้มา]

[แต่บางทีเธออาจตรงสเปกเขาพอดี เขาถึงได้...เอ่อ...กระตือรือร้นกับเธอเป็นพิเศษ]

สืออู๋ “...”

เธอมองริมฝีปากแดงบวมช้ำในกระจก แล้วพูดอย่างโมโห “ไม่ได้ ฉันรู้สึกว่าเธอเข้าข่ายโฆษณาหลอกลวง ฉันจะยกเลิกสัญญาผูกมัดกับเธอ”

“ฉันโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยมีแฟนเลยนะ อย่างมากก็แอบดูหนังโป๊ใต้ผ้าห่มนิดหน่อย แต่เธอดันพาฉันมาผูกมัดกับระบบที่นี่ แถมเกือบทำให้ฉันเสียความบริสุทธิ์อีก ไม่เอาแล้ว!”

สืออู๋เหลือบมองกระโปรงสั้นที่ถูกฉีกขาดจนแทบใส่ไม่ได้

ลำคอขาวผ่องของเธอมีรอยแดงสะดุดตาหลายจุดที่เสิ่นทิงหลานดูดทิ้งไว้ เธอแทบจะร้องไห้อีกแล้ว...

【รวยระเบิด】ใช้เสียงน่ารักออดอ้อนเกลี้ยกล่อมจากใจจริง

[โฮสต์ ได้โปรดล่ะ อดทนต่ออีกเจ็ดเดือนนะ แล้วนางเอกก็จะปรากฏตัว ในช่วงเจ็ดเดือนนี้เธอแค่สวมบทแฟนเก่าของพระเอกที่เอาแต่ใจและเห็นแก่เงิน ขอแค่รีดเงินค่าทิ้งเขาจากพระเอกให้ได้หนึ่งร้อยล้าน เมื่อรักแท้ของพระเอกในเรื่องปรากฏตัว ภารกิจของเธอก็ถือว่าสำเร็จแล้ว]

[เงินที่เธอได้จากพระเอกเอากลับไปโลกจริงได้ทั้งหมด ฉันยังจะให้เงินรางวัลเป็นสองเท่าด้วยนะ ถึงตอนนั้นเธอก็นอนสบาย ๆ เป็นเศรษฐีนีได้เลย ไม่ต้องลำบากวาดรูปหาเงินอีก แถมยังเที่ยวรอบโลกได้ จะเลี้ยงหนุ่มหล่อสักสองสามคนก็ยังได้]

[อีกอย่าง พระเอกหล่อขนาดนี้ แถมมีทั้งอำนาจและเงินทอง ได้คบรักหวาน ๆ ในมหาวิทยาลัยกับเขาก็ไม่ขาดทุนหรอก คิดซะว่าไปเลือกหนุ่มหุ่นดีระดับพรีเมียมในไนต์คลับก็แล้วกัน ไม่ได้หลอกนะ พระเอกในนิยายมหาวิทยาลัยตระกูลมหาเศรษฐีแนวรักเร่าร้อน ผู้ใหญ่เท่านั้น หล่อ เรียนเก่ง และลีลาดีสุด ๆ...]

【รวยระเบิด】ตั้งหน้าตั้งตาขายพระเอก ยิ่งพูดยิ่งออกนอกเรื่อง

สืออู๋พูดไม่ออกอยู่บ้าง รีบขัดขึ้น “พอเลย ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้ทั้งนั้น คบใครมันยุ่งยาก ฉันแค่อยากทำภารกิจให้เสร็จแล้วกลับโลกจริงให้เร็วที่สุด น่าเสียดายบ้านวิวทะเลสาบที่เพิ่งซื้อมา เพิ่งตกแต่งเสร็จ ยังไม่ได้เข้าไปอยู่สักวัน...”

[ขอร้องล่ะนะ โฮสต์คนสวยน่ารักของฉัน ต้าชายเพิ่งบรรลุนิติภาวะปีนี้เอง นี่เป็นครั้งแรกที่ผูกมัดทำภารกิจ เธอคงไม่อยากเห็นฉันเพิ่งเริ่มทำภารกิจก็ล้มเหลวแล้วถูกระบบหลักลบหรอกใช่ไหม?]

[อู๋อู๋ ชะตาของเราสองคนผูกกันไว้ ถ้าฉันถูกลบ เธอก็กลับโลกจริงไม่ได้เหมือนกัน สองคนน่าสงสารอย่างเราต้องตายไปด้วยกันแน่ ฮือ ๆ...]

เฮ้อ ต้าชายของเธอเก่งเรื่องจับจุดอ่อนเธอจริง ๆ

สืออู๋ใจอ่อนถอนหายใจ ก่อนทิ้งตัวแผ่ลงบนโซฟาอย่างหมดแรง “ก็ได้ ฉันจะอดทนต่ออีกครึ่งปี อย่างมากก็ครึ่งปีนะ...”

สืออู๋มาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้ได้ประมาณสามสัปดาห์แล้ว

เมื่อสามสัปดาห์ก่อน สืออู๋ซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งที่สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งเมืองจิงตู

แม้สืออู๋เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นาน แต่ฝีมือวาดภาพอันยอดเยี่ยมของเธอก็ทำให้มีชื่อเสียงในวงการตั้งแต่แรกแล้ว

สืออู๋ในวัย 18 ปีโด่งดังไปทั่วโลกด้วยมังงะย้อนยุคจีนสองเรื่องที่วาดเอง ได้แก่ “บทเพลงหลีเกอ” และ “ราตรีสนทนา” มียอดตีพิมพ์รวมเกือบ 80 ล้านเล่ม ฉบับแปลจำหน่ายทั้งในประเทศและต่างประเทศ จนเป็นที่นิยมไปทั่วโลก

ขณะที่นักศึกษาวัยเดียวกันยังต้องพึ่งเงินจากพ่อแม่ ใช้ความคิดจนหัวแทบแตกเพื่อขอเงินค่าครองชีพเพิ่มอีกไม่กี่ร้อยหยวน แต่สืออู๋อาศัยฝีมือวาดภาพที่โดดเด่นเพียงอย่างเดียว ก็มีรายได้ต่อปีทะลุสิบล้านหยวนได้อย่างสบาย ๆ

เธอมีผู้ติดตามเกือบ 30 ล้านคนบนบัญชีทางการของแพลตฟอร์มหนึ่งและแอปวิดีโอสั้น ทุกวันมีคนติดต่อมาจ้างวาดรูปนับไม่ถ้วน เงินที่หาได้มากพอให้เธอซื้อเพนต์เฮาส์วิวทะเลสาบขนาดกว่า 200 ตารางเมตรในเขตวงแหวนรอบที่สองของเมืองจิงที่ราคาที่ดินแพงลิ่วได้ด้วยเงินสด

สืออู๋เพิ่งจ่ายเงินตกแต่งบ้านใหม่เสร็จ ตั้งใจจะเปิดบ้านระบายอากาศสักพักก่อนย้ายเข้าไปอยู่ ระหว่างนี้จึงต้องเช่าบ้านอยู่กับเพื่อนร่วมห้องไปก่อน

เพื่อนร่วมห้องผู้หญิงที่เช่าบ้านด้วยกันชอบอ่านนิยายมาก

เธออ่านนิยายรักในมหาวิทยาลัยตระกูลมหาเศรษฐีแนวรักเร่าร้อนสำหรับผู้ใหญ่เรื่อง “หนีไม่พ้น! คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีผู้หมกมุ่นคลั่งไคล้เธอจนถอนตัวไม่ขึ้น!” แล้วหลงใหลเสิ่นทิงหลาน คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีผู้สง่างามสูงศักดิ์แต่ใช้วิธีการเด็ดขาดโหดเหี้ยม จนร้องไห้โฮด้วยความซาบซึ้งกับรักขมขื่นลึกซึ้งระหว่างเขากับนางเอกดอกไม้ขาวแสนบริสุทธิ์

เพื่อนร่วมห้องอ่านนิยายเล่มนั้นแล้วร้องไห้โฮเสียงดังจนสืออู๋ที่กำลังวาดรูปปวดหัว จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น

เพื่อนร่วมห้องร้องไห้พลางยื่นนิยายเล่มนั้นให้เธอ แล้วมองเธอด้วยสายตาเห็นใจอย่างยิ่ง

สืออู๋งุนงงอยู่บ้าง จึงพลิกอ่านนิยายเล่มนั้นส่ง ๆ

จากนั้นสืออู๋ก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า ตัวร้ายสาวเห็นแก่เงินในนิยายที่ชื่อสืออู๋ ดันมีชื่อเหมือนเธอทุกประการ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป